tag:blogger.com,1999:blog-46256373834995941832012-02-16T02:53:44.685-08:00Το blog καταγράφει με επίκεντρο τις απολύσεις των εργαζομένων, ανοίγει το διάλογο για την κρίση στα ΜΜΕΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.comBlogger341100tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-87238745065862319432010-07-16T00:29:00.000-07:002010-07-16T00:31:05.470-07:00<span style="font-style:italic;">το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στη "Lifo" (15.ο7.2ο10)</span><br /><br /><br />Το πρόβλημα των ελληνικών Media δεν είναι καινούριο. Στην Ελλάδα αρχικά ο Τύπος και στη συνέχεια τα ραδιοτηλεοπτικά media δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητα. Το Μνημόνιο μεταξύ, ΔΝΤ –Τρόικας και Ελληνικής κυβέρνησης επιταχύνει την πτώση των ελληνικών media και σε λίγο καιρό μια νέα πραγματικότητα , σε επίπεδο περιεχομένου και ιδιοκτησίας, θα διαμορφωθεί. Από το “τσουνάμι που έρχεται με την ανεργία στον κλάδο των δημοσιογράφων να φτάσει το 50% και τις μειώσεις των αποδοχών έως και το 50% είναι φανερό πως όλα όσα γνωρίζαμε στα media θα αλλάξουν. Το ερώτημα είναι ποιοι θα επιβιώσουν. <br /><br /><br />Το μοντέλο για τον κλάδο των ΜΜΕ που επικράτησε στην Ελλάδα ήταν αυτό της βαθιάς εξάρτησης από το κράτος. Η διαπλοκή των συμφερόντων, έννοια που εισήγαγε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το Σεπτέμβριο του 1993 σε συνέντευξή του στην τότε ΕΤ1 λίγο πριν χάσει τις εκλογές, είναι αυτό που περιέγραφε τον κόσμο των Μέσων Ενημέρωσης ως αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικοδίαιτης ανάπτυξης της χώρας. Η διαπλοκή σήμαινε ζημιογόνα media και κερδισμένοι επιχειρηματίες από τα δημόσια έργα, επιβάλλοντας ένα καθεστώς συναλλαγής και αυθαιρεσίας , μεταξύ των ιδιοκτητών και της εκάστοτε κυβέρνησης.<br /><br />Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά. Οι τηλεοπτικοί και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί εκπέμπουν σήμερα χωρίς άδειες, με το λεγόμενο καθεστώς προσωρινής λειτουργίας. Οι τελευταίες τηλεοπτικές άδειες δόθηκαν το 1993, (λίγο μετά την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη) και οι άδειες των ραδιοφωνικών σταθμών το 2005. Η αρμόδια αρχή για τη Ραδιοτηλεόραση προτιμούσε, την περίοδο Σημίτη, εφαρμόζοντας το νόμο για το βασικό μέτοχο, να εκδίδει πιστοποιητικά διαφάνειας σε οικογένειες που ήταν και στα media και στα έργα, και να εγκρίνει μεταβιβάσεις ραδιοφωνικών σταθμών προς 100.000 ευρώ.... Ακόμα και σήμερα η μετάβαση στην επίγεια ψηφιακή τηλεόραση , σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη καρκινοβατεί , ενώ με εξαίρεση τους τηλεοπτικούς σταθμούς εθνικής εμβέλειας ουδείς άλλος πληρώνει για το σπάνιο δημόσιο πόρο των συχνοτήτων. <br /><br />Η κρατική διαφήμιση είναι άλλο φωτεινό παράδειγμα πως τα media έχτισαν την εξουσίας τους με τα λεφτά των άλλων. Επί κυβέρνησης Καραμανλή, μια από τις εφημερίδες με τις χαμηλότερες πωλήσεις έκαναν στο πρώτο 8μηνο του 2009 πρωταθλητισμό στη διαφήμιση! Η κρατική τηλεόραση έφτασε να εισπράττει απευθείας από τους πολίτες 302 εκατ. ευρώ (στοιχεία 2009) με τη μορφή του ανταποδοτικού τέλους (4,24 ευρώ το μήνα ανά νοικοκυριό) , αλλά εξακολουθεί να είναι ζημιογόνος .Συνάμα παράγει αλλοπρόσαλλα προγράμματα, στηρίζει με την παροχή δωρεάν εικόνας τους ιδιωτικούς σταθμούς, παρέχει χωρίς διαφάνεια τεράστια ποσά σε κρατικοδίαιτες εταιρείες παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων και καθιέρωσε ένα καθεστώς που δουλεύουν οι λίγοι και κακοπληρωμένοι συμβασιούχοι για λογαριασμό των πολλών. Στην εικόνα ας προσθέσουμε και τον άγνωστο αριθμό των δημοσιογράφων που έχουν μια ή περισσότερες δουλειές στο δημόσιο, δίχως αυτά τα στοιχεία να δημοσιοποιούνται από τους φορείς ή τα υπουργεία. Το κράτος είναι εκείνο που στηρίζει σε ένα υψηλό βαθμό ΜΜΕ, και δημοσιογράφους.<br /><br />Το μοντέλο των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών δεν είναι καλύτερο. Στην πλειονότητα τους , συνέβαλλαν στην αλλαγή του προτύπου της ελληνικής κοινωνίας , αραδιάζοντας τηλεοπτικά σκουπίδια στα μεσοαστικά σαλόνια. Από το 1989 όποτε μέσα σε μια νύχτα έγιναν από εκδότες ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών χωρίς σχεδόν καμία υποχρέωση, απέκτησαν τεράστια πολιτική ισχύ, ξεκινώντας ένα ατέλειωτο βάλς με τους πολιτικούς. Αποκορύφωμα της σχέσης αυτής ήταν η εποχή της αποδοκιμασίας Σημίτη όταν τα δελτία ειδήσεων της εποχής εκείνης έπαιζαν μετά μανίας, στα πρώτα θέματα της επικαιρότητας ειδήσεις για τη Βίσση και τη Βανδή. Παράλληλα , εξαιτίας της μεγάλης αύξησης της δαπάνης διέθεσαν τεράστια ποσά, δημιουργώντας μια ελίτ παρουσιαστών δημοσιογράφων και διασκεδαστών με αποδοχές που ξεπερνούσαν το 1 εκατ. ευρώ. Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από τη δημιουργία ζημιογόνων επιχειρήσεων, με χαμηλή αισθητικής πρόγραμμα , με ακριβοπληρωμένα στελέχη, δημοσιογράφους καθοδηγητές και παρουσιαστές που κλαίνε καθημερινά για τις συντάξεις που χάνουν οι άλλοι!<br /><br /><br />Η σπατάλη αυτή δεν έγινε μόνο στο «λαμπερό» κόσμο τηλεόρασης. Οι ελληνικές επιχειρήσεις ΜΜΕ άντλησαν μπαίνοντας στο χρηματιστήριο από το 1998 περίπου 620 εκατ. ευρώ για να κάνουν επενδύσεις. Με εξαίρεση ένα , δύο συγκροτήματα που έκαναν ουσιαστικές κινήσεις ή απλώς κράτησαν τα χρήματα των αδαών μετόχων, οι υπόλοιποι εξαγόρασαν επιχειρήσεις χωρίς ουσιαστική αξία , αγόρασαν αέρα στο Internet υποσχόμενοι κέρδη από την φούσκα της «Νέας Οικονομίας» και ακόμη χειρότερα , χωρίς την έγκριση της γενικής συνέλευσης των μετόχων τους, έπαιρναν τα χρήματά τους και αγόραζαν ίδιες μετοχές! Το αποτέλεσμα ήταν και εδώ ζημιές και πλούσια στελέχη... <br /><br />Όλοι πίστευαν πως τα media ήταν μια εύκολη δουλειά από το οποίο και χρήματα έβγαιναν και παραγόταν πολική ισχύς. Το παράδειγμα της συζύγου επιχειρηματία που αγόρασε μια εφημερίδα και υπερδιπλασίασε το κόστος λειτουργίας της με αποτέλεσμα να την κλείσει 3 χρόνια αργότερα είναι χαρακτηριστικό . Πολλοί αντιμετώπιζαν τα Μέσα όπως και μια άλλη οποιαδήποτε δουλειά, χωρίς να αντιλαμβάνονται πως πρώτον το παραγόμενο προϊόν είναι άυλο , και δεύτερον πως δεν όλοι διατεθειμένοι οι αναγνώστες να το πληρώσουν αν δεν είναι καλό. <br /><br />Αυτή η συζήτηση για το περιεχόμενο των Μέσων, δεν γίνεται ακόμη και τώρα στις μέρες της κρίσης και του ΔΝΤ. Αν και πρόκειται για το πυρήνα του προβλήματος ειδικά για το Τύπο, εξαιτίας και της ταχείας εξάπλωσης του Internet, δεν υπάρχει καμία κρίση και διάλογος για το προϊόν που παράγεται. Οι ειδικοί θεωρούν πως είναι θέμα προσφορών για αυτό εξακολουθούν να δουλεύουν με βάση τις προσφορές σε ταινίες και CD- καταστρέφοντας και αυτό το χώρο- αντί να επενδύουν σε πρόσωπα για την ην παραγωγή σοβαρού δημοσιογραφικού προϊόντος .<br /><br />Και το μέλλον; Το προφανές είναι πως πολλά ΜΜΕ θα κλείσουν. Οι ιδιοκτήτες των συγκροτημάτων ακόμη και αυτοί που έχουν υψηλό τραπεζικό δανεισμό έχουν διαβεβαιώσεις πως θα επιβιώσουν όμως όσο πέφτει η διαφημιστική δαπάνη σε συνθήκες ύφεσης, μαζί με τις κυκλοφορίες των εφημερίδων η πίεση θα είναι αφόρητη και οι απολύσεις απελευθερωμένες! Η εκτίμηση είναι πως το προσωπικό στα media θα μειωθεί κατά 30% με απολύσεις , μή ανανεώσεις συμβάσεων, συνταξιοδότηση στελεχών , ενώ οι αποδοχές θα μειωθούν έως και 50%. Ήδη, το πρώτο πείραμα με τον «ξαφνικό θάνατο» των 1.047 συμβασιούχων της ΕΡΤ, σε καθεστώς σιωπής από τα άλλα media, είναι ένα δείγμα γραφής. Μια άλλη λογική, θα έθετε ως προτεραιότητα την αλλαγή της φυσιογνωμίας των ελληνικών media, μέσα από ένα σοβαρό διάλογο μεταξύ κυβέρνησης , ιδιοκτητών και εργαζομένων στα ΜΜΕ. Αλλά, όλοι πιστεύουν πως πιστεύουν πως πρώτα θα καταρρεύσουν οι άλλοι. Οπότε καλή πτώση!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8723874506586231943?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-18323813124676761952009-11-01T23:04:00.001-08:002009-11-01T23:04:45.448-08:00<span style="font-style:italic;">Του SERGE HALIMI, διευθυντή της Monde Diplomatique</span><br /><br />Είκοσι χρόνια τώρα, η «Monde diplomatique» προαναγγέλλει τον σχηματισμό του κυκλώνα που σήμερα σαρώνει τις αίθουσες σύνταξης και αφήνει τα περίπτερα άδεια. Καθώς μάλιστα η ανάλυση των αιτίων δεν θωρακίζει από τα αποτελέσματα, η εφημερίδα μας υφίσταται και αυτή τις συνέπειες της γενικευμένης κακοκαιρίας.<br /><br />Λιγότερο ίσως από άλλα έντυπα και με διαφορετικό τρόπο: δεν διακυβεύεται ούτε η επιβίωσή της, ούτε η ανεξαρτησία της. Λείπουν, όμως, τα μέσα για την αύξηση της κυκλοφορίας της.<br /><br />Για να φωτίσουμε το μέλλον, για να πάρουμε μέρος με όλο μας το είναι στη μάχη των ιδεών, για να μεταδώσουμε, τέλος, σε νέους αναγνώστες τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και αποκρυπτογραφούμε τον κόσμο, απευθύνουμε έκκληση σε εσάς.<br /><br />Η κρίση του τύπου<br /><br />Μετά την κλωστοϋφαντουργία, τη σιδηρουργία, τη βιομηχανία αυτοκινήτων, τώρα και ο τύπος! Οι εργάτες στις χώρες του Βορρά πλήρωσαν ακριβά τη μετατόπιση της παραγωγής προς το Νότο. Με τη μετοίκηση των αναγνωστών στο Ιντερνετ, οι δημοσιογράφοι, με τη σειρά τους, βλέπουν κι αυτοί τις δουλειές τους να χάνονται.<br /><br />Θα μπορούσε να βγάλει κανείς το συμπέρασμα ότι το ένα οικονομικό μοντέλο εκτοπίζει το άλλο, να πει, αναστενάζοντας, ότι ρόδα είναι και γυρίζει, ότι έτσι είναι η ζωή. Ευθύς αμέσως, όμως, τίθεται ζήτημα δημοκρατίας.<br /><br />Το αυτοκίνητο, μας λένε, δεν αποτελεί αναντικατάστατο δημόσιο αγαθό, είναι απλώς εμπόρευμα. Μπορούμε να το κατασκευάσουμε αλλού, αλλιώς ή να το αντικαταστήσουμε με κάποιο άλλο. Τίποτα πολύ σοβαρό, στο κάτω κάτω. Ενώ ο τύπος...<br /><br />Ο τύπος διαθέτει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στο δημόσιο λόγο. Οταν κρίνει ότι απειλείται η ύπαρξή του, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου πιο εύκολα από έναν εργάτη που το εργοστάσιό του ετοιμάζεται να κλείσει.<br /><br />Και, για να συσπειρώσει τον καθένα υπό το λάβαρό του, δεν έχει παρά να ψάλλει το γνωστό τροπάρι: «Κάθε φορά που κλείνει μια εφημερίδα, πεθαίνει μαζί της κι ένα κομμάτι της δημοκρατίας».<br /><br />Η δήλωση, ωστόσο, είναι παράλογη, γελοία ενδεχομένως. Αρκεί να πάει κανείς σε ένα περίπτερο για να διαπιστώσει ότι είναι δεκάδες τα έντυπα που θα μπορούσαν να σταματήσουν να υπάρχουν χωρίς να πάθει τίποτα η δημοκρατία. Οι δυνάμεις της ιδεολογικής τάξης θα έχαναν, μάλιστα, ορισμένα φέουδά τους σε μια τέτοια περίπτωση.<br /><br />Κάτι τέτοιο δεν ακυρώνει τις ανησυχίες των δημοσιογράφων. Ωστόσο, είναι δισεκατομμύρια οι άνθρωποι στη Γη που δεν έχουν καμία ανάγκη, προκειμένου να υπερασπιστούν την εργασία τους, να την περιβάλλουν με άλλη αρετή πέραν του ότι τους εξασφαλίζει έναν μισθό.<br /><br />Εδώ και μερικά χρόνια, η βιομηχανία του τύπου βρίσκεται σε παρακμή. Η δε δημοσιογραφία πάσχει από πολύ παλιότερα. Αραγε, η θεματολογία της ήταν όντως πολύ πιο θαυμαστή πριν από 20 χρόνια, όταν τα περισσότερα έντυπα αποτελούσαν σάκους γεμάτους διαφημίσεις και εισπρακτικές μηχανές; Ή όταν στις ΗΠΑ, τα μεγαθήρια «New York Times», «Washington Post», «Gannett», «Knight Rid-der», «Dow Jones», «Times Mirror» συγκέντρωναν είκοσι φορές μεγαλύτερα κέρδη από ό,τι έφερναν στην εποχή του Γουότεργκεϊτ, πάνω στο αποκορύφωμα της «αντιεξουσίας» (1);<br /><br />Μήπως τότε, που είχαν τόσα μέσα στη διάθεσή τους και ετήσια κέρδη της τάξης του 30%, ενίοτε και 35%, ασκούσαν τη δημοσιογραφία με τόλμη, δημιουργικότητα και ανεξαρτησία;<br /><br />Και στη Γαλλία, η κριτική ενημέρωση κυριαρχούσε, άραγε, σε πρώτο πλάνο όταν οι όμιλοι Λαγκαρντέρ και Μπουίγκ, με δισεκατομμύρια στα χέρια τους, έριζαν για τον έλεγχο του TF1 (2); Ή όταν τα ιδιωτικά κανάλια, καθώς ανταγωνίζονταν μεταξύ τους στη χυδαιότητα, πολλαπλασιάζονταν όπως ο άρτος στην Καινή Διαθήκη, προσφέροντας μισθούς μαχαραγιάδων σε μια φούχτα δημοσιογράφων που είχαν ήδη αποδείξει αποτελεσματικά την υποταγή τους;<br /><br />Αυτή τη στιγμή, πολλοί διευθυντές εντύπων σχηματίζουν κοινό μέτωπο μπροστά στη θύελλα και εκλιπαρούν για την οικονομική βοήθεια από αυτό που κάτω από διαφορετικές συνθήκες αποκαλούν περιφρονητικά «κρατικό κορβανά».<br /><br />Η «Monde diplomatique» τους εύχεται καλή τύχη, χωρίς να ξεχνά πόσο μεγάλο μέρος αυτής της βοήθειας έλαβαν στην παρούσα ατυχή συγκυρία. Αλλά, για να εξακολουθήσει να πρεσβεύει μια αντίληψη για τη δημοσιογραφία αλλιώτικη από τη δική τους, απευθύνει κατ' αρχήν έκκληση στους δικούς της αναγνώστες.<br /><br />Αδιάφορη η κοινή γνώμη<br /><br />Αν μια μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης παραμένει αδιάφορη απέναντι στα βάσανα των ΜΜΕ, αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι έχει καταλάβει ένα πράγμα: η έμφαση στην «ελευθερία της έκφρασης» χρησιμεύει συχνά ως προκάλυμμα για τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης.<br /><br />«Εδώ και πολλές δεκαετίες, οι μεγάλες εφημερίδες θα έλεγα ότι μάλλον παρεμποδίζουν ή και σαμποτάρουν τις προσπάθειες που στοχεύουν στη βελτίωση της κοινωνικής και πολιτικής μας κατάστασης», εκτιμά ο συνιδρυτής του εναλλακτικού διαδικτυακού τόπου CounterPunch.com, Αλεξάντερ Κόκμπερν (3).<br /><br />Οι όλο και πιο σπάνιες έρευνες και τα ρεπορτάζ που δημοσιεύει διεκπεραιωτικά ο τύπος βοηθούν κυρίως στο να συντηρηθεί το παραμύθι περί «ερευνητικής δημοσιογραφίας», ενώ άλλες σελίδες βρίθουν από ανάλαφρα θέματα, πορτρέτα, στήλες του καταναλωτή, της μετεωρολογίας, αθλητικά, ανάλαφρες λογοτεχνικές στήλες. Για να μην ξεχνάμε και το απλό «copy-paste» (αντιγραφή-επικόλληση) από τα «επείγοντα» των πρακτορείων που κάνουν εργαζόμενοι που οδεύουν σε ταχεία ανειδίκευση.<br /><br />«Φανταστείτε ότι η κυβέρνηση βγάζει διάταγμα με το οποίο απαιτεί απότομη μείωση των διεθνών θεμάτων στον τύπο και επιβάλλει το κλείσιμο των γραφείων των ανταποκριτών στο εξωτερικό ή δραστική μείωση στο προσωπικό και τον προϋπολογισμό τους».<br /><br />»Φανταστείτε ότι ο πρόεδρος δίνει εντολή στα ΜΜΕ να εστιάζουν την προσοχή τους στις διασημότητες και τις ανοησίες αντί να ερευνούν τα σκάνδαλα που σχετίζονται με την εκτελεστική εξουσία.<br /><br />»Σε μια τέτοια υποθετική κατάσταση, οι επαγγελματίες της δημοσιογραφίας θα είχαν κηρύξει απεργίες πείνας και ολόκληρα πανεπιστήμια θα έμεναν κλειστά εξαιτίας των κινητοποιήσεων. Και όμως, όταν έρχονται κάποια ιδιωτικά, σχεδόν μονοπωλιακά, συμφέροντα και αποφασίζουν περίπου τα ίδια πράγματα, δεν καταγράφεται καμία αξιοσημείωτη αντίδραση», ξεσπά ο αμερικανός πανεπιστημιακός Ρόμπερτ Μακτσέσνι (4).<br /><br />Οι ευθύνες του Ιντερνετ<br /><br />Ολα τα σημερινά δεινά, ακούμε συχνά, προέρχονται από αυτό το ποταπό, το αποκρουστικό Ιντερνετ.<br /><br />Τη δημοσιογραφία, όμως, δεν την αποδεκάτισε το Διαδίκτυο. Αυτή παρέπαιε από καιρό, υπό το βάρος των αναπροσαρμογών, του μάρκετινγκ, της περιφρόνησης των λαϊκών στρωμάτων και της άλωσης από τους δισεκατομμυριούχους και τους διαφημιστές.<br /><br />Δεν χρησίμευσε το Ιντερνετ ως φερέφωνο των βομβαρδισμών που πραγματοποίησαν τα «συμμαχικά» στρατεύματα στον πόλεμο του Κόλπου (1991) ή το ΝΑΤΟ κατά τη σύγκρουση στο Κόσοβο (1999).<br /><br />Είναι επίσης αδύνατο να επιρρίψει κανείς ευθύνες στο Ιντερνετ για το γεγονός ότι τα μεγάλα ΜΜΕ στάθηκαν ανίκανα να προαναγγείλουν την κατάρρευση των αποθεματικών ταμείων στις ΗΠΑ (1989), κατόπιν να φανταστούν τον οικονομικό εκτροχιασμό των αναδυόμενων χωρών οχτώ χρόνια αργότερα και, τέλος, να προειδοποιήσουν για τη φούσκα στον τομέα των ακινήτων, το τίμημα της οποίας εξακολουθεί να πληρώνει ο κόσμος.<br /><br />Οπότε, αν πρέπει πραγματικά να «σώσουμε τον τύπο», θα άξιζε να διαθέσουμε το δημόσιο χρήμα σε όσους εκπληρώνουν την αποστολή μιας έγκυρης και ανεξάρτητης ενημέρωσης και όχι στους κατά καιρούς νεροκουβαλητές της εξουσίας. Η υπηρεσία του μετόχου και το εμπόριο των «πρόθυμων εγκεφάλων» θα βρουν πιθανότατα πόρους από αλλού. (5)<br /><br />Πολλές φορές, στις κατηγορίες που απευθύνονται στο Ιντερνετ, ανακαλύπτουμε και κάτι άλλο πέρα από μια δικαιολογημένη ανησυχία σε ό,τι αφορά τους τρόπους απόκτησης και μετάδοσης της πληροφορίας: τον τρόμο ότι η αυθεντία ορισμένων βαρόνων του σχολιασμού πλησιάζει στο τέλος της.<br /><br />Αυτοί, απολαμβάνοντας προνόμια φεουδάρχη, μοίρασαν χωράφια και κανόνισαν αργομισθίες. Μπορούσαν να «ανεβάζουν» ή να «κατεβάζουν» υπουργούς και να σπιλώνουν υπολήψεις. Ενα κοντσέρτο από ομόφωνα εγκώμια υποδεχόταν το ίδιο θερμά κάθε ένα από τα προχειροφτιαγμένα έργα τους και τις πομπώδεις στήλες τους (6).<br /><br />Πού και πού, κάποιες βέβηλες εφημερίδες έπαιζαν τον ρόλο πολιορκημένων πολιτειών. Αλλά, μια μέρα, κατέβηκαν ορισμένοι ξεβράκωτοι με τα πληκτρολόγιά τους.<br /><br />Ας το αναγνωρίσουμε! Το συνολικό πλαίσιο μιας ενημέρωσης που τελεί υπό σύγχυση εξαιτίας της βίαιης ανασυγκρότησης δυνάμεων, δεν άφησε αλώβητους ούτε εμάς.<br /><br />Υστερα από μια αδιάκοπη ανοδική πορεία μεταξύ 1996 και 2003, η κυκλοφορία της «Monde diplomatique» στα περίπτερα άρχισε να σημειώνει πολύ μεγάλη πτώση έως και πέρυσι. Οσο για τον αριθμό των συνδρομητών, αυτός συνέχισε να αυξάνεται.<br /><br />Νούμερα του '95<br /><br />Εν τούτοις, για να μιλήσουμε με τους όρους των πωλήσεων σε φύλλα, η καθίζηση είναι πραγματική και μας επαναφέρει στα νούμερα του 1995, ακριβώς πριν αρχίσει η εφημερίδα να αποκτά μια αλυσίδα θυγατρικών εκδόσεων.<br /><br />Σίγουρα, η γενική αίσθηση βελτιώνεται αν προσθέσουμε στο σύνολο τις 73 διεθνείς εκδόσεις του εντύπου (η πρώτη, στην Ιταλία, χρονολογείται από το 1994), τα δύο περίπου εκατομμύρια αντίτυπα που κυκλοφορούν ακριβώς χάρη σε αυτές και τους εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες της ιστοσελίδας μας.<br /><br />Ωστόσο, κοινό και εισοδήματα είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Οι πωλήσεις και οι συνδρομές αποτελούν μακράν τους δυο βασικούς οικονομικούς πυλώνες μας (7).<br /><br />Οι χρήστες του κυβερνοχώρου συνεισφέρουν στην επιρροή της εφημερίδας, όχι στην ύπαρξή της. Και αυτοί, ανάμεσά τους, που δεν συμμετέχουν ποτέ στα έσοδά μας δρουν όπως οι λαθρεπιβάτες που η άφιξη στον προορισμό τους πληρώνεται από τους ταξιδιώτες που αγόρασαν κανονικά το εισιτήριό τους.<br /><br />Πολλές εφημερίδες, για να επιβιώσουν, επέλεξαν να ευθυγραμμίσουν περισσότερο το περιεχόμενό τους με τα υποτιθέμενα γούστα των αναγνωστών τους. Η κατάληξη είναι γνωστή εκ των προτέρων: «Προτιμούν τα σύντομα άρθρα και τις ειδήσεις που τους αφορούν άμεσα. Στο Ιντερνετ, ψάχνουν κυρίως για ό,τι τους κάνει τη ζωή πιο εύκολη. Επειδή τα μεγάλα κείμενα για τη διεθνή πολιτική τα έχουν όλο και σε λιγότερη εκτίμηση, οι χρήστες περιορίζονται στο να διατρέχουν διαγώνια τους τίτλους τους. Στο "Zero Hora", μια βραζιλιάνικη εφημερίδα που ανήκει στον όμιλο RBS, το τμήμα κυκλοφορίας ρώτησε 120 αναγνώστες ποια είναι η γνώμη τους για την ημερήσια εφημερίδα. Ο διευθυντής Μαρσελίνο Ράιχ έλαβε τη σχετική αναφορά στη μία το μεσημέρι: "Σε γενικές γραμμές, ζητούν περισσότερα ένθετα για τη μαγειρική και τα ακίνητα και λιγότερα άρθρα για τη Χεζμπολάχ και τους σεισμούς"» (8).<br /><br />Ας το παραδεχθούμε: η «Monde diplomatique», προφανώς, δεν είναι το έντυπο που αναζητούν οι «πολλοί».<br /><br />Το γεγονός ότι η εφημερίδα μας είναι λιγότερο δημοφιλής, σχετίζεται με την απογοήτευση όσων παρατηρούν ότι, ελλείψει επαρκούς απήχησης και πολιτικού αντίκτυπου, το να ξεμπροστιάζουμε τα βασικά εργαλεία της κοινωνικής και παγκόσμιας τάξης είχε ελάχιστες επιπτώσεις στη διαιώνιση του συστήματος.<br /><br />Οι προτάσεις<br /><br />Η κόπωση του «σε τι χρησιμεύει αυτό;», επομένως, αντικατέστησε σιγά σιγά το παλιό «εσείς τι προτείνετε;», πράγμα που, στην περίπτωσή μας, δεν έχει πια καμία βάση.<br /><br />Μετά την πάροδο τόσων ετών, οι υποδείξεις και οι προτάσεις διαδέχονταν η μία την άλλη στις σελίδες μας (κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου, μεταρρύθμιση των διεθνών οργανισμών, φόρος Τόμπιν, εθνικοποίηση των τραπεζών, ευρωπαϊκός προστατευτισμός, «φορολογική γκιλοτίνα» σε ορισμένα εισοδήματα του κεφαλαίου, ανάπτυξη της οικονομίας της αλληλεγγύης και της μη εμπορικής σφαίρας κ.λπ.).<br /><br />Κατά τα φαινόμενα, η παρακμή της εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης μάς έπληξε πιο σκληρά. Η κυριαρχία του φιλελευθερισμού στον τομέα της σκέψης τέθηκε εκ νέου σε αμφισβήτηση, αλλά δεν προχώρησε περισσότερο.<br /><br />Διότι, αν η κριτική δεν επαρκεί, το ίδιο ισχύει και για την εξής πρόταση: η κοινωνική τάξη δεν είναι κείμενο που θα αρκούσε να το «αποδομήσουμε» για να ανασυνταχθεί ολομόναχο. Πολλές ιδέες ξεπηδούν στον πραγματικό κόσμο χωρίς να γκρεμίζονται τα τείχη. Ωστόσο, ενίοτε, κάποιοι αναμένουν να ανταποκριθούν τα γεγονότα στις κοινές μας ελπίδες. Και, στην αντίθετη περίπτωση, μας βρίσκουν λίγο καταθλιπτικούς.<br /><br />Εν πάση περιπτώσει, όταν πρόκειται για το μέλλον της εφημερίδας μας, βασίζουμε την αισιοδοξία μας στη βεβαιότητα ότι μπορούμε να υπολογίζουμε στη δική σας συνεισφορά. Οπότε, προς το παρόν δεν θα ανεβάσουμε άλλο την τιμή μας. Θα τη διατηρήσουμε σε χαμηλότερα επίπεδα στις φτωχές χώρες. Θα εξακολουθήσουμε να στηρίζουμε τις καινούριες διεθνείς μας εκδόσεις προσφέροντάς τους τη δυνατότητα να μας καταβάλλουν μειωμένα δικαιώματα κατά το ξεκίνημά τους.<br /><br />Θα παρακολουθούμε από κοντά τις νέες τεχνολογίες πολυμέσων, κυρίως για να αγγίξουμε τις νέες γενιές και να διασφαλίσουμε με αυτό τον τρόπο τη μετάδοση των πνευματικών και πολιτικών αξιών της εφημερίδας μας. Θα συνεχίσουμε να παραγγέλνουμε μεγάλα ρεπορτάζ και έρευνες, από ερευνητές και ακτιβιστές, πάνω στις τρέχουσες συγκρούσεις, τις κρίσεις, τις εναλλακτικές προτάσεις, τους πειραματισμούς.<br /><br />Η συνέχιση της εξέλιξής μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική σας κινητοποίηση στο πλευρό μας.<br /><br />Αγοράζετε πιο τακτικά την εφημερίδα στα περίπτερα, γίνετε συνδρομητές, προσφέρετε συνδρομή σε εν δυνάμει αναγνώστες, προσχωρήστε στην ένωση των «Φίλων της Monde diplomatique»: οι τρόποι με τους οποίους μπορείτε να παρέμβετε υπέρ της εφημερίδας είναι πολλοί.<br /><br />Εδώ και λίγον καιρό, έχει δει το φως ένα νέο εργαλείο. Σας επιτρέπει να αφαιρέσετε από το σύνολο των φόρων σας το 66% των δωρεών προς την εφημερίδα μας. Ετσι, το δημόσιο χρήμα, μετά τη βοήθεια που προσέφερε στις τράπεζες, θα μπορούσε επιτέλους να χρησιμεύσει και στην έρευνα γύρω από τα αίσχη τους.<br /><br />Ανθρακωρύχοι της Ζάμπιας<br /><br />Οι δικές μας απώλειες, συγκριτικά με εκείνες άλλων εντύπων, ίσως να μοιάζουν χαμηλές (330.000 ευρώ το 2007, 215.000 ευρώ τη χρονιά που πέρασε). Ομως, κανένας αργόσχολος τραπεζίτης που να φλέγεται να παραστήσει τον γαλαντόμο μαικήνα δεν θα προσφερθεί να τις καλύψει.<br /><br />Μια εφημερίδα σαν τη δική μας, όπου το σύνολο των εργαζομένων είναι και μέτοχοι, που οι αναγνώστες του, οι οποίοι κατέχουν κι αυτοί μερίδιο του κεφαλαίου, προσφέρουν συνδρομές αλληλεγγύης στις βιβλιοθήκες και στις φυλακές που δεν διαθέτουν πόρους, όπου, τέλος, ο διευθυντής εκλέγεται, κατά πάσαν πιθανότητα μάλλον δεν θα τους φαινόταν ως το πλέον ενδεδειγμένο.<br /><br />Το ερώτημα που μας θέτουν συνολικά είναι απλό: ποιος άλλος, αν όχι εσείς, θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί μια δημοσιογραφία γενικού ενδιαφέροντος, ανοιχτή στον κόσμο, να αφιερώνει δύο σελίδες στους ανθρακωρύχους της Ζάμπιας, στο κινεζικό ναυτικό ή στη λετονική κοινωνία;<br /><br />Η «Monde diplomatique» μπορεί να έχει μειονεκτήματα, όμως ενθαρρύνει τους ανθρώπους που γράφουν, που ταξιδεύουν, ερευνούν, βγαίνουν από τα σπίτια τους, ακούν, παρατηρούν. Οι δημοσιογράφοι που τη βγάζουν δεν προσκαλούνται ποτέ στα δείπνα του Siecle (9), δεν κάνουν «δουλειές» με τα λόμπι των φαρμακευτικών ή με φανταχτερές επιχειρήσεις, δεν κάνουν «κονέ» με τα μεγάλα ΜΜΕ.<br /><br />Αυτά, εξάλλου, που προβάλλουν κάθε «καινούρια μορφή» κάποιας άλλης εφημερίδας και μετατρέπουν τη δική τους «ανασκόπηση του τύπου» σε χώρο υποδοχής αποκλειστικά για πέντε - έξι έντυπα -πάντα τα ίδια- αποκρύπτουν επιμελώς τη «Monde diplo-matique» παρά το απαράμιλλο ειδικό βάρος της σε παγκόσμια κλίμακα. Κατά βάθος, αυτό είναι το αντίτιμο της μοναδικότητάς μας.<br /><br />Εμείς, όμως, έχουμε πολλούς συνενόχους σε άλλα μέρη: την ένωση των «Φίλων της Monde diplomatique», η ύπαρξη της οποίας ενισχύει την ανεξαρτησία της σύνταξης και που, κάθε μήνα, διοργανώνει δεκάδες συζητήσεις γύρω από τρέχοντα θέματα.<br /><br />Τους περιπτεράδες που φροντίζουν να είναι η εφημερίδα μας σε καλή θέα και μερικές φορές την προτείνουν.<br /><br />Τους εκπαιδευτικούς που την κάνουν γνωστή στους μαθητές τους. Τον εναλλακτικό τύπο που επωφελείται από τις πληροφορίες μας. Πολλούς περίεργους, λίγους δημοσιογράφους, ελεύθερους σκοπευτές, κάτι παλιοχαρακτήρες.<br /><br />Και, τέλος, είστε όλοι εσείς. Χωρίς εσάς, τίποτα απ' όλα αυτά δεν είναι εφικτό.<br /><br />(1) Οι αποκαλύψεις της «Washington Post» από το 1974 και μετά σχετικά με τις παράνομες παρακολουθήσεις στο κτίριο του Δημοκρατικού Κόμματος (υπόθεση Γουότεργκεϊτ) στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα προκάλεσε τον Αύγουστο του 1974 την παραίτηση του ρεπουμπλικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον. Μεταξύ 1975 και 1989, η εταιρεία The New York Times Co είδε τα ετήσια κέρδη της να εκτοξεύονται από τα 13 εκατομμύρια στα 266 εκατομμύρια δολάρια. Η The Washington Post Co πέρασε από τα 12 στα 197 εκατομμύρια δολάρια κατά την ίδια περίοδο. Cf. Howard Kurtz, «Stop the Presses», «The Washington Post, National Weekly Edition», 3 Μαΐου 2003.<br /><br />(2) (Στμ) Η μονομαχία μεταξύ Λαγκαρντέρ (εκδίδει, μεταξύ πολλών άλλων εντύπων, το περιοδικό «Paris Match») και Μπουίγκ για τον έλεγχο του μεγαλύτερου (πρώην δημόσιου) τηλεοπτικού δικτύου στη Γαλλία και σε ολόκληρη την Ευρώπη, έληξε υπέρ του δεύτερου.<br /><br />(3) Alexander Cockburn, «The Nation», Νέα Υόρκη, 1η Ιουνίου 2009.<br /><br />(4) Αναφέρεται στο «Columbia Journalism Review», Νέα Υόρκη, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2008.<br /><br />(5) Τον Οκτώβριο του 1984, ο Κλοντ Ζιλιέν (διευθυντής της «Monde diplomatique» από το 1973 ως το 1991) πρότεινε να διατίθενται σε μη κερδοσκοπικές εταιρείες τα κρατικά βοηθήματα προς τον τύπο, που στη Γαλλία αποτελούν το 10% του τζίρου του τομέα. Τα κέρδη τους, με αυτό τον τρόπο, «θα προορίζονταν για ένα έργο δημοσίου συμφέροντος. Οι εφημερίδες που θα επέλεγαν ένα τέτοιο καθεστώς δεν θα είχαν επομένως καμία πιθανότητα να ξυπνήσουν τις ορέξεις των επιχειρηματιών».<br /><br />(6) Βλ. το αφιέρωμα «L'imposture Bernard-Henri Levy».<br /><br />(7) Το 2008, οι ξένες εκδόσεις απέδωσαν στη «Monde diplomatique» 350.000 ευρώ έσοδα, δηλαδή περίπου το 3% του τζίρου της.<br /><br />(8) «More media, less news», «The Economist», Λονδίνο 26 Αυγούστου 2006.<br /><br />(9) (Στμ) Siecle (Αιώνας): πολύ κλειστό πριβέ κλαμπ που συγκεντρώνει στους κόλπους του πολιτικούς, εκδότες, δημοσιογράφους, μεγαλοσυνδικαλιστές, δικαστές... όλη, εν γένει, τη γαλλική αφρόκρεμα.<br />Αναρτήθηκε από ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣ στις 9:01 πμ 0 σχόλια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1832381312467676195?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-33394336690600921142009-07-26T00:02:00.000-07:002009-07-26T00:03:26.736-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Καθώς τα έσοδα μειώνονται, εξετάζονται μη κερδοσκοπικές λύσεις για τις εφημερίδες</span></span><br /><span style="font-weight:bold;"><br /><br />The Economist</span>/ <span style="font-weight:bold;">Η Καθημερινή</span> (26.07.2009)<br /><br />«Τι είναι άσπρο, μαύρο και όλο μαζί κόκκινο;», ρωτάει ο τηλεπαρουσιαστής τον αρχισυντάκτη των N.Y. Times, Μπιλ Κέλερ. Εχοντας ξανακούσει το αστείο, ο κ. Κέλερ απάντησε δίχως δεύτερη σκέψη: «Η εφημερίδα». Είχε, ωστόσο, πέσει στην παγίδα του οικοδεσπότη της σατιρικής εκπομπής «The Daily Show», ο οποίος τον διόρθωσε αμέσως: «Οχι, είναι ο ισολογισμός σας».<br /><br />Οι φόβοι ότι η «Γκρίζα Κυρία», όπως χαϊδευτικά αποκαλούνται οι N.Y. Times, οδεύει προς το τέλος, έχουν μεγαλώσει. Η κυκλοφορία της εφημερίδας πέφτει, καθώς οι αναγνώστες στρέφονται μαζικά προς το Διαδίκτυο, ενώ η «μετανάστευση» στον κυβερνοχώρο είχε ως συνέπεια τη μείωση των εσόδων από τις διαφημίσεις. Οι απελπισμένοι ιδιοκτήτες της, η οικογένεια των Οκς - Σούλτζμπεργκερ, στράφηκαν πέρυσι προς τον Μεξικανό μεγιστάνα, Κάρλος Σλιμ, αλλά τα χρήματα του τελευταίου μπορεί, εν τέλει, να μην αποδειχτούν αρκετά. Οι Times θεωρούνται μία από τις καλύτερες εφημερίδες παγκοσμίως και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δεν είναι χειρότερα απ' αυτά που ταλανίζουν το σύνολο της βιομηχανίας του Τύπου.<br /><br />Η αναζήτηση για ένα εναλλακτικό επιχειρηματικό μοντέλο, πάντως, συνεχίζεται. Η κίνηση στις ιστοσελίδες των εφημερίδων έχει αυξηθεί σημαντικά, πλην όμως δεν παρέχει τα απαιτούμενα έσοδα για την υποστήριξη ενός διευρυμένου δικτύου συντακτών και ρεπόρτερ. Μπορεί το δημοφιλές ειδησεογραφικό μπλογκ «Huffington Post» να αποφέρει κέρδη στους ιδιοκτήτες του, αλλά ο κ. Κέλερ ορθώς επεσήμανε: «Την τελευταία φορά που βρέθηκα στη Βαγδάτη δεν θυμάμαι να είδα κάποιον απεσταλμένο του Huffington Post ή του Google».<br /><br />Yπηρεσίες online<br /><br />Μια προσέγγιση αφορά τη χρέωση για τις online υπηρεσίες, εκτός της ετήσιας συνδρομής, από την οποία μόνο η Wall Street Journal έχει βγάλει χρήματα. Ο πρώην συντάκτης του περιοδικού Time, Γουόλτερ Αϊζασκον έχει προκαλέσει μια ενδιαφέρουσα δημόσια συζήτηση, προτείνοντας στους εκδοτικούς οίκους τη λύση των «μικροκαταβολών», βάσει της οποίας ο αναγνώστης θα πληρώνει για κάθε άρθρο που διαβάζει. Ο αρχισυνάκτης των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», Λάιονελ Μπάρμπερ, έχει προβλέψει ότι σ' ένα χρόνο από σήμερα όλα τα ενημερωτικά έντυπα θα χρεώνουν για την online ανάγνωση. Ηδη, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» επιτρέπουν στον χρήστη να διαβάσει δωρεάν περιορισμένο αριθμό άρθρων και στη συνέχεια, χρεώνουν ανά κείμενο.<br /><br />Την ίδια στιγμή, τρεις βετεράνοι του χώρου των μέσων ενημέρωσης -ο Στιβ Μπριλ, ο Γκόρντον Κρόβιτς και ο Λίο Χίντερι- δημιούργησαν πρόσφατα την ιστοσελίδα journalismonline.com, η οποία αποτελεί κάτι σαν iTunes για εφημερίδες. Ο χρήστης μπορεί να ανοίξει λογαριασμό και να κάνει αγορές άρθρων ή συνδρομών.<br /><br />Πολλοί οργανισμοί, επίσης, επιδιώκουν να «σπρώξουν» τον αναγνώστη σε κάποια ηλεκτρονική συσκευή ανάγνωσης, όπως το Kindle. Στο Ιντερνετ, το περιεχόμενο είναι ως επί το πλείστον δωρεάν, αλλά το Kindle απαιτεί πληρωμή στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο Economist είναι διαθέσιμος πλέον στο Kindle, όπου το κόστος της μηνιαίας συνδρομής είναι λίγο πιο ακριβό από τη φθηνότερη διετή συνδρομή της έντυπής μας μορφής.<br /><br />Χαμένα έσοδα<br /><br />Παρ' όλα αυτά, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν η ηλεκτρονική διανομή μπορεί να καλύψει τα χαμένα έσοδα των έντυπων εκδόσεων. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι της βιομηχανίας πιστεύουν ότι η μεγαλύτερη ελπίδα για τις εφημερίδες είναι η φιλανθρωπία. Ο σύμβουλος επιχειρήσεων, Κλέι Σέρκι, προβλέπει με πρόσφατό του άρθρο στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Cato ότι η «μεγάλη εποχή της κηδεμονίας» βρίσκεται προ των πυλών. Η ιδέα ότι οι φιλάνθρωποι μπορούν να σώσουν τις εφημερίδες έκανε την εμφάνιση της προ διετίας, όταν ο όμιλος Tribune ήταν προς πώληση. Αρχικά, είχε ακουστεί ότι οι μεγιστάνες Ντέιβιντ Τζέφεν και Ελι Μπροντ θα αγόραζαν μία από τις εφημερίδες του ομίλου, την Los Angeles Times. Λεγόταν, δε, ότι θα την διαχειρίζονταν μέσω ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού. Εν τέλει, ο όμιλος αγοράστηκε από τον δισεκατομμυριούχο Σαμ Ζελ. Το γεγονός ότι ο κ. Ζελ προχώρησε στην αγορά μολονότι δεν τον συνέφερε οικονομικά, δημιούργησε ερωτήματα, αν και όπως αποδείχτηκε επρόκειτο περισσότερο για μεγάλο επιχειρηματικό σφάλμα, παρά για κίνηση φιλανθρωπίας. Σήμερα, ακούγεται και πάλι ότι οι κ. Τζέφεν και Μπροντ θα επανέλθουν στο προσκήνιο προκειμένου να σώσουν κάποιους γνωστούς τίτλους.<br /><br />Tέσσερις διέξοδοι για τους New York Times<br /><br />«Ενα μη κερδοσκοπικό μοντέλο για τους N.Y. Times». Αυτός είναι ο τίτλος του συναρπαστικού άρθρου της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, Πενέλοπι Μιουζ Αμπερνάθι. Επισημαίνεται ότι η πανεπιστημιακή της έδρα χρηματοδοτείται από το Ιδρυμα Knight, που διαθέτει μετοχές του ομώνυμου ομίλου εφημερίδων. Στο άρθρο εξετάζονται τέσσερις πιθανότητες: η δημιουργία ενός ταμείου επιχορηγήσεων, το οποίο θα παρέχει τα κεφάλαια για τη διατήρηση των ειδησεογραφικών τμημάτων της εφημερίδας, η χρηματοδότηση συγκεκριμένων θεμάτων του εντύπου από φιλανθρωπικά ιδρύματα, η αγορά της εφημερίδας από κάποιο ΑΕΙ ή άλλο εκπαιδευτικό ίδρυμα, ή η αγορά από κάποιον επενδυτή «άγγελο», ο οποίος θα διαχειριστεί την εφημερίδα ως «εταιρεία χαμηλού κέρδους και περιορισμένης ευθύνης».<br /><br />Στις 18 Ιουλίου, δημοσιεύτηκε στους Times άρθρο με τίτλο «Μια εφημερίδα, πολλά βιβλία επιταγών», με το οποίο η διεύθυνση της εφημερίδας παραδέχεται ότι συνεργάζεται ήδη με φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ενα απ' αυτά είναι το ProPublica, το οποίο χρηματοδοτεί δημοσιογραφικές έρευνες με χρηματικά ποσά που επιχορηγούν ο Χέρμπερτ και η Μάριο Σάντλερ, ιδρυτές του ομίλου Goldern West Financial. Οι Σάντλερς έχουν αναθέσει το ProPublica στον πρώην συντάκτη της Wall Street Journal, Πολ Στέιγκερ. Το ίδρυμα έχει «παράξει» δημοσιογραφικές έρευνες, οι οποίες είναι αρκετά καλές, ώστε να δημοσιεύονται στους Times. Η εφημερίδα, άλλωστε, τα δημοσιεύει χώρις να καταβάλει ούτε ένα δολάριο. Ο άλλος «συνεργάτης» των Times είναι η ιστοσελίδα Spot.Us. Εκεί, οι δημοσιογράφοι μπορούν να μοιραστούν με το αναγνωστικό κοινό ιδέες για θέματα που επιθυμούν να διερευνήσουν, καθώς και το κόστος τους και να συγκεντρώσουν το ποσό που απαιτείται από το κοινό. Οι Times έχουν ήδη δεσμευτεί να δημοσιεύσουν άρθρο αναφορικά μ' ένα τεράστιο όγκο σκουπιδιών που πλέει στα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού, αν ο δημοσιογράφος κατορθώσει να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζονται για το ταξίδι.<br /><br />Φυσικά, η αποδοχή χρηματικών ποσών από φιλανθρωπικά ιδρύματα μπορεί να δημιουργήσει αλληλοσυγκρούομενα συμφέροντα. Ποια μπορεί να είναι αυτά, βέβαια, είναι μια τελείως διαφορετική υπόθεση - την οποία ενδέχεται να σας αποκαλύψει ο εκάστοτε αρθρογράφος αν του στείλετε μια ωραία επιταγή σ' ένα φάκελο με την ένδειξη «αυστηρά προσωπικό».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-3339433669060092114?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-76702979074170056732009-07-19T00:38:00.000-07:002009-07-19T00:40:15.011-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">Πρέπει να επανεξετάσουμε τον ρόλο της δημόσιας, αλλά ανεξάρτητης πληροφόρησης</span></span><br /><br />Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου <br />(Καθημερινή 19.07.2009)<br /><br />Τον Απρίλιο του 2008 εγκαινιάστηκε το Μουσείο Τύπου σε ένα όμορφο κτίριο, ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο. Το «Newseum» φιλοξενεί αφιερώματα στις καλύτερες στιγμές της αμερικανικής δημοσιογραφίας -πολεμικές ανταποκρίσεις, αντίσταση στο αντικομμουνιστικό κυνήγι μαγισσών του Μακαρθισμού, αποκαλύψεις για το Γουότεργκεϊτ- στο πνεύμα του Τόμας Τζέφερσον: «Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη σωτηρία της κυβέρνησης και τη σωτηρία του ελεύθερου Τύπου, θα διάλεγα το δεύτερο». Στις μέρες μας, η επιλογή δεν είναι τόσο απλή. Έξι μήνες μετά τα εγκαίνια του Newseum, σταμάτησε την έκδοσή της η αιωνόβια ChristiaScience Monitor. Στους έξι πρώτους μήνες του 2008, απολύθηκαν 4.500 Αμερικανοί δημοσιογράφοι.<br /><br />Το νεόδμητο μουσείο και το κακό ριζικό του αναφέρονται στο βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου Μπερνάρ Πουλέ «Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της πληροφόρησης», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Gallimard.<br /><br />Η διάγνωση δεν αφήνει περιθώρια για φτηνές ελπίδες. «Οσοι αισθάνονται υποχρεωμένοι να καταδικάσουν τον ρόλο της Κασσάνδρας», γράφει ο Πουλέ, «δυστυχώς λησμονούν ότι το πρόβλημα δεν ήταν η Κασσάνδρα... αλλά οι Τρώες, που δεν την πίστεψαν όταν τους ανακοίνωσε την επικείμενη καταστροφή της πόλης. Η άρνηση της πραγματικότητας δεν απέτρεψε τον θάνατο της Τροίας και δεν θα αποτρέψει τη χρεοκοπία των εφημερίδων». Ή, όπως δήλωσε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, Γουόρεν Μπάφετ, «οι αναγνώστες των εφημερίδων παίρνουν τον δρόμο προς το νεκροταφείο, ενώ οι μη αναγνώστες εφημερίδων βγαίνουν από τα πανεπιστήμια».<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Οι δύο μύθοι</span><br /><br />Πέραν του πλούσιου εμπειρικού υλικού, το βιβλίο του Πουλέ έχει αξία γιατί, στην προσπάθειά του να ανιχνεύσει τις αιτίες της παθογένειας, προχωράει πέρα από τα γνωστά κλισέ -κρίση αξιοπιστίας των εφημερίδων λόγω διαπλοκής, νέα ηλεκτρονικά μέσα, πτώση των διαφημιστικών εσόδων- και αποδομεί δημοφιλείς μύθους.<br /><br />Πρώτον: Τον μύθο ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί από κάποιους Μαικήνες ή με την εισαγωγή των εφημερίδων στο χρηματιστήριο. Στην πραγματικότητα, πολλοί κολοσσοί που αγόρασαν εφημερίδες (ο Ντασό με τη Figaro, ο Ροτσίλντ με τη Liberatioκ.λπ.) επιτάχυναν την κρίση τους, αντί να την αναστείλουν.<br /><br />Η εισαγωγή εφημερίδων στο χρηματιστήριο οδήγησε συχνά στο να κυριαρχήσει το συμφέρον του μετόχου πάνω στο συμφέρον του αναγνώστη, η βραχυπρόθεσμη κερδοφορία της εφημερίδας (η οποία, αν υπονομευτεί, απειλεί να τραβήξει προς τα κάτω τις μετοχές ολόκληρου του ομίλου) πάνω στην αξιοπιστία, την πρωτοτυπία και την ελκυστικότητά της. Από εδώ και η τάση για πάση θυσία μείωση του κόστους εργασίας, με αναπόφευκτες συνέπειες στην ποιότητα του προϊόντος. Σημειωτέον ότι οι περισσότερες από τις πιο σοβαρές, διεθνώς, εφημερίδες -New York Times, Franfkurter Allgemeine Zeitung, WashingtoPost κ.ά.- δεν ανήκουν σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.<br /><br />Δεύτερον: Τον τεχνοκρατικό μύθο ότι οι εφημερίδες είναι το πρόβλημα και τα ηλεκτρονικά μέσα η λύση. Με πληθώρα στοιχείων, ο Πουλέ αποδεικνύει ότι είναι το σύνολο των ενημερωτικών προϊόντων -ιστοσελίδες, δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση και το ράδιο, περιοδικά, εφημερίδες- που βρίσκονται σε καθοδική τροχιά. Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενικευμένη κρίση της ενημέρωσης, η οποία συνδέεται με βαθύτερες μεταλλάξεις στο κοινωνικό σώμα (εντατικοποίηση της εργασίας και απορρύθμιση του ελεύθερου χρόνου, κρίση των ιδεολογιών και της πολιτικής, απορρύθμιση του συλλογικού κ.ά.).<br /><br />Τρομακτική νάρκη<br /><br />Είναι αλήθεια ότι η κρίση πλήττει με ιδιαίτερη σφοδρότητα τις εφημερίδες, αλλά και κάθε μορφή γραπτού λόγου (βιβλία και περιοδικά, με εξαίρεση τα καθαρά χρηστικά προϊόντα), σε μια κοινωνία μοναχικών ξένων, που σερφάρουν χωρίς να διαβάζουν, καλύπτοντας με την υστερική «επικοινωνία» των SMS και των e-mail, το έλλειμμα επικοινωνίας αισθημάτων και σκέψεων. Ωστόσο, είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα όσοι πιστεύουν ότι η απάντηση σ' αυτό το πρόβλημα βρίσκεται στο Ιντερνετ και όλα τα συμπαρομαρτούντα (ηλεκτρονική εφημερίδα, ηλεκτρονικό βιβλίο κ.ά.). Αντίθετα, το «Ιντερνετ» και ευρύτερα η λεγόμενη «οικονομία της γνώσης» αναδεικνύουν μια τρομακτική νάρκη στα θεμέλια του σύγχρονου καπιταλισμού: την κρίση του copyright σε όλες τις μορφές του, από τα άρθρα των εφημερίδων και τα βιβλία, μέχρι τα CD, τα DVD, τα λογισμικά και τα φάρμακα της μοριακής Βιολογίας. Κρίση, που εκδηλώνεται με το εκθετικά μεγεθυνόμενο, σε παγκόσμια κλίμακα, φαινόμενο της λεγόμενης «πειρατείας», η οποία οδηγεί σε ακατάσχετη αιμορραγία διαφυγόντων κερδών και υπονομεύει τα θεμέλια αυτοκρατοριών της «Νέας Οικονομίας».<br /><br />Αν δούμε υπό αυτή την ευρύτερη οπτική γωνία την κρίση της έντυπης δημοσιογραφίας, θα την αναγνωρίσουμε ως κρίση της εφημερίδας-εμπόρευμα. Μπορεί όντως να μην υπάρχει, μακροπρόθεσμα, επιχειρηματικά βιώσιμη στρατηγική για την έκδοση ενημερωτικών εφημερίδων πανεθνικής εμβέλειας. Ή μπορεί, με αποκλειστικό κριτήριο τη βραχυπρόθεσμη κερδοφορία, μόνη λύση να αποδειχθεί ο Τύπος δύο ταχυτήτων - πλούσιες και ακριβές εφημερίδες για τους πλούσιους, φτωχές και φτηνές εφημερίδες για τους φτωχούς.<br /><br />Αν είναι όμως έτσι τα πράγματα, τότε θα έπρεπε, ίσως, να σκεφθούμε ένα νέο μοντέλο, δημόσιας και συνεταιριστικής πληροφόρησης, πλάι στην ιδιωτική - ενδεχομένως και σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα. Όπως έχουμε αποδεχθεί ότι υπάρχουν πράγματα, σαν την Υγεία και την Παιδεία, όπου το Δημόσιο υποχρεούται να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, έτσι μπορεί να το δεχθούμε και για την πληροφόρηση.<br /><br />Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το κράτος θα έσπευδε να εκδώσει απευθείας τις δικές του «Ιζβέστια». Θα μπορούσε, ωστόσο, να ενθαρρύνει εκδοτικές προσπάθειες από θεσμούς όπως τα μορφωτικά ιδρύματα μεγάλων τραπεζών, πανεπιστήμια, Δήμοι ή επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Η εμπειρία του βρετανικού BBC, έστω κι αν αφορά τη ραδιοτηλεόραση, είναι ενθαρρυντική. Σε κάθε περίπτωση, η διεισδυτική ερευνητική δημοσιογραφία και η διαφωτιστική ανάλυση είναι αναγκαίες όχι μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά και στις ίδιες τις κυρίαρχες τάξεις, τουλάχιστον όσο αναγκαία τους είναι τα μεταφορικά δίκτυα, ο ηλεκτρισμός και οι τηλεπικοινωνίες. Γι' αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει, μάλλον, να αποφασίσουν ότι αξίζει τον κόπο να καταβάλουν το απαιτούμενο τίμημα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-7670297907417005673?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-82166827526034708152009-07-17T09:15:00.000-07:002009-07-17T09:17:49.406-07:00<em>του Κωνσταντίνου Καμάρα</em><br /><br /><br />(Νέα 17.07.2009)<br /><br />Το ότι οι περισσότεροι οικονομικοί δείκτες και τα μεγέθη συσχετίζονται (σε μικρό ή μεγάλο βαθμό) με τον ρυθμό αύξησης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος είναι γνωστό. Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για τον αριθμό συγχωνεύσεων και εξαγορών στον επιχειρηματικό χώρο. Συχνά τέτοιου είδους δραστηριότητα σηματοδοτεί εξελίξεις τόσο στην ευρύτερη οικονομία όσο και σε επιμέρους κλάδους, εάν αυτοί αποκλίνουν (θετικά ή αρνητικά) από τον μέσο όρο. Όχι πως εξαγορές και συγχωνεύσεις προκύπτουν μόνο τις ανθηρές εποχές, όταν υπάρχουν κεφάλαια και επιθετικοί στόχοι. Τουναντίον, οι υφέσεις ενίοτε οδηγούν σε «αμυντικές» ή «ορθολογικές» συγχωνεύσεις, ή και σε περιπτώσεις όπου μία εταιρεία δέχεται να εξαγοραστεί για να μην κλείσει. Το μόνο βέβαιο είναι πως σχεδόν παντελής απουσία τέτοιων συναλλαγών συνήθως μεταφράζεται σε χρόνια ή οριστική παρακμή ενός κλάδου. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει σήμερα στον Τύπο. Ή όχι; <br /><br />Θεωρητικά, η συγκυρία θα έπρεπε να κριθεί ως ιδιαίτερα θετική για σχετικές επιχειρηματικές κινήσεις. Πρώτον, η παρατεταμένη ύφεση και τα απογοητευτικά αποτελέσματα εταιρειών Μέσων Ενημέρωσης έχουν οδηγήσει σε χαμηλές- άρα και ελκυστικές για πιθανούς αγοραστές- αποτιμήσεις. Δεύτερον, οι πρώτες ενδείξεις ανάκαμψης διεθνώς αρχίζουν να αλλάζουν σταδιακά το κλίμα, δίνοντας αίσθηση θετικής προοπτικής στην όποια στρατηγική απόφαση. Τέλος, η ένταση της ύφεσης ξεκαθάρισε το τοπίο όσον αφορά το μέλλον των ΜΜΕ, διέλυσε στρατηγικά διλήμματα και κατέστησε συγκεκριμένες πολιτικές (λ.χ. έμφαση στα ψηφιακά Μέσα) μονόδρομο. Και όμως, σύμφωνα με τους περισσότερους ειδήμονες, οι εξαγορές και συγχωνεύσεις στον χώρο των Μέσων Ενημέρωσης θα είναι ελάχιστες τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του επόμενου έτους. Η βασική αιτία συνίσταται στο ότι σχεδόν όλες οι επιχειρήσεις ΜΜΕ έχουν ταυτόχρονα υψηλό δανεισμό και- για το άμεσο μέλλον- αβέβαιη ρευστότητα, συνεπώς καμία δεν δύναται να μπει στη θέση του αγοραστή. Έτσι, οι υποψήφιοι πρέπει να αναζητηθούν σε άλλους κλάδους συγγενικούς ή μη, οι οποίοι ωστόσο, βλέποντας τις εγγενείς δομικές δυσκολίες του χώρου των Μέσων, δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό να σπεύσουν ως αρωγοί ή σωτήρες. <br /><br />Γι΄ αυτό και η εξαγορά του ομίλου Βlethen Μaine Νewspapers- που εκδίδει τις Ρortland Ρress Ηerald και Μaine Sunday Τelegram- από την εταιρεία επενδύσεων ΗΜ Capital Ρartners προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά εφόσον δεν πρόκειται για πασίγνωστους εθνικούς τίτλους αλλά για απλές επαρχιακές εφημερίδες. Ωστόσο, μια αναλυτική εξέταση των δεδομένων πιθανόν αποκαλύπτει τα σημεία αξίας της εξαγοράς και ενδεχομένως δείχνει τον δρόμο για μελλοντικές κινήσεις στον Τύπο. Πρώτον, τα εν λόγω έντυπα είναι τοπικά μονοπώλια, σε μία εποχή όπου οι καταρρέοντες τίτλοι τείνουν να βρίσκονται σε πόλεις με δυοπώλιο, άρα με ανταγωνισμό, όπως η Βοστώνη, το Σικάγο, το Σιάτλ και το Ντένβερ. Δεύτερον, εκτιμάται ότι οι μικρότερες πόλεις και κοινότητες υποστηρίζουν θερμότερα την εφημερίδα τους αφού, λόγω περιορισμένου μεγέθους δυνητικής αγοράς, οι παγκόσμιοι γίγαντες του Διαδικτύου δεν έχουν σπεύσει ακόμα να προσφέρουν αντίστοιχες ηλεκτρονικές υπηρεσίες ενημέρωσης. Τρίτον, η τελική αποτίμηση του ομίλου ήταν ρεαλιστικά χαμηλή, ενώ παραδόξως ο συνολικός δανεισμός του προέκυψε ως σχετικά περιορισμένος. <br /><br />Εν τούτοις, ίσως το σημαντικότερο σημείο που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η συμφωνία με τα συνδικάτα. Άλλωστε, οι επενδυτές είχαν αρνηθεί να ολοκληρώσουν την εξαγορά εάν τούτο το ζήτημα δεν είχε λυθεί πρώτα. Η πρόταση ήταν σαφώς δυσάρεστη καθώς περιελάμβανε τόσο μειώσεις απολαβών όσο και σταδιακές περικοπές προσωπικού. Ωστόσο, τελικά οι συνδικαλιστές την ενέκριναν όταν συνειδητοποίησαν πως, υπό τις παρούσες (και διαφαινόμενες μελλοντικές) συνθήκες, η άλλη επιλογή ήταν το κλείσιμο των εφημερίδων σε μερικούς μήνες και, συνεπώς, η απώλεια όλων των θέσεων εργασίας. Πεφωτισμένοι ή μειοδότες; Το μέλλον πολλών εφημερίδων στον δυτικό κόσμο θα εξαρτηθεί από το πώς θα τους κρίνουν οι συνάδελφοί τους... <br /><br /><br /><strong>ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ; </strong>Παρά τις ελκυστικές για πιθανούς αγοραστές αποτιμήσεις- σύμφωνα με τους περισσότερους ειδήμονες - οι εξαγορές και συγχωνεύσεις στον χώρο των Μέσων Ενημέρωσης θα είναι ελάχιστες τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του επόμενου έτους. <br /><br /><br />*Ο Κωνσταντίνος Καμάρας είναι σύμβουλος της Διεθνούς Ένωσης Εφημερίδων και μέλος Δ.Σ. του ΙΑΒ Εurope, πανευρωπαϊκού οργανισμού για τη διαδραστική επικοινωνία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8216682752603470815?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-12375357456563712342009-07-15T23:13:00.000-07:002009-07-15T23:14:27.021-07:00Απόσπασμα από τη συνέντευξή του στο City (16.07.2009) <br /><br /><br />Το πρώτο σημείο: Ξέρετε έχουμε μια κρατική διαφήμιση που αφορά όλα τα έντυπα μέσα, όλες τις εφημερίδες η οποία τον προηγούμενο χρόνο, σε ονομαστικές τιμές, έφτασε στο ύψος των 83 εκατομμυρίων ευρώ και αυτή η διαφήμιση γνωρίζουμε ότι κατανέμεται με αδιαφανή και ευνοιοκρατικό τρόπο. Είναι ώρα να τεθούν συγκεκριμένα κριτήρια και να μην είναι μοναδικό κριτήριο η κυκλοφορία αλλά να είναι και κριτήριο οι θέσεις απασχόλησης σε μια εφημερίδα δηλ πόσοι εργαζόμενοι απασχολούνται σε καθεστώς πλήρους εργασίας, 83 εκατομμύρια δεν είναι λίγα χρήματα από το δημόσιο προϋπολογισμό και την ίδια στιγμή να έχουμε ασυδοσία των διοικήσεων να πετάνε τους εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτός είναι ο πρώτος άξονας των προτάσεων.<br /><br />Δεύτερος άξονας των προτάσεων: Οι επιχειρήσεις του Τύπου, ιδιαίτερα όσες από αυτές τις επιχειρήσεις διασώζονται με κρατική αιμοδοσία, με κρατική επιχορήγηση, ότι δεν προχωρήσουν σε απολύσεις, τουλάχιστον για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η πρόταση αυτή δεν είναι καμιά ριζοσπαστική πρόταση, ενός αριστερού κόμματος που δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και θεωρεί ότι ζούμε σε συνθήκες σοσιαλισμού. Είναι μια πρόταση η οποία εφαρμόστηκε στην Γαλλία από τον δεξιό κ. Σαρκοζί. Μαζί και με άλλες προτάσεις, βεβαίως, που έχουν ενδιαφέρον να δούμε όπως η κρατική επιχορήγηση σε εφημερίδες προκειμένου να αποκτούν νέο αγοραστικό κοινό, με συνδρομές σε νέους εργαζόμενους, σε άνεργους. Δεύτερος άξονας των προτάσεων μας οπότε είναι να μην έχουν το δικαίωμα να προχωρήσουν σε απολύσεις εκείνες οι εταιρίες, επιχειρήσεις τύπου που παίρνουν κρατικές επιχορηγήσεις.<br /><br />Τρίτος άξονας: Οι επιχειρήσεις τύπου, κατά τη γνώμη μας, είναι επιχειρήσεις ειδικού σκοπού και όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι επιτελούν ένα λειτούργημα, αυτό της ενημέρωσης. Δεν είναι λοιπόν αποδεκτό να λειτουργούν με αμιγώς επιχειρηματικές σκοπιμότητες και να μας αιφνιδιάζουν. Επιβάλλεται λοιπόν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων να συμμετέχουν στη διοίκηση των εταιριών αυτών ώστε να διασφαλίζεται μια στοιχειώδης διαφάνεια στη λήψη των αποφάσεων και να διασφαλίζεται και η δυνατότητα έγκαιρης παρέμβασης των εργαζομένων σε τέτοιου είδους επιδιώξεις όπως αυτή που είδαμε στον Ελεύθερο Τύπο.<br /><br />Τέταρτος άξονας: Το αιφνιδιαστικό κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου ανάδειξε όλο αυτό το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στον χώρο των ΜΜΕ. Πολλοί από τους συναδέλφους σας δεν θα έχουν ούτε καν τη δυνατότητα να ενταχθούν σε καθεστώς ανεργίας και να παίρνουν το επίδομα. Διότι παρά το γεγονός ότι είναι μισθωτοί εργαζόμενοι καταγράφονται ως αυτοαπασχολούμενοι, με μπλοκάκια. Εδώ πρέπει να υπάρξει μια στοιχειώδης δυνατότητα ώστε να δοθεί η δυνατότητα να καταφύγουν στο επίδομα ανεργίας αυτοί οι μισθωτοί που καταγράφονται ως αυτοαπασχολούμενοι. Είναι μια στοιχειώδης πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης την οποία οφείλει η κυβέρνηση.<br /><br />Πέμπτος άξονας: Να υπάρξει λήψη μέτρων και να ενισχυθεί η προοπτική της εισόδου στον τύπο κοινωνικών φορέων, συλλογικών εγχειρημάτων των συντακτών. Με βάση συγκεκριμένα και αυστηρά κριτήρια αλλά αυτό είναι κάτι που έχει προοπτική και ιδιαίτερο ενδιαφέρον και είναι πρωτοπόρα η διαδικασία που βλέπουμε εδώ, της λειτουργίας δηλ του ραδιοφωνικού σταθμού και της έστω και εβδομαδιαίας κυκλοφορίας ενός δεκαεξασέλιδου του Ελεύθερου Τύπου ως ένθετο σε άλλες εφημερίδες.<br /><br />Έκτο και τελευταίο: Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια διαδικασία εκκαθάρισης. Η εκκαθάριση όπως γνωρίζουμε στην επιχείρησης αυτή. Ο εκκαθαριστής λοιπόν οφείλει να δώσει όλα τα δεδομένα στους εργαζόμενους. Δεν μπορούμε να συζητάμε περί προστασίας προσωπικών δεδομένων- τι ειρωνεία;- την ίδια στιγμή που ψηφίζει η κυβέρνηση στη Βουλή για τράπεζες DNA, για κάμερες παντού. Έλεος. Άρα λοιπόν εδώ είναι μια δημόσια διαδικασία όχι να τα δώσει φόρα παρτίδα, στους εργαζόμενους όμως που ζητάνε τα στοιχεία νομίζω ότι είναι υποχρεωμένος ο εκκαθαριστής να τα δώσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1237535745656371234?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-45179679745340085472009-07-12T23:53:00.000-07:002009-07-12T23:55:23.057-07:00<span style="font-style:italic;">του Γιώργου ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ*</span><br /> <br />Πρόλαβα μια εποχή όπου οι δημοσιογράφοι ήταν δημοσιογράφοι και όχι τηλεπερσόνες και μεγαλοπαράγοντες. Τότε τα δελτία ήταν μισής ώρας και έπαιζαν πραγματικές ειδήσεις, ενώ οι εφημερίδες στηρίζονταν στο ρεπορτάζ. Πρόλαβα μια εποχή όπου ο κόσμος αισθανόταν το δημοσιογράφο δίπλα του, σύμμαχο ενάντια στην αδικία και όχι ένα λαμόγιο. Αυτά συνέβαιναν πριν από 20 χρόνια. Σήμερα τα τηλεοπτικά δελτία έχουν μετεξελιχθεί σε lifestyle μαγκαζίνο η σε εκπομπές γνώμης όπου ο θεατής πρώτα ακούει το σχόλιο και έπειτα την είδηση. Οι εφημερίδες,<br /> από την άλλη, έχουν γίνει πολυέντυπα που προσφέρουν αυτοκίνητα, σκάφη, σπίτια, σερβίτσια και 2 ταινίες dvd στον αποβλακωμένο αναγνώστη τους. Περιγράφουν μάλιστα με λεπτομέρειες συναντήσεις που δεν έγιναν ποτέ, όπως αυτή των Καραμανλή – Ερτογάν.<br />Πέρα από τις ευθύνες των εκδοτών – ιδιοκτητών, πέρα από την οικονομική κρίση, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κρίση που μαστίζει το χώρο της ενημέρωσης έχουν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, μεμονωμένα και συλλογικά.<br />Σχετικά με την προσωπική ευθύνη του καθενός μας βλέπω πως το επάγγελμα έχει γεμίσει με ανθρώπους που λένε πρόθυμα «ναι» σε όλα για να επιβιώσουν. Μωροφιλόδοξοι που δεν πειράζει να κάνουν λίγες εκπτώσεις στην αξιοπρέπειά τους, προκειμένου να γίνουν διάσημοι.<br />Υπάρχουν άνθρωποι που αν τους ζητηθεί να πηδήξουν από το μπαλκόνι «γιατί αυτό κάνει νούμερα» μπορεί και να πηδήξουν. Σε συζητήσεις γύρο από αυτό το θέμα έχω ακούσει τις πιο παράδοξες απαντήσεις: Αν δεν το κάνω εγώ, θα είναι κάποιος άλλος» , ή «εγώ εντολές εκτελώ». Το πρώτο μου θυμίζει απαντήσεις διεφθαρμένων Μεξικανών αστυνομικών που συνεργάζονται με τα καρτέλ των ναρκωτικών. Το δεύτερο μου θυμίζει τις απαντήσεις των ναζί εγκληματιών πολέμου στη δίκη της Νυρεμβέργης.<br />Σχετικά τώρα με τη συλλογική ευθύνη, αυτή βρίσκεται στο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων.<br />Οι απεργίες και οι καταγγελίες είναι καλές σε ό,τι έχει να κάνει με τα κρίσιμα εργασιακά ζητήματα. Τι γίνεται όμως με την ουσία του πράγματος, με την ποιότητα της δουλειάς; Τίποτα. Η μεγαλύτερη ένωση δημοσιογράφων της χώρας δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με την επαγγελματική επιμόρφωση των μελών της. Με άλλα λόγια, «η δημοσίευσις που αποτελεί την ψυχή της δικαιοσύνης» έχει αφεθεί στην τύχη της.<br />Είναι χαρακτηριστικό πως από τον Ιανουάριο του 2008 ως τον Ιούλιο του 2009 η ΕΣΗΕΑ είχε οργανώσει μόνο ένα σεμινάριο ορθοφωνίας και ένα συνέδριο με τίτλο ¨Η ποίηση σήμερα». Την ίδια περίοδο δεν οργανώθηκε τίποτα για τις νέες τεχνολογίες ή που να εξετάζει ζητήματα ηθικής και αξιοπιστίας στην ενημέρωση. Θα αισθανόμουν ειλικρινά χαρούμενος αν έβρισκα στον ιστότοτοπο της Ένωσης έστω και μία καταδικαστική ανακοίνωση για το ρεπορτάζ με την υποτιθέμενη συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν. Δεν βρήκα τίποτα. Και θα ήμουν ευτυχής αν μάθαινα ότι το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων κήρυξε 24ωρη απεργία σε κάποιον τηλεοπτικό σταθμό απαιτώντας να ανέβει η ποιότητα του δελτίου. Μέχρι να συμβεί αυτό θα ενημερώνομαι από το διαδίκτυο και θα κοιτώ τη χώρα μου με τα μάτια ενός ξένου. Θα βλέπω τα ΜΜΕ να μαστίζονται από τις επεμβάσεις κέντρων εξουσίας και να αποτελούν πεδίο δράσης μηχανισμών διοχέτευσης πληροφοριών. Θα βλέπω δημοσιογράφους να χορεύουν χέρι χέρι με πολιτικούς το χορό του Ζαλόγγου. Με ολέθριες συνέπειες για τον κλάδο, την ενημέρωση την κοινωνία και τη δημοκρατία.<br /><br />*Ο Γιώργος Αυγερόπουλος είναι δημοσιογράφος, δημιουργός της βραβευμένης σειράς ντοκιμαντέρ «Εξάντας». Το άρθρο δημοσιεύεται στον "Εναλλακτικό Τύπο" , την εφημερίδα των απολυμένων του "Ελεύθερου Τύπου", ο οποίος θα βρίσκεται στα περίπτερα, ως αύριο Τρίτη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-4517967974534008547?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-82367325152322786652009-07-12T02:43:00.000-07:002009-07-12T02:46:30.025-07:00<span style="font-style:italic;">του Βασίλη Κουφόπουλου</span><br /><br /><br />1.<span style="font-weight:bold;">Απόσυρση της ΕΡΤ από τη διαφημιστική αγορά,</span> εφόσον λαμβάνει ανταποδοτικό τέλος και κρατική επιχορήγηση. Δημοσίευση ξεχωριστών λογαριασμών, με τα έσοδα από διαφήμιση και ανταποδοτικό τέλος για τις δαπάνες της των προηγούμενων ετών. <br />2. <span style="font-weight:bold;">Κατάργηση της δεύτερης μισθωτής απασχόλησης σε ΜΜΕ</span>. Η δεύτερη εργασία, μόνο με δελτίο παροχής υπηρεσιών <br />3.<span style="font-weight:bold;">Κατάργηση των απευθείας προσλήψεων δημοσιογράφων στα γραφεία Τύπου</span> , γραφεία υπουργών, ΕΡΤ και τις λοιπές υπηρεσίες του δημοσίου . Η τοποθέτηση τους να γίνεται με διαγωνισμό με βάση επαγγελματικά (πτυχία , γλώσσες ) και κοινωνικά κριτήρια (ανεργία με διαφανείς διαδικασίες) ανάρτηση στο Internet όλων των φάσεων της διαδικασίας . Η πρόσληψη σημαίνει αυτόματα πως ο δημοσιογράφος δεν μπορεί να εργαστεί σε ΜΜΕ.<br />4.<span style="font-weight:bold;">Υποχρεωτική δημοσιοποίηση </span>της λίστας εργαζόμενων δημοσιογράφων άνευ αιτήματος ενώσεων από τη γενική γραμματεία Τύπου, , και από τα αρμόδια υπουργεία, ΔΕΚΟ, κ.α. <br />5.Στην περίπτωση της οποιασδήποτε κ<span style="font-weight:bold;">ρατικής ενίσχυσης των ΜΜΕ, υπό τη μορφή δανεισμού ή εγγυήσεων,</span> η επιχείρηση απαγορεύεται να προχωρήσει σε απόλυση, ή απομάκρυνση προσωπικού. Η παραβίαση του όρου να τιμωρείται <span style="font-weight:bold;">με φυλάκιση του διευθύνοντος συμβούλου.</span><br />6.<span style="font-weight:bold;">Κεντρική διαχείριση της κρατικής διαφήμισης</span> με τη θέσπιση του κανόνα ίσος αριθμός καταχωρήσεων με διαφορετικό τιμολόγιο ανάλογα με την κυκλοφορία. Η γενική γραμματεία Τύπου που θα έχει την ευθύνη είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει για την αναγκαιότητα της καμπάνιας, τον ανάδοχο, και να παρουσιάζει αναλυτικά στοιχεία στο Διαδύκτιο για το κόστος κάθε διαφήμισης , με παράλληλη κατάργηση των επιστροφών <br />7.<span style="font-weight:bold;">Πιστοποίηση κυκλοφοριών : </span>Δημιουργία γραφείου πιστοποίησης κυκλοφορίας Ειδικά για τις δωρεάν εφημερίδες, θέσπιση οριζόντιου ελέγχου στον πραγματικό αριθμό των φύλλων που τυπώνονται, με την αναζήτηση όχι μόνο του αρχικού τιμολογίου, αλλά και του πιστωτικού που συνήθως εκδίδεται στη συνέχεια. <br />8.<span style="font-weight:bold;">Πιστοποίηση μετρήσεων :</span> Ανάθεση στο ΙΟΜ του ελέγχου όλων των μετρήσεων (αναγνωσιμότητα, ακροαματικότητα, θεαματικότητα ) Σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια έκδοση πραγματικών στοιχείων μέτρησης της διαφημιστικής δαπάνης.<br />9.<span style="font-weight:bold;">Κεντρική διαχείρισης της προμήθειας χάρτου. </span>Μια τιμή για όλες τις εφημερίδες.<br />10.Μ<span style="font-weight:bold;">είωση κατά 50% του τέλους χρήσης συχνοτήτων των τηλεοπτικών σταθμών </span>όσο διαρκεί η κρίση .<br />11.<span style="font-weight:bold;">Έκδοση αναλογικών και ψηφιακών αδειών</span> ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών <br />12.<span style="font-weight:bold;">Συμφωνία τιμής μεταξύ των εκδοτών για την απόσυρση από τις προσφορές των ταινιών</span> που επιβαρύνουν με τεράστιο κόστος τις εταιρείες. Θέσπιση κανόνων για προσφορές που έχουν άμεση συνάφεια με το εκδοτικό αντικείμενο. (πχ ντοκιμαντέρ)<br />13.<span style="font-weight:bold;">Ασφάλιση στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ των εργαζομένων στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ με παράλληλη επιβολή αγγελιοσήμου.</span><br />14.<span style="font-weight:bold;">Κανόνες διαφάνειας στην παροχή οικονομικής βοήθειας από την ΕΣΗΕΑ</span> , στα μέλη της, με την ανάρτηση των σχετικών προϋποθέσεων στην ιστοσελίδα της όπως και των απολογιστικών στοιχείων , με τη δεδομένη προστασία του απορρήτου. <br />15.<span style="font-weight:bold;">Υποχρεωτική ανάρτηση των πρακτικών του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και του ΕΣΡ </span> στο Internet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8236732515232278665?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-73791246747290892592009-07-06T22:57:00.000-07:002009-07-06T22:59:30.242-07:00ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ<br /><br />Το αποτέλεσμα των εκλογών του Μάη επιβεβαίωσε την κυριαρχία και στο νέο ΔΣ, του αυθεντικού κυβερνητικού - νεοφιλελεύθερου συνδικαλισμού («Δημοσιογράφοι για τη Δημοσιογραφία») και του συναινετικού, συνδιαχειριστικού (ΚΕΔ, «Δημοσιογραφική Ενότητα», αλλά και η «Συσπείρωση», που συγκαλύπτει την πλήρη υποταγή της, με την πάγια παρελκυστική τακτική του μάρκετινγκ αγωνιστικότητας). Είναι παρατάξεις που, μπορεί να κάνουν ελιγμούς, να αποφασίζουν και κινητοποιήσεις, αλλά πάντα κινούνται «εντός των τειχών». Γι' αυτό δεν έχουν διεκδικητικό πλαίσιο που να υπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες των μισθωτών δημοσιογράφων. Δεν έχουν «γραμμή» σύγκρουσης με την πλουτοκρατία, αποδέχονται τη γενικότερη στρατηγική του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εξαπατούν με προτάσεις δήθεν εξανθρωπισμού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.<br /><br />Ο αρνητικός - για τα συμφέροντα των εργαζόμενων μισθωτών δημοσιογράφων - συσχετισμός δυνάμεων στο ΔΣ, κάνει αδύνατη τη συμμετοχή μας στο προεδρείο, με οποιονδήποτε τρόπο και οποιαδήποτε μορφή. Οσο πιο γρήγορα οι εργαζόμενοι σταματήσουμε να έχουμε αυταπάτες για το νέο ΔΣ, τόσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά θα μπορέσουμε να οργανώσουμε την πάλη μας.<br /><br />Είναι προφανές ότι η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να στηρίξει προεδρείο με τους «Δημοσιογράφους για τη Δημοσιογραφία».<br /><br />Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρξει προεδρείο με τη «Συσπείρωση Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος», λόγω της εγκληματικής για τα συμφέροντα των εργαζομένων αφερεγγυότητάς της, που εκπορεύεται από τη συνολική στάση και αντίληψη για το ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος. Και μόνο το γεγονός ότι μας προτείνει να συμπράξουμε σε προεδρείο «Συσπείρωσης» - «Δημοσιογραφικής Ενότητας» και το 2007 μάς πρότεινε προεδρείο «Συσπείρωσης» - ΚΕΔ (Τσαλαπάτη), αποδεικνύει την αφερεγγυότητα.<br /><br />Καλεί (μαζί με την «Ενότητα»), στη συγκρότηση «αντιδεξιού» μετώπου και όχι μετώπου που θα αντιμάχεται συνολικά την αντιλαϊκή πολιτική, με οποιαδήποτε κυβερνητική παραλλαγή και τους όποιους εκφραστές αυτής της πολιτικής. Σκοπίμως αναφέρεται μόνο σε πρόσωπα, αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο την πολιτική που εφάρμοσαν.<br /><br />Νομιμοποιεί με τη δράση και με τις θέσεις της τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό. Παρέα με τους «Δημοσιογράφους» και την ΚΕΔ καλούσαν τους εργαζόμενους στις απεργιακές κινητοποιήσεις να στηρίξουν τη γραμμή της ΓΣΕΕ, της συνδιαλλαγής με τον ΣΕΒ και την εργοδοσία. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά, αλλά αρκούν τα εντελώς πρόσφατα: Συμφώνησε με τους «Δημοσιογράφους», την «ΚΕΔ» και την «Ενότητα», στην απόφαση - πλαίσιο για το πρόβλημα της εκ περιτροπής εργασίας στην ΕΞΠΡΕΣ και στο πλαίσιο (ανακοίνωση ΕΣΗΕΑ) της 3ωρης στάσης εργασίας της 2ης Ιούλη.<br /><br />Είναι μια γραμμή που δεν προετοιμάζει τους εργαζόμενους για σκληρές και σε βάθος χρόνου αναμετρήσεις και που, υποσχόμενη εύκολες και γρήγορες νίκες, αν όλοι τάχα είμαστε «ενωμένοι», σπέρνει αυταπάτες και τελικά ενισχύει την απογοήτευση των εργαζομένων για την αποτελεσματικότητα των αγώνων.<br /><br />Είναι υπόλογοι και πρέπει να απολογηθούν προς τους εργαζόμενους και να πουν ποια είναι τα κοινά σημεία που τους δίνουν τη δυνατότητα να συνδιαμορφώνουν αποφάσεις με τους εργοδοτικούς. Δήθεν για την «ενότητα» των δημοσιογράφων, σε αντίθεση με τη δήθεν διασπαστική τακτική της «Δημοσιογραφικής Συνεργασίας» και του ΠΑΜΕ. Μας κατηγορούν ότι θέλουμε να είμαστε μόνιμα αντιπολίτευση, χωρίς να αναλαμβάνουμε ευθύνες. Οτι τάχα διαφωνούμε, απλά και μόνο για να φαινόμαστε διαφορετικοί, χωρίς όμως να λένε στον κόσμο, ούτε γιατί διαφωνούμε όταν διαφωνούμε, αλλά ούτε και γιατί αυτοί μεταξύ τους συμφωνούν. Τους λέμε ότι δρούμε υπεύθυνα, απολογούμενοι μέσα στους χώρους δουλειάς. Εκεί δρούμε καθημερινά και είμαστε μπροστά, στο μέτρο των δυνάμεών μας, σε όλα τα προβλήματα.<br /><br />Η δημαγωγία της «Συσπείρωσης» και το μάρκετινγκ αγωνιστικότητας δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα. Η κάθε δύναμη δεν κρίνεται από το τι δηλώνει, αλλά από το τι πράττει.<br /><br />Η πρότασή της για «αριστερό προοδευτικό προεδρείο» είναι μια μπλόφα. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για τις πραγματικές προθέσεις της είναι το γεγονός ότι, παραποιώντας πλήρως θέσεις και τοποθετήσεις μας στο ΔΣ για το θέμα της συγκρότησης του προεδρείου, «τροφοδοτεί» ένα βρώμικο επικοινωνιακό πόλεμο εναντίον μας. Που φτάνει να πάρει τη μορφή δημοσιευμάτων με αλητείες και αθλιότητες, σε επώνυμο site αλλά πάντα από ανώνυμους «επισκέπτες» και σε επίσης ανώνυμα blogs.<br /><br />Αλλά, στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί. Αποσιωπούν ότι το 2005 η «Συσπείρωση» ήταν αυτή που ζήτησε από την 1η συνεδρίαση αντιπροσωπευτικό - αναλογικό. Αλλο αν στη συνέχεια «πρόσφερε» την προεδρία στον Π. Σόμπολο, όταν, «ως διά μαγείας», μετά από μήνες καθυστέρησης, συγκροτήθηκαν ταυτόχρονα τα ΔΣ της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ με Π. Σόμπολο - Δ. Τρίμη και Δ. Τσαλαπάτη - Αντ. Νταβανέλο στις θέσεις των προέδρων και των γραμματέων.<br /><br />Αποσιωπούν ότι το 2007 οι «Δημοσιογράφοι», με τη σειρά τους, από την 1η συνεδρίαση ζήτησαν αντιπροσωπευτικό - αναλογικό και η απάντησή μας ως «Μαχόμενη Δημοσιογραφία», τότε, ήταν «δε θα σας κάνουμε τη χάρη, το αντιπροσωπευτικό αναλογικό να αποτελέσει για σας την κολυμβήθρα του Σιλωάμ».<br /><br />Δεν τους βολεύει η καθαρή θέση της «Δημοσιογραφικής Συνεργασίας».<br /><br />Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,<br /><br />Επιδιώκουμε με τη στάση μας να κάνουμε καθαρό ότι η ενότητα δεν είναι ένα άδειο πουκάμισο για να το σηκώσει κάποιος όποτε θέλει και όπως τον βολεύει, δε γίνεται χωρίς αρχές.<br /><br />Η ενότητα έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και συγκεκριμένους στόχους. Στόχους που δεν μπορεί να είναι, για παράδειγμα, «η αναχρηματοδότηση με ευνοϊκούς όρους των χρεών των επιχειρήσεων Τύπου» και η αναζήτηση κοινών λύσεων με τις εργοδοτικές οργανώσεις, απέναντι στην επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι από τους εργοδότες.<br /><br />Μια τέτοια ενότητα δένει όλο και πιο πολύ τα χέρια των εργαζόμενων δημοσιογράφων και τους οδηγεί στην αναζήτηση «εργολάβων», που θα τους λύσουν τα προβλήματα. Τέτοια ενότητα οι εργαζόμενοι δε τη χρειάζονται. Κάνει ζημιά και μόνο ζημιά στα συμφέροντά τους. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη την ενότητα που ενισχύει τους αγώνες τους. Που θα τονώνει την εμπιστοσύνη στη δύναμή τους, ότι θα είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές στην πάλη ενάντια στην εργοδοσία και τους εκφραστές της. Που έχει καθαρό ποιοι είναι οι αντίπαλοι και οι εχθροί μας. Ενότητα, που δεν καλλιεργεί αυταπάτες ότι μπορούμε να βρούμε λύσεις με την εργοδοσία. Ενότητα, που δεν κάνει βήμα πίσω από κατακτήσεις, που θα διεκδικεί τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους.<br /><br />Η δέσμευση της «Δημοσιογραφικής Συνεργασίας» είναι να παλεύει με συνέπεια, μαζί με τους εργαζόμενους, για τα συμφέροντα και τα δικαιώματά μας. Με καθαρές θέσεις σύγκρουσης με τη γενικότερη αντιλαϊκή - αντεργατική πολιτική και τους εκφραστές της.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο θα πιέζουμε και στο ΔΣ υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζόμενων δημοσιογράφων, όποιο και να είναι το προεδρείο, όπως κάναμε μέχρι τώρα.<br /><br />Οπως είπαμε και πριν από τις εκλογές, οι μέρες που θα ζήσουμε το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ δύσκολες.<br /><br />Οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από «συμφωνίες» ανάμεσα στις παρατάξεις του ΔΣ. Καμιά βελτίωση των εργασιακών δικαιωμάτων μας δεν πρόκειται να έρθει χωρίς το δικό μας αγώνα. Ο μόνος δρόμος είναι η ενεργός συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων και η μαχητική αγωνιστική στάση γύρω από το αγωνιστικό διεκδικητικό πλαίσιο που υπερασπίζονται η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» και το ΠΑΜΕ.<br /><br />Η «Δημοσιογραφική Συνεργασία» δεν υπόσχεται εύκολες και γρήγορες λύσεις.<br /><br />Στο βαθμό που ενισχύεται η ταξική μας ενότητα, στο βαθμό που ενισχύεται η αποφασιστικότητά μας, στο βαθμό που συνειδητοποιούμε την ανάγκη της σταθερής και μακρόχρονης οργανωμένης δράσης, στο βαθμό που αφήνουμε στην άκρη αυταπάτες (και βάζουμε στην άκρη αυτούς που τις σπέρνουν) μπορούμε να έχουμε κατακτήσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-7379124674729089259?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-32908037050830921702009-07-05T07:46:00.000-07:002009-07-05T07:47:36.106-07:00<span style="font-style:italic;">του Σταύρου Ψυχάρη<br /></span><br />Η περασμένη εβδομάδα επισκιάστηκε για την ελληνική δημοσιογραφία από την αιφνιδιαστική διακοπή εκδόσεως του «Ελεύθερου Τύπου», μιας από τις μεγάλες φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, για λόγους οικονομικούς.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή μπορεί να ήταν η πιο δραματική για τους εργαζομένους και για τους αναγνώστες, που έχασαν την εφημερίδα τους, αλλά η δυσπραγία του Τύπου (και όχι μόνον στην Ελλάδα) αποτελεί ένα φαινόμενο το οποίο έγινε αισθητό όταν άρχισαν να λειτουργούν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Και διογκώθηκε με την εμφάνιση και τον επιτυχημένο ανταγωνισμό του Διαδικτύου.<br /><br />Οι αλλαγές έχουν προκαλέσει συζητήσεις και ανησυχίες. Τι σημαίνουν όμως οι εξελίξεις αυτές για τη δημοσιογραφία και για την ενημέρωση γενικότερα σε μια δημοκρατική χώρα;<br /><br />Ο μέσος πολίτης σήμερα ενημερώνεται κατ΄ αρχήν από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, που προσφέρουν δωρεάν αλλά περιορισμένη ενημέρωση, στην οποία φαίνεται να αρκούνται πολλοί πολίτες.<br /><br />Οι εφημερίδες; Ο Τύπος γενικότερα;<br /><br />Είναι καταφανές ότι πρέπει η έντυπη πληροφόρηση να προσαρμοσθεί στις νέες συνθήκες. Αλλος τρόπος γραφής απαιτείται, χρειάζονται συνοπτικότερες (πάντοτε αναγκαίες) αναλύσεις, τις οποίες τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα δεν μπορούν να προσφέρουν. Τα έντυπα μέσα ενημερώσεως προσφέρουν συνολική ενημέρωση- και τα γραπτά μένουν, ο πολίτης έχει τη δυνατότητα να διαβάσει, ακόμη και να μελετήσει ένα ζήτημα στις σελίδες μιας εφημερίδας. Βέβαια η εφημερίδα πρέπει να φθάσει στον πολίτη σύντομα και εύκολα. Αυτό αρχίζει να γίνεται μέσω του Διαδικτύου. Εκατομμύρια αναγνώστες «σερφάρουν» ήδη καθημερινώς στο Ιnternet αναζητώντας πληροφορίες.<br /><br />Οι εφημερίδες λοιπόν θα ζήσουν ούτως ή άλλως. Το πιθανότερο είναι ότι θα τις βρίσκουν στο Ιnternet οι περισσότεροι και στη χάρτινη έκδοση οι «τυχεροί»... Βέβαια η μετάβαση στο Αύριο θα είναι επώδυνη διαδικασία- άλλοι θα χάσουν τη δουλειά τους, άλλοι τα λεφτά τους...<br /><br />Το ζήτημα όμως δεν είναι πώς πάει η μια είτε η άλλη επιχείρηση Μέσων Ενημερώσεως, ούτε να ποδηγετήσουμε τις εξελίξεις μπορούμε. Το μεγάλο κεφάλαιο, αν θέλει και όποτε θέλει, θα εισβάλει και στον Τύπο. Το ζητούμενο είναι να έχει ταυτότητα ώστε να γνωρίζει ο πολίτης ποιος και τι του λέει. Από εκεί και πέρα η πρόοδος δεν θα ανακόπτεται και οι πολίτες έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν μυαλό και κρίση.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">(Το Βήμα της Κυριακής, 05.07.2009)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-3290803705083092170?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-12496876198157495792009-06-30T23:07:00.000-07:002009-06-30T23:08:37.746-07:00<span style="font-style:italic;">του Βασίλη Κουφόπουλου</span><br /><br />Θα επιχειρήσουμε με μια σειρά παρεμβάσεων για την κρίση στον Τύπο. Η διανομή της κρατικής διαφήμισης είναι ένα από τα σημεία αιχμής. Το κεντρικό ερώτημα είναι ποιοι φορείς του κράτους πρέπει να διαφημίζονται και ποιος πρέπει να χειρίζεται και με ποιο τρόπο τα κονδύλια . Η μεγάλη αλήθεια είναι πως δεν πρέπει να διαφημίζονται όλες οι υπηρεσίες του κράτους, παρά μόνο εκείνες που προσφέρουν υπηρεσίες στους πολίτες. <br />Μια σοβαρή κυβέρνηση πρέπει να δημιουργήσει ένα κεντρικό διαφημιστικό ταμείο, τη διαχείριση του οποίου θα αναλάβει η γενική γραμματεία επικοινωνίας & ενημέρωσης. Εκείνη θα συγκεντρώνει τα αιτήματα και θα αναλαμβάνει τις καταχωρήσεις στον Τύπο ακολουθώντας ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια. Στη συνέχεια θα αναρτά τα στοιχεία στο Internet , αναλυτικά με τα ποσά που δίνονται ανά μέσο, χωρίς εκπτώσεις, με την προμήθεια των διαφημιστικών εταιρειών να δημοσιεύεται όπως και το ποσό του αγγελιοσήμου. Κάθε μήνα η γραμματεία θα έχει την υποχρέωση να δημοσιεύει αναλυτικά και συγκεντρωτικά στοιχεία ανά μέσο στην ιστοσελίδα της<br /><br />Τα ποσοτικά στοιχεία στις επί πώληση εφημερίδες είναι οι κυκλοφορίες, στο ραδιόφωνο οι ακροαματικότητες και στην τηλεόραση η θεαματικότητα, εφόσον είναι πιστοποιημένα από κρατικό φορέα ( π.χ. ΙΟΜ) Η βασική ιδέα Ρουσόπουλου για ίσο αριθμό καταχωρήσεων σε όλα τα ΜΜΕ, με διαφορετικό τιμολόγιο, είναι σωστή , όμως πρέπει να προστεθεί και η απαγόρευση των εκπτώσεων. Το ποσό που βγαίνει από το κράτος προς διάθεση στα Μέσα, πρέπει να φτάνει στον προορισμό του <br /><br /> Για τις δωρεάν εφημερίδες δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ως στοιχείο να θεωρείται η αναγνωσιμότητα , όπως την καταγράφουν ιδιωτικές εταιρείες. Θα πρέπει να υπάρξει ένας μαθηματικός Τύπος , που θα δημιουργεί μια αναλογία στους αναγνώστες που λέει πως έχει μια δωρεάν εφημερίδα, σε σχέση με τις προς πώληση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1249687619815749579?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-90483551860385980552009-06-30T07:54:00.000-07:002009-06-30T07:55:20.401-07:00του Μπάμπη ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ<br /><br />Από το μεσημέρι της Δευτέρας 22 Ιουνίου 2009, με τη “λύση και εκκαθάριση” της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος και του ραδιοφωνικού σταθμού City 99,5, <br />η γενική και ασαφής αίσθηση της οικονομικής κρίσης έχει άμεσες– μετρήσιμες συνέπειες στο χώρο της ενημέρωσης. Ήταν ένας ξαφνικός θάνατος που άφησε στον δρόμο 460 εργαζόμενους και σκόρπισε τη θλίψη σε πολλούς ετερόκλητους συγγενείς: κυβέρνηση, βουλευτές, εκδότες και μέτοχοι των μέσων επικοινωνίας, συνδικαλιστικές οργανώσεις και βεβαίως συνάδελφοι με άποψη ή και χωρίς καμία άποψη για το τοπίο της ενημέρωσης. <br /><br />Για την κυβέρνηση δεν υφίσταται κανένα πολιτικό ζήτημα, η απόφαση του λουκέτου «ήταν επιχειρηματική» και υπό αυτό το πρίσμα αν υπάρχει λύση, οποιαδήποτε λύση, αυτή «θα έλθει από την αγορά». Με άλλα λόγια όσα λουκέτα και αν μπουν δεν έχουμε πολιτικά εργαλεία για να ξεκλειδωθούν. Ούτε όμως και να προληφθούν. Συμπερασματικά λοιπόν δεν έχουμε καμία ελπίδα ει μη μόνον να ανακάμψει η αγορά συνολικά και να ελεήσει την αγορά της ενημέρωσης. Με την καλή της την καρδιά.<br /><br />Την άποψη αυτή ενστερνίζονται, όχι τόσο ωμά, επιχειρήσεις της ενημέρωσης, αλλά και διευθυντικά στελέχη των μέσων. Προβάλλοντας κυρίως το γεγονός ότι σε όλο τον κόσμο τα media διέρχονται κρίση και αναζητούν νέες τεχνικές οι οποίες συνοψίζονται με τον γενικό τίτλο της μετάβασης στις νέες τεχνολογίες. Κανείς βεβαίως δεν πρόκειται να επιχειρηματολογήσει σοβαρά κατά της τεχνολογικής εξέλιξης. Όμως το ερώτημα είναι αν η εξέλιξη προκαλεί αυτές τις βίαιες μεταβολές ή αντιθέτως τα λουκέτα και οι ξαφνικοί θάνατοι είναι η μοιραία<br />κατάληξη των στρεβλώσεων που προηγήθηκαν. <br /><br />Μία άλλη άποψη επιχειρεί να προσπεράσει τους προβληματισμούς για το παρελθόν και την αγωνία για το μέλλον και για να σταθεί απλώς στοχοποιεί τις αντιδράσεις που έχουν εκδηλωθεί από τους συναδέλφους και άλλους εργαζόμενους των μέσων και τις συνδικαλιστικές τους εκφράσεις. Τι πέτυχε η 24ωρη απεργία; Θα λυθεί κανένα πρόβλημα με συγκρούσεις; Μήπως έτσι προκαλούμε την τύχη μας και η κρίση θα μας εκδικηθεί και μάλιστα εν θερμώ; <br /><br />Ευτυχώς η κρίση έχει διεθνείς διαστάσεις και δεν μας αφήνει να ομφαλοσκοπούμε. Στις ΗΠΑ οι μεγαλύτερες περιφερειακές εφημερίδες, Chicago Tribune, Los Angeles Times, Minneapolis Star Tribune, Philadelphia Inquirer μπήκαν σε διαδικασία πτώχευσης. Άλλες προτίμησαν την διαδικασία του ξαφνικού θανάτου όπως η Rocky Mountain News και οι περισσότερες πέρασαν σε φάση αιματηρών περικοπών. Στα τοπικά μέσα καταγράφεται το ίδιο φαινόμενο, σύμφωνα με την επισκόπηση των John Nichols και Robert Mc Cheney στο περιοδικό The Nation (18 Μαρτίου 2009). Στην Ευρώπη η κρίση αποτυπώνεται με κάπως μικρότερη<br />ένταση αλλά σε ευρεία κλίμακα από την Ευρωπαϊκή Ενωση Δημοσιογράφων (τμήμα της IFG) και σε κάθε χώρα παρατίθενται εκτός από τις περικοπές ορισμένα διορθωτικά μέτρα.<br /><br />Η Ελλάδα σύμφωνα με την κυβερνητική θεώρηση ήταν μέχρι πρότινος μία όαση οικονομικής σταθερότητας μέσα στην διεθνή οικονομική θύελλα. Λίγο ακόμη αν άντεχαν τα κρατικά ταμεία θα πιστεύαμε ότι είμαστε τυχεροί που δεν παράγουμε τίποτε καλό και ως εκ τούτου δεν μας αγγίζει και τίποτε κακό. Δυστυχώς όμως αυτές οι προσεγγίσεις κατέρρευσαν με πάταγο μέσα στο κατακαλόκαιρο με το μπαράζ φορολογικών μέτρων επί δικαίων και αδίκων και τη βεβαιότητα ότι έρχονται και άλλα. Με όρους αγοράς η κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε ανακοινώσει προ<br />πολλού τη λύση και εκκαθάρισή της. Ο περυσινός προϋπολογισμός δεν έκλεισε, ο σημερινός δεν θα κλείσει και οι επόμενοι τελούν υπό την επιτήρηση της ΕΕ. Κι αν δεν ήταν η ΕΕ τότε η εκκαθάριση θα γινόταν από το ΔΝΤ. <br /><br />Η κατάσταση στην αγορά των μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας ορίζεται από δύο βασικά στοιχεία. Τον μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων και την μειούμενη διαφημιστική δαπάνη. Το κομμάτι της πίττας που αναλογεί, γίνεται ολοένα και πιο μικρό. Υπάρχει βεβαίως και το εργαλείο της κρατικής διαφήμισης. Η οποία όμως μάλλον προσιδιάζει σε έμμεση επιδότηση, δηλαδή πολιτικό χρήμα, παρά σε διαφημιστική πολιτική. Ας πάμε από τα μικρά: Πέρυσι οι 13 περιφέρειες διέθεσαν περί τα 13 εκατομμύρια ευρώ για διαφήμιση των δραστηριοτήτων τους. Από τις<br />μετρήσεις δεν προκύπτει ότι είχαν αποτέλεσμα. Στο κεντρικό κυβερνητικό επίπεδο, πέρυσι διατέθηκαν 83 εκατομμύρια μόνον από την κεντρική διοίκηση σε 67 έντυπα, εφημερίδες ημερήσιες και κυριακάτικες, πολιτικές, οικονομικές αθλητικές και γαργαλιστικού περιεχομένου. Πως διατέθηκαν αυτά τα διαφημιστικά; Κατά το δοκούν της κυβέρνησης βεβαίως και όχι της διαφήμισης. Ειδάλλως δεν θα καταβάλλονταν 30 ευρώ για κάθε φύλλο εφημερίδας που είχε ημερήσιο τιράζ 1.000 αντίτυπα και κρατικά έσοδα πάνω από 3 εκατομμύρια ευρώ . Συνεπώς δεν είναι<br />θέμα αγοράς αλλά αγοραίας πολιτικής συμπεριφοράς.<br /><br />Η αξιοπιστία είναι κρίσιμο μέγεθος και για μας. Και δυστυχώς έχει περιοριστεί δραματικά αν δεν έχει χαθεί εντελώς στη διαδρομή. Τι είναι δημοσιογραφία στη σημερινή εποχή; Μήπως η έκφραση απόψεων χωρίς καμία τεκμηρίωση; Το μανιπουλάρισμα των πολιτών στη μία ή άλλη εκδοχή; Ή από την άλλη η μετάδοση στεγνών γεγονότων χωρίς αρμό με την κοινωνία; Ο δημοσιογράφος είχε επισημάνει στην τελευταία συνάντηση με το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ προ διμήνου ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας «είναι ένας σύντροφος στην κοινωνία».<br />Γνωρίζει τα προβλήματα και βρίσκεται δίπλα της στις κρίσιμες περιστάσεις. Και πάνω απ΄ όλα είναι ο πρώτος στον οποίο συντρέχουν οι κατατρεγμένοι για να πάρουν κουράγιο και να συνεχίσουν. Δεν σταθήκαμε σύντροφοι στην κοινωνία. Η γλώσσα μας ήταν και είναι γλώσσα της εξουσίας. Βλέπαμε τις απολύσεις των άλλων σαν διαρθρωτικά μέτρα. Τις βίαιες μεταβολές σαν επιβεβλημένες πολιτικές. Λειτουργήσαμε σαν βιτριόλι στο συνεκτικό ιστό. Και ευνοήσαμε κοινωνικούς αυτοματισμούς. Τώρα που ο κόσμος γύρισε ανάποδα, είναι επόμενο να μην<br />βρίσκουμε συμμάχους ή έστω συμπαραστάτες. <br /><br />Ενδεχομένως όλα αυτά να μην απασχόλησαν ποτέ την ελληνική κοινωνία. Δεν μπορεί όμως να μην την απασχόλησε η δημόσια εικόνα μας έτσι όπως αυτή εμφανίζεται κάθε μέρα στα τηλεοπτικά δελτία και στις εκδόσεις των εφημερίδων. Δεν μπορεί να μην την απασχόλησε η εικόνα της ανύπαρκτης ΕΣΗΕΑ. Η αδράνειά της στα μείζονα και η εκνευριστική ενασχόλησή της με ανύπαρκτα θέματα. Η φαντασίωση ότι είναι μέρος του συστήματος εξουσίας. Φαντασίωση εν πολλοίς δικαιολογημένη αφού κάθε δημοσιογράφος ατομικά βλέπει τη θέση του ως ενδιάμεσου των<br />εξουσιών θεσμοθετημένων και μη και όσων δεν έχουν καμία εξουσία. Με φυσική ροπή προς την εξουσία και τα θέλγητρά της, πραγματικά ή φανταστικά. <br /><br />Οι διαπιστώσεις αυτές όμως δεν καθιστούν το πρόβλημα μικρότερο. Η κρίση επιτείνεται με το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου και του City και η αγωνία για ντόμινο είναι επωδός σε όλες τις συζητήσεις μας. Το πρόβλημα μεγεθύνεται λόγω του αρνητικού προσήμου διότι δεν είναι μαθηματικό. Ήταν μέχρι πρότινος, όταν το οικονομικό περιβάλλον επέτρεπε γαλαντομίες με δανεικά και οι απολυμένοι μέσα από διαμεσολαβήσεις ήλπιζαν σε θέσεις στα μέσα που ελέγχει το κράτος. Τώρα κανείς δεν τολμά να προτείνει τέτοιες λύσεις. Γιατί, πολύ απλά θα<br />κατηγορηθεί για εύνοια προς μία επαγγελματική ομάδα και αδιαφορία για όλες τις άλλες. Πλην όμως υπάρχει άλλη μία κρίσιμη παράμετρος που φωτίζει διαφορετικά το πρόβλημα. Οι διευθετήσεις που γινόταν έως πρότινος δεν είχαν κοινωνικά κριτήρια ή οικονομικά αλλά κυρίως κομματικά. Πολυθεσίτες και αργόσχολοι βρίσκονται σε όλα τα μέσα ενημέρωσης του δημοσίου, σε πολιτικά γραφεία αλλά και ανύπαρκτους οργανισμούς όπως πχ το αγροτικό τηλεοπτικό δίκτυο, σε εκδόσεις που ουδέποτε φθάνουν στους πολίτες και σε διάφορες παρεμφερείς<br />δραστηριότητες. Το ίδιο συμβαίνει και στις χαμηλότερες τάξεις του συστήματος, στους δήμους και τους οργανισμούς, σε κάθε υπηρεσία και επιχείρηση που φέρει την σφραγίδα του δημοσίου. <br /><br />Τι μπορεί να δώσει λοιπόν διέξοδο από αυτή τη ζοφερή κατάσταση; Στις ΗΠΑ η συζήτηση σχηματοποιείται ως εξής: Αν η κυβέρνηση μοιράσει αφειδώς οικονομικές ενισχύσεις θα δημιουργηθούν σχέσεις εξάρτησης. Ωστόσο και στην περίπτωση που δεν δώσει ούτε ένα δολάριο η κατάσταση επιταχύνει την απορρύθμιση και ευνοεί τα ολιγοπώλια των ΜΜΕ που δεν είναι άσχετα με τα ολιγοπώλια που διαμορφώνονται γενικότερα στην αγορά. Στη Γαλλία η κυβέρνηση ενέκρινε πακέτο χρηματοδότησης 600 εκατομμυρίων ευρώ για τρία χρόνια και παράλληλα σειρά από<br />ειδικές ρυθμίσεις για την διανομή του Τύπου προς τις μικρότερες ηλικίες πολιτών. Στην Ολλανδία αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα τα προβλήματα με προγράμματα αναχρηματοδότησης. Στη Βρετανία η συζήτηση έχει αρχίσει από τα περιφερειακά φύλλα και τα δημόσια μέσα. <br /><br />Κατ΄ αναλογία θα μπορούσαν να τεθούν προς συζήτηση ανάλογα μέτρα στήριξης των ΜΜΕ στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση όμως εμφανίζεται απρόθυμη να εισαγάγει στην ατζέντα αυτό το θέμα. Την ίδια στάση τηρεί και στα κακώς κείμενα που έχουν φέρει το χώρο της ενημέρωσης στο σημερινό αδιέξοδο. Ασυδοσία των επιχειρήσεων στο φορολογικό πεδίο και στην κοινωνική ασφάλιση (υπάρχουν επιχειρήσεις που δεν έχουν αποδώσει εισφορές επί δεκαετία). <br /><br />Απέναντι σε αυτές τις στρεβλώσεις αντιτάσσουμε πρώτον την εισαγωγή μηχανισμών κοινωνικού ελέγχου, επαναξιολόγησης του συνολικού πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων μέσων επικοινωνίας, την θέσπιση κανόνων διαφάνειας και τήρησης αυτών των κανόνων χωρίς παρεκκλίσεις. Φυσικά όταν ανοίγει κανείς συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό των μέσων οφείλει να συμπεριλάβει σε αυτή και τον εκδημοκρατισμό της λειτουργίας των συνδικαλιστικών ενώσεων. Και όλων των εξαρτήσεων που τείνουν να παγιωθούν στην αντίληψη των δημοσιογράφων,<br />ότι κάποιοι φυσιολογικά θα έχουν διπλές και τριπλές θέσεις στο δημόσιο (αυτό και αν είναι ασυμβίβαστο) και κάποιοι άλλοι δεν θα έχουν ούτε στοιχειώδη ασφαλιστική και ιατροφαρμακευτικά κάλυψη. <br /><br />Όλα αυτά είναι γνωστά σε όλους. Η διαφορά είναι ότι σήμερα, υπό την πίεση των εξελίξεων δεν έχει κανείς την πολυτέλεια να περιστρέφεται άσκοπα. Ως Συσπείρωση-Δούρειος Τύπος έχουμε καταθέσει πλαίσιο συγκεκριμένων προτάσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης και παράλληλα προτάσεις για την ανασυγκρότηση της ΕΣΗΕΑ. Καταγράφουμε όλες τις προτάσεις που τίθενται από τους συναδέλφους και τους προβληματισμούς που αναπτύσσονται ευρύτερα στην κοινωνία. Στα δημόσια αγαθά, όπως είναι η ενημέρωση, ο δημόσιος διάλογος επιβάλλεται να<br />διεξαχθεί έτσι όπως ορίζεται: Δημόσια, ανοιχτά, με συναίσθηση της κοινωνικής ευθύνης κάθε πλευράς. Όχι με παρασκηνιακές κινήσεις και μεθοδεύσεις που εντείνουν την καχυποψία και ανατροφοδοτούν την κρίση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-9048355186038598055?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-24627113404048468372009-06-29T12:02:00.000-07:002009-06-29T12:04:17.610-07:00Ανακοίνωση της Δημοσιογραφικής Ενότητας <br /><br />29/06/2009<br /><br /><br />Η νέα πραγματικότητα που δημιούργησε το κλείσιμο του Ε.Τ. ήρθε να υπογραμμίσει την δυσμενή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα συγκροτήματα ΜΜΕ στη χώρα μας, κατάσταση που προσέλαβε επικίνδυνες διαστάσεις από τις συνέπειες της ευρύτερης οικονομικής κρίσης. Σ’ αυτήν τη χρονική στιγμή, υπάρχουν δύο δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσουμε ως προοδευτικές δυνάμεις στον κλάδο: είτε απεργιακές κινητοποιήσεις, είτε διαβούλευση με ιδέες και προτάσεις.<br /><br />Η Δημοσιογραφική Ενότητα έχει επιλέξει από το περασμένο φθινόπωρο όταν φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της κρίσης το δεύτερο δρόμο, με αλλεπάλληλες προτάσεις. Σήμερα, προχωρεί σε μία ακόμη, η οποία έχει ένα διπλό στόχο: να συνδέσει δημιουργικά την αναχρηματοδότηση με χαμηλότερα επιτόκια των εκδοτικών επιχειρήσεων με τις θέσεις εργασίας, τα μισθολογικά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των δημοσιογράφων, καθώς και με την αναχρηματοδότηση και την εγγύηση των προσωπικών τους δανείων. <br /><br />Πρόκειται για μία πρόταση που μπορεί πραγματικά να σταματήσει την κατάρρευση των ελληνικών ΜΜΕ, ειδικά, εάν συνδυαστεί με τη δέσμη προτάσεων που έχουμε καταθέσει από τον περασμένο Νοέμβριο. <br />Η πρότασή μας βρίσκεται στον αντίποδα τόσο της διαμάχης των εκδοτών για την κρατική διαφήμιση, που ευτελίζει τον Τύπο και τα ΜΜΕ, όσο και των κατά περίπτωση λύσεων που καταλήγουν στο να πληρώνουν το κόστος οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι εργαζόμενοι στον κλάδο. Η πρότασή μας έρχεται σε μια περίοδο αλλαγών που φέρνει η διαδικτυακή τεχνολογία και η επικείμενη ψηφιακή εποχή, αλλά και η μείωση των κυκλοφοριών εξ αιτίας της δραματικής κάμψης του κύρους των ΜΜΕ. <br /><br />Οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν είναι αποκομμένοι από την τύχη της εκδοτικής επιχείρησης στην οποία απασχολούνται. Τα συμφέροντά τους, εργασιακά και ασφαλιστικά είναι στενά συνδεδεμένα με την οικονομική διαχείριση της εκάστοτε εταιρείας του χώρου, αν και η στρέβλωση σήμερα έχει οδηγήσει σε αλληλεξάρτηση με εργολαβικές και εφοπλιστικές επιχειρήσεις – αιμοδότες. <br /><br />Σε κάθε περίπτωση, η στήριξη της πολιτείας και του τραπεζικού συστήματος στις εκδοτικές επιχειρήσεις με τη μορφή ρύθμισης χρεών, θα πρέπει να συνυπολογίζει και το θέμα του προσωπικού. Είναι ξεκάθαρα επιχειρήσεις εντάσεως εξειδικευμένης εργασίας. Συνεπώς, οι δημοσιογράφοι αποτελούν το κύριο παραγωγικό τους πλεονέκτημα. <br />Με άλλα λόγια, για να υπαχθεί σε καθεστώς ευνοϊκό μια τέτοια επιχείρηση θα πρέπει να διασφαλίζει ότι δεν θίγει εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και πάντως δεν υλοποιεί ταυτόχρονα προγράμματα μείωσης προσωπικού. Θα πρέπει να διασφαλίζει ότι η πρώτη προτεραιότητά της πριν και μετά τη ρύθμιση, είναι η ασφαλιστική ενημερότητα. <br /><br />Είναι καιρός για ουσιαστική συζήτηση και για προτάσεις. Συνεπώς, πρέπει να ξαναβάλουμε την ΕΣΗΕΑ στο επίκεντρο των διαβουλεύσεων. Πρέπει να χαρτογραφήσουμε το πρόβλημα της κάθε επιχείρησης. Να αποκτήσουμε τακτική επαφή με τους εργαζόμενους σε κάθε μέσο. Το προεδρείο πρέπει να επισκέπτεται πολύ συχνότερα τα ΜΜΕ, αλλά και τους εκδότες. Το πρόγραμμα αυτό, σε συνδυασμό με μια παράλληλη διαρκή επαφή με κάθε αρμόδιο κυβερνητικό παράγοντα, μπορεί να δώσει άμεσες και καθαρές απαντήσεις σε όλα τα δύσκολα θέματα.<br /><br />Η πρόταση<br /><br />Η κυβέρνηση με το νόμο για την ενίσχυση της ρευστότητας των τραπεζών, έθεσε στη διάθεση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος 28 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, δεν έχουν περάσει στην πραγματική οικονομία με τη μορφή νέων δανείων ή αναχρηματοδότησης παλαιών.<br /><br />Πιστεύουμε ότι η συνέχιση της λειτουργίας των περισσοτέρων ΜΜΕ αντιμετωπίζει μεγάλο κίνδυνο λόγω των συσσωρευμένων χρεών παλαιότερων ετών, τα οποία σήμερα είναι δύσκολο να εξυπηρετηθούν. Ο κίνδυνος αυτός θα γίνει ακόμη μεγαλύτερος, εάν οδηγηθούμε το επόμενο διάστημα σε μεγαλύτερα επιτόκια εξυπηρέτησης του δανεισμού. <br /><br />Το σύνολο των δανειακών υποχρεώσεων των ΜΜΕ να αναχρηματοδοτηθεί με ένα νέο ομολογιακό δάνειο χαμηλού επιτοκίου και αρχικής χαριστικής περιόδου πληρωμής, το οποίο θα καλυφθεί – με βάση τις νόμιμες τραπεζικές διαδικασίες – από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, από τα 28 δισ. ευρώ.<br /><br />Όσα ΜΜΕ ενταχθούν σ’ αυτήν τη διαδικασία, θα υποχρεωθούν να μειώσουν τις αμοιβές των διευθυντικών τους στελεχών και να εγγυηθούν ταυτόχρονα και την αποπληρωμή των δανείων κάθε κατηγορίας που έχουν πάρει οι εργαζόμενοι σ’ αυτά τα Μέσα. Η αποπληρωμή μπορεί να γίνει με παρακράτηση και απόδοση από τις μηνιαίες αποδοχές, της μηνιαίας δόσης του κάθε δανείου. <br /><br />Η υιοθέτηση της πρότασης σημαίνει ότι το κράτος και οι εκδότες εγγυώνται τα δάνεια του προσωπικού τους και κατά συνέπεια παρακάμπτονται τυχόν προβλήματα από τον Τειρεσία. <br /><br />Σε ό,τι αφορά την κρατική διαφήμιση, θα πρέπει να συναρτάται ευθέως με τον αριθμό των θέσεων εργασίας στο μισθολόγιο και μάλιστα να πριμοδοτείται η σταθερότητα ή και η αύξηση του αριθμού των απασχολουμένων. Παράλληλα, κάθε εκδοτική επιχείρηση να δημοσιεύει στο τέλος κάθε μήνα αναλυτικά απολογιστικά στοιχεία για τα ποσά που έχει λάβει με τη μορφή κρατικής διαφήμισης. <br /><br />Η πρόταση αυτή θα τεθεί υπόψη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, των Ενώσεων Εργαζομένων όλων των ειδικοτήτων στα Μέσα, των εργοδοτικών ενώσεων και των κομμάτων και φυσικά της κυβέρνησης η οποία θα πρέπει να τοποθετηθεί άμεσα, εφόσον μάλιστα η επωδός των στελεχών της στις συναντήσεις με το Δ.Σ. της Ενώσεως Συντακτών ήταν «φέρτε προτάσεις».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-2462711340404846837?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-26989819277884452312009-06-28T07:50:00.000-07:002009-06-28T07:52:30.477-07:00ΨΗΦΙΣΜΑ της ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ<br />των συντακτών της "Ελευθεροτυπίας', της "Κυριακάτικης Ε" και του enet.gr<br /><br />Αθήνα, 25/6/2009<br /><br /><br />Οι ανησυχίες των εργαζομένων στον Τύπο ότι το κλείσιμο της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" και του ραδιοφωνικού σταθμού "Σίτι", επιδεινώνει το ήδη δυσμενές τοπίο στον χώρο είναι υπαρκτοί και βάσιμοι. Παράλληλα η εξέλιξη αυτή προστίθεται στο γενικότερο κλίμα ανασφάλειας, που βιώνουν οι εργαζόμενοι και πολλών άλλων κλάδων.<br />Γι' αυτό εμείς οι συντάκτες της "Ε", της "Κ.Ε" και του enet.gr μετά την Γενική Συνέλευση της Πέμπτης 25 Ιουνίου 2009:<br />-Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τους συναδέλφους της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος" και του ραδιοσταθμού "Σίτι και δηλώνουμε ότι συμπαραστεκόμαστε με κάθε τρόπο στον αγώνα που κάνουν.<br />-Καλούμε το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα στήριξης των αιτημάτων και των πρωτοβουλιών των εργαζομένων σ' αυτά τα δύο μέσα ενημέρωσης προκειμένου να αποτραπεί το κλείσιμο. Επίσης να διασφαλίσει τα εργασιακά, συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα.<br />-Στηρίζουμε τις λύσεις της αυτοδιαχείρισης της εφημερίδας και του σταθμού εφόσον αυτή είναι και η θέληση και απόφαση των ίδιων των εργαζομένων σε αυτά.<br />Επειδή όμως η κρίση στον τύπο αποκτά μεγάλες διαστάσεις καλούμε επίσης το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ:<br />-Να επεξεργασθεί και να προωθήσει, προς τους εργοδότες και την κυβέρνηση συνολική και αξιόπιστη πρόταση για την έξοδο του Τύπου από την κρίση.<br />-Να πιέσει τους εργοδότες και την κυβέρνηση, να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι για την προώθηση της παραπάνω πρότασης της με σαφείς και συγκεκριμένες δεσμεύσεις και εγγυήσεις υλοποίησης.<br />Η άρνηση τους θα συνιστά λόγο νέων κινητοποιήσεων.<br />-Να ξεπεράσει το συντομότερο δυνατό την εσωτερική του δυσλειτουργία, που υπονομεύει το ρόλο του και να προχωρήσει σε εκκαθάριση του μητρώου μελών.<br />-Θεωρούμε ότι η ποιότητα της ενημέρωσης μπορεί να λειτουργήσει ως ασπίδα στην κρίση και να ξανακερδίσει ο τύπος την εμπιστοσύνη των αναγνωστών που είναι το μεγάλο ζητούμενο τα τελευταία χρόνια.<br />-Το κλείσιμο ενός μέσου ενημέρωσης πλήττει κυρίως την πολυφωνία, το πολιτικό σύστημα και τον δημοσιογραφικό κλάδο και αυτή η διάσταση, πρέπει να αναδειχθεί στην παρούσα συγκυρία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-2698981927788445231?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-87073841627777520772009-06-28T07:45:00.000-07:002009-06-28T07:47:17.517-07:00Οι επιχειρηματίες βλέπουν τις απολύσεις με τη λογική της διαχείρισης μιας κρίσης. Θα φωνάξουν οι εργαζόμενοι, θα καταγγείλουν , θα πάρουν τις αποζημιώσεις τους και θα φύγουν, αν και υπάρχουν περιπτώσεις που δεν καταβάλλονται ούτε και αυτές! Και πάμε για άλλα! **Εκείνοι που δεν έχουν μετά που να πάνε είναι οι εργαζόμενοι. Αυτοί με τις μικρές προσωπικές τους ιστορίες. Αν η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, θα υποστούν μια μείωση της περιουσίας τους π.χ. κατά 200 εκατ. ευρώ, δεν σημαίνει πως θα χάσουν τα πάντα . Οι άλλοι όμως ; Τα ζευγάρια που δούλευαν στον Τύπο ; Εκείνοι που έχουν να επανακαθορίσουν τη ζωή τους : Υπάρχουν οι απλές σκέψεις : «Τι θα κάνουμε με το δάνειο», «θα κρατήσουμε τη γυναίκα που πρόσεχε το παιδί», πόσο πρέπει να περιορίσουμε τα έξοδά μας», χρειαζόμαστε και διακοπές» , «έζησα 20 χρόνια μέσα στον Ελεύθερο Τύπο, πως πετιέται έτσι μια ζωή» , «θα βρω δουλειά» , « τι θα κάνουμε»... **Μαύρες , αδιέξοδες σκέψεις και κατάθλιψη. Διότι είναι ένα επάγγελμα που πεθαίνει ή στην καλύτερη περίπτωση που μετεξελίσσεται σε κάτι άλλο απροσδιόριστο ακόμη. Πολλές φορές υπάρχει η κατηγορία για τους εργαζόμενους, πως δεν δουλεύουν πως δεν ματώνουν για τη φανέλα. Και ίσως να είναι πραγματικό, αλλά να αφορά λίγους, αυτούς που χρησιμοποιούν τα Μέσα , ως ορμητήριο για άλλες δουλειές στο δημόσιο, γραφεία Τύπου , πολιτικό lobbying , όπως και άλλοι που έχουν τα media για εργολαβίες, διόδια, πρωθυπουργίες, και προεδρίες της δημοκρατίας . Γι αυτό και με εκκωφαντικό τρόπο , προκύπτει πως, πολύ συχνά, οι εργαζόμενοι πονάνε περισσότερο τις επιχειρήσεις που δουλεύουν, από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8707384162777752077?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-17336801824536777772009-06-28T07:44:00.001-07:002009-06-28T07:44:47.041-07:00<strong>Καθημερινά 28 Ιουνίου 2009</strong><em>Tου Αλεξη Παπαχελα</em><br /><br />Eίναι το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου» η αρχή του ξεφουσκώματος μιας ακόμη ελληνικής «φούσκας»; Αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα που θα απαντηθεί από τη ζωή τους επόμενους μήνες. Γεγονός είναι πως εδώ και πολλά χρόνια, όλοι οι ειδικοί σε θέματα Τύπου επισημαίνουν πως η Ελλάδα έχει πολύ περισσότερα κανάλια και εφημερίδες από όσα αντέχει ή από όσα της αναλογούν για το μέγεθος του πληθυσμού. Κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτό είναι καλό για τη δημοκρατία μας και την πολυφωνία. Κάποιοι άλλοι πάλι πιστεύουν πως πίσω από την πανσπερμία των μέσων ενημέρωσης κρύβονται ελληνικές ιδιαιτερότητες, οι οποίες δεν είναι απαραιτήτως κολακευτικές για τη χώρα μας.<br /><br />Μία φράση έκανε μεγάλη εντύπωση από την ανακοίνωση του Ιδρύματος Τύπου για το κλείσιμο της εφημερίδας: «Ενα μέσο ενημέρωσης δεν μπορεί να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να δημιουργεί παρανοήσεις». Πράγματι, είναι λογικό κάποια μέσα ενημέρωσης να έχουν ζημίες φέτος λόγω της οικονομικής κρίσης. Πώς όμως και για ποιον λόγο μπορεί να υπάρχουν ΜΜΕ τα οποία συσσωρεύουν ζημίες και κανείς δεν δίνει λογαριασμό για το ποιος τα χρηματοδοτεί, προφανώς αδιαφανώς; Ισως έχει έλθει η στιγμή να εφαρμοσθεί η ιδέα που απαντάται στο εξωτερικό για το αρνητικό «πόθεν έσχες» στον χώρο των ΜΜΕ.<br /><br />Ο Τύπος στην Ελλάδα έχει, όμως, μία ακόμη ιδιαιτερότητα. Οι πολιτικοί που έρχονται στην εξουσία αντιμετωπίζουν μια πλειάδα εκβιασμών από ιδιοκτήτες ΜΜΕ και πάντοτε, μα πάντοτε, ενδίδουν στις πιέσεις τους για προνομιακή μεταχείριση. Αλλοι δεν πληρώνουν ΙΚΑ, άλλοι ΟΤΕ, άλλοι παραβιάζουν κάθε εργατική νομοθεσία δημιουργώντας ένα εξαιρετικά ανθυγιεινό περιβάλλον για όσους κάνουν το λάθος να παίζουν με βάση τους επίσημους κανόνες και όρους του παιχνιδιού. Το περίεργο είναι πως από αυτή τη συναλλαγή ποτέ δεν βγαίνει κερδισμένη η όποια κυβέρνηση, πρώτον, γιατί της κάνει μεγάλη ζημιά η ταύτιση με τέτοιου τύπου συμφέροντα και δεύτερον, γιατί ο ευεργετηθείς εκδότης το «στρίβει» με την πρώτη αρνητική δημοσκόπηση.<br /><br />Εν πάση περιπτώσει, είναι η ώρα να μπουν σαφείς και διαφανείς κανόνες στο πώς μοιράζεται η κρατική διαφήμιση και για το ποιες πρέπει να είναι οι σχέσεις κράτους και ΜΜΕ. Αν το κράτος αποφασίσει πως ο χώρος του Τύπου συνιστά πλέον προβληματικό κλάδο, θα μπορούσε να τον επιδοτήσει -όπως συνέβη στη Γαλλία- με ευρηματικούς τρόπους που θα τον βοηθήσουν να προσαρμοσθεί στις νέες πραγματικότητες. Αν όμως μπούμε σε ένα παζάρι όπου απλώς το κράτος θα θέλει να έχει «στο χέρι» διάφορα έντυπα, η ζημιά στην αξιοπιστία του Τύπου θα είναι μεγάλη.<br /><br />Με το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου» αντιληφθήκαμε και στη δική μας αυλή πως υπάρχει κρίση στον Τύπο. Κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει αν και ποια κανάλια και εφημερίδες θα κλείσουν τα επόμενα 1-2 χρόνια. Σίγουρα υπάρχουν κραυγαλέες περιπτώσεις οι οποίες δικαιολογούνται μόνο επειδή οι ιδιοκτήτες τους έχουν βρει δημιουργικούς τρόπους να τα χρησιμοποιούν ως μέσο πίεσης για άλλες δραστηριότητες. Κάποιοι πιστεύουν πως τα ΜΜΕ στην Ελλάδα μπορεί να συνεχίζουν να επιβιώνουν με μεγάλες ζημίες, δραματική μείωση των διαφημιστικών τους εσόδων και μεγάλες αυξήσεις στους εργαζομένους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο σκληρή και άσχετα από το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, σημασία έχει να αρχίσει ένας ουσιαστικός διάλογος για το τι πρέπει να αλλάξει στον Τύπο στην Ελλάδα. Ο «Ελεύθερος Τύπος» μπορεί να έκλεισε λόγω υπερβάλλοντος ναρκισσισμού και της παγκόσμιας (όχι ελληνικής) κρίσης. Εκανε, όμως, ακόμη πιο ανάγλυφη τη σκληρή πραγματικότητα στον χώρο του Τύπου και την ανάγκη να σταματήσουν τα φαινόμενα της ανομίας και των ελληνικών ανωμαλιών στον χώρο των ΜΜΕ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1733680182453677777?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-59960587647685839592009-06-27T06:48:00.000-07:002009-06-27T06:50:15.413-07:00Καθημερινή 27.06.2009<br /><br /><span style="font-style:italic;">Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη</span><br /><br />Όταν λέμε «φούσκα» όλοι καταλαβαίνουν τι εννοούμε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Μόλις ακούμε τη λέξη αμέσως έχουμε μια εικόνα: το μπαλόνι, τη σαπουνόφουσκα, αλλά ανάλογα με τα συμφραζόμενα και το απόστημα. Είναι δύσκολο να περιγράψεις τη φυσική κατάσταση μιας σαπουνόφουσκας. Ξέρεις όμως ότι είναι ένα όμορφο με τους ιριδισμούς, αλλά και εξαιρετικά εύθραυστο κατασκεύασμα από νερό και σαπούνι, διαλύεται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και αποκαλύπτει το περιεχόμενό του, που είναι αέρας όχι και τόσο φρέσκος, δηλαδή τίποτα. Μεταφορικά όταν αναφερόμαστε στις σαπουνόφουσκες ενός ρήτορα εννοούμε τα όμορφα λόγια που και αυτά δεν έχουν κανένα περιεχόμενο.<br /><br />Φαίνεται ότι από αυτή την απλή μεταφορά οδηγηθήκαμε σε πιο σύνθετες. Μιλάμε για «φούσκα του χρηματιστηρίου» και εννοούμε μια τεχνητή και υπερβολική διόγκωση των αξιών του, άχρηστα χαρτιά που ξαφνικά αποκτούν τόσο μεγάλη αξία, ώστε να διεγείρουν την κερδοσκοπική βουλιμία όλων μας και να πιστεύουμε ότι αγοράζοντας σε ευτελή τιμή ένα άχρηστο χαρτί αυτό θα πάρει αξία και θα κερδίζουμε μεγάλα ποσά. Ηταν τέτοια η κερδοσκοπική υστερία μας ώστε δεν πιστέψαμε τους ελάχιστους συνετούς που μας έλεγαν ότι είναι μια φούσκα που θα σπάσει και θα αποκαλύψει ότι περικλείει μόνο φρέσκο αέρα χωρίς καμιά αξία. Πολλοί έχασαν τα λεφτά τους και λίγοι και επιτήδειοι τα κέρδισαν.<br /><br />Το χρηματιστήριο μας έδωσε το τέλειο σχήμα και την ακριβή έννοια της μεταφορικής φούσκας. Μικρού όμως μεγέθους και τοπικής σημασίας. Η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση αποκάλυψε τεράστιες φούσκες. Εταιρείες και ονόματα, φίρμες για τις οποίες μιλήσαμε με θαυμασμό και δέος και νομίζαμε ότι περιείχαν αξίες και περιουσίες πολλών δισεκατομμυρίων. Ξαφνικά, μια μέρα και σε μια μέρα, οι φούσκες έσπασαν και ξεχύθηκε ο βρώμικος αέρας που περιείχαν δηλητηριάζοντας τη ζωή μας σε πλανητική κλίμακα.<br /><br />Με την τραγική εμπειρία από αυτές τις δύο φούσκες σκέφτομαι μήπως και ο Τύπος στη χώρα μας, τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης γενικότερα, που όλοι τα φοβόμαστε, τα τρέμουμε και τα θαυμάζουμε, μήπως και αυτά είναι μια φούσκα που θα σπάσει και θα αποκαλύψει τον αέρα που περικλείει, φρέσκο ή βρώμικο.<br /><br />Δεκάδες εφημερίδες στην πρωτεύουσα, εκατοντάδες σε όλη τη χώρα, με ελάχιστη κυκλοφορία, επιβιώνουν ανεξήγητα και παριστάνουν ότι έχουν μεγάλη αξία, οικονομική και ιδεολογική. Εκατοντάδες ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί, σχεδόν σε κάθε πόλη και κωμόπολη. Οχι μόνο παριστάνουν ότι έχουν αξία, αλλά και πείθουν. Ακούμε απίθανες αγοραπωλησίες εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Και στον περίγυρο μια στρατιά δημοσιογράφων και «δημοσιογράφων» με τη φιλοδοξία να δοξαστούν και να λάμψουν.<br /><br />Είναι μια φούσκα που θα σπάσει και θα δηλητηριάσει τη ζωή μας με βρώμικο αέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-5996058764768583959?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-45509690186366657652009-06-27T01:48:00.000-07:002009-06-27T01:49:38.786-07:00<span style="font-weight:bold;">Βήμα 26.06.2009 </span><br /><span style="font-style:italic;">του Βασίλη Μουλόπουλου </span><br /><br />Η οικονομική κρίση, έλεγε πριν από λίγο καιρό μάνατζερ πολυεθνικής, αρχίζει από τις φωτοκόπιες. «Οταν σου παραγγέλνουν να χρησιμοποιείς και τις δύο όψεις του χαρτιού, η κρίση έχει έλθει». Το χαρτί δεν πρέπει να σπαταλιέται, αλλά η κρίση στα μέντια είναι δραματική. Χάνουν εδώ και χρόνια συνεχώς: κυκλοφορία, αναγνώστες, χρήματα, διαφήμιση. Η κυβέρνηση σώζει τράπεζες, σώζει αντιπροσώπους αυτοκινήτων, σώζει ξενοδόχους, αλλά όχι εφημερίδες. Οι 450 εργαζόμενοι στον «Ελεύθερο Τύπο» (αλλά και οι εκκαθαρίσεις σε Αντέννα, «Ξένιο»,<br />«Εξπρές» κτλ.) την αφήνουν παγερά αδιάφορη. Και όμως η σωτηρία των μέντια, λένε όλοι, είναι υπόθεση Δημοκρατίας.<br /><br />Η φούσκα στη βιομηχανία της ενημέρωσης έσκασε, όπως πριν από έναν χρόνο είχε σκάσει η φούσκα των σύνθετων τραπεζικών προϊόντων. Σήμερα φαίνονται ότι όλα (μέντια, αυτοκίνητα, παπούτσια, τράπεζες) είναι παράγωγα.<br /><br />Ενα χρηματικό προϊόν η αξία του οποίου ουδείς πλέον γνωρίζει σε τι αντιστοιχεί. Ετσι οι αναδιαρθρώσεις εις βάρος των εργαζομένων έχουν εύκολη δικαιολογία γιατί, όπως εξηγεί ο ίδιος μάνατζερ, «αυτοί οι καιροί είναι μια χρυσή ευκαιρία να εξασφαλίσουμε διευκολύνσεις από το κράτος και ταυτόχρονα να τακτοποιήσουμε τα εσωτερικά της επιχείρησης». Και οι «τακτοποιήσεις» έχουν ήδη ξεκινήσει: απολύσεις, μείωση μισθών, επισφαλής εργασία. Αλλά το αποτέλεσμα είναι αμφίβολο. Η «εξυγίανση» δεν θα εξυγιάνει της επιχειρήσεις των μέντια.<br />Απλώς θα απαξιώσει ακόμη περισσότερο το προϊόν, θα το κάνει ακόμη πιο άχρηστο στους καταναλωτές της πληροφόρησης.<br /><br />Υπάρχει ελπίδα; Μόνο μία: να επιστρέψουμε στις θεμέλιες αρχές της δημοσιογραφίας. Μέντια και δημοσιογράφοι ελεύθεροι και αξιόπιστοι, με περισσότερο σεβασμό στην είδηση, με περισσότερη ελευθερία στις ιδέες, με λιγότερη έκπτωση στη δεοντολογία.<br /><br />Η πληροφόρηση σήμερα είναι ένα προϊόν που βλάπτει σοβαρά την υγεία γιατί έχει μολυνθεί από κάθε είδους ψεύδη, χειραγωγήσεις, αλλοιώσεις, στρεβλώσεις. Η περίπτωσή της- γράφει ο διευθυντής της εφημερίδας «Μonde Diplomatique» Ιgnazio Ramonet- είναι παρόμοια με το διατροφικό ζήτημα. Η αφθονία της παραγωγής αγροτικών προϊόντων χάριν των νέων τεχνολογιών - στην Ευρώπη και στην Αμερική- έδωσε φθηνά τρόφιμα, αλλά ανακαλύπτουμε ότι πολλά από αυτά είναι προβληματικά. Προκαλούν μακροχρόνιες ασθένειες, καρκίνους, μολύνσεις. Αν στο παρελθόν πέθαιναν<br />άνθρωποι από την πείνα, σήμερα πεθαίνουν τρώγοντας τοξικές τροφές.<br /><br />Το ίδιο και η πληροφόρηση. Στο παρελθόν ήταν προϊόν σπάνιο. Σήμερα ξεχειλίζει από κάθε μεριά και απειλεί να μας πνίξει. Αλλά όπως και τα τρόφιμα έχει γίνει τοξική και οι πολίτες την αποφεύγουν.<br /><br />Γι΄ αυτό- προτείνει ο Ramonet- είναι απαραίτητο να εκπονήσουμε μια «οικολογία της πληροφόρησης».<br /><br />Πρέπει να παράγουμε βιολογικά προϊόντα πληροφόρησης και να πείσουμε τους πολίτες να τα δοκιμάσουν.<br /><br />Ισως είναι μια απελπισμένη προσπάθεια, αλλά δεν υπάρχει άλλη.<br /><br />vmoulopoulos@tovima.gr<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-4550969018636665765?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-79550676233921320612009-06-27T01:46:00.001-07:002009-06-27T01:50:17.240-07:00<span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">SportDay 22.12.2007 </span></span><br /><br /><span style="font-style:italic;">του Βασίλη Κουφόπουλου</span><br /><br />Υπάρχει τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά media, για να δικαιολογηθούν οι αλλεπάλληλες αποτυχίες , υπάρχει μια βασική δικαιολογία. Για όλα φταίνε οι άλλοι και κυρίως οι εργαζόμενοι. Είναι έτσι; <br /><br />Τα media και ειδικά τα ελληνικά που διαπλέκονται μέχρι τέλους , είναι οι πιο δύσκολες επιχειρήσεις. Η πείρα δείχνει πως αν κάποιος έρθει , από άλλο οικονομικό κλάδο και προσπαθήσει να διοικήσει επιχείρηση media, θα αποτύχει αν δεν αντιληφθεί την πολυεπίπεδη λειτουργία τους. Αντιθέτως, αν έχει περάσει κάποιος από την ηλεκτροφόρα καρέκλα του διευθυντή ενός ΜΜΕ τότε μπορεί να κάνει τα πάντα. Τα περισσότερα ελληνικά media, είναι πολυπλεκόμενα, ελλειμματικά και σε σχέση αλληλεξάρτησης με την πολιτική εξουσία, η οποία και την τροφοδοτεί είτε με έργα, στους ισχυρούς εκδότες , είτε με κρατική διαφήμιση , στους μικρούς και τους μεσαίους. <br /><br />Εσχάτως, μια νέα γενιά επιχειρηματιών, εφοπλιστές και άλλοι μπήκαν στο χορό , έτοιμοι να αλώσουν τα πάντα. Θεωρούν και πιστεύουν πως η δύναμη ενός Μέσου, στηρίζεται κυρίως στην ισχύ των επιχειρηματιών τους, αλλά όπως λένε και τα Μαθηματικά κάτι τέτοιο είναι ικανή συνθήκη αλλά όχι και αναγκαία. Έτσι λοιπόν προβαίνουν κατά καιρούς σε πληθώρα άσκοπων προσλήψεων , συγκέντρωσης των υποτιθέμενων ισχυρότερων ονομάτων, επενδύουν σε πολυτελή κτίρια, σε δημόσιες σχέσεις σε συμβούλους από το εσωτερικό και το εξωτερικό και ξεχνούν το βασικό. <br /><br />Πως, για την παραγωγή των ειδήσεων του βασικού προϊόντος που πουλάνε τα Μέσα Ενημέρωσης τους, χρειάζονται και άνθρωποι να το παράγουν και να το εμπορεύονται. Αν δεν εξασφαλίσεις το μέλλον τους, αν δεν τους διαμορφώσεις ένα πλαίσιο ελεύθερης λειτουργίας, τότε εξαρχής έχεις επενδύσει στην αποτυχία σου. Οι πλέον πετυχημένες εφημερίδες της χώρας , με ευτυχισμένους εργαζόμενους και επιχειρηματίες με κερδοφόρους ισολογισμούς και πολιτική ισχύ, είναι εκείνες που επένδυσαν στους ανθρώπους τους. Ανά διετία ή τριετία στα ελληνικά media, υπάρχει και ένας «κομήτης». Περνάει ανεβάζει το κόστος λειτουργίας στα ύψη, πληρώνει ένα συρφετό ακριβοπληρωμένων λαμόγιων και ύστερα αναρωτιέται γιατί έχασε τα λεφτά του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-7955067623392132061?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-90508141603888611802009-06-01T22:15:00.000-07:002009-06-01T22:16:57.665-07:00Το κείμενο διαμαρτυρίας των εργαζομένων στην τηλεόραση του Σκάι, μετά την απόλυση των 6 δημοσιογράφων<br /><br />Εμείς, οι δημοσιογράφοι της Τηλεόρασης του ΣΚΑΪ διαμαρτυρόμαστε εντονότατα για τις συνεχόμενες και κλιμακούμενες απολύσεις που παρατηρούνται το τελευταίο διάστημα στον εργασιακό μας χώρο. Ανησυχούμε ότι οι απολύσεις αυτές ενδέχεται να σηματοδοτούν την αλλαγή του ενημερωτικού χαρακτήρα του σταθμού, όπως αυτός ορίζεται από το νόμο και την άδεια λειτουργίας του. Η εξέλιξη αυτή, εκτός από την υποβάθμιση του προϊόντος του σταθμού, θέτει σε κίνδυνο τις θέσεις εργασίας μας.<br /><br />Είμαστε ιδιαιτέρως ενοχλημένοι επίσης και από τον τρόπο με τον οποίο κοινοποιήθηκαν οι συγκεκριμένες απολύσεις, καθώς οι συνάδελφοί μας ενημερώθηκαν για την απόλυσή τους – όχι από τον επικεφαλής Διευθυντή τους- αλλά από τον Προσωπάρχη και αυτό κατόπιν δικής τους πρωτοβουλίας, καθώς ανακάλυψαν ότι στον Τραπεζικό τους λογαριασμό μαζί με τον μισθό του Μαϊου, είχαν κατατεθεί από νωρίς το πρωί τα επιδόματα και η αποζημίωση που δικαιούνταν ως απολυμένοι.<br /><br />Δια του παρόντος λοιπόν δηλώνουμε ότι οι απολύσεις, που έχουν ξεκινήσει από τα τέλη Δεκεμβρίου του 2008 και κλιμακώνονται, κρίνονται από το σύνολο των δημοσιογράφων του ΣΚΑΪ ως απαράδεκτες. Είμαστε πλήρως αντίθετοι και θα αντιδράσουμε δυναμικά σε περαιτέρω κλιμάκωση των απολύσεων στο μέλλον.<br /><br />Για όλους αυτούς τους λόγους και θέλοντας να προστατεύσουμε την εργασία μας, αποφασίζουμε τη διενέργεια προειδοποιητικής τρίωρης στάσης εργασίας από τις 16.00 ως τις 19.00 σε ημέρα που θα ορίσει το Σωματείο μας, διεκδικώντας:<br /><br />-Τη διατήρηση του ενημερωτικού χαρακτήρα του σταθμού<br />-Την ανάκληση των απολύσεων<br />-Τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας όλων των εργαζομένων του ΣΚΑΪ.<br /><br />Οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι στην Τηλεόραση του ΣΚΑΪ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-9050814160388861180?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-5184756254034750932009-05-14T23:16:00.000-07:002009-05-14T23:17:41.980-07:00του Βασίλη Κουφόπουλου<br /><br />Η συνολική ετήσια διαφημιστική δαπάνη σύμφωνα με τους διαφημιζόμενους ανέρχεται σε 1,2 δισ. ευρώ. Και η ετήσια δαπάνη στην τηλεόραση, ανέρχεται περίπου στα 700 εκατ. ευρώ. Διαφημιστές και ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών εκτιμούν πως η πτώση στην τηλεόραση θα είναι της τάξης του 30%-40% δηλαδή από τα 700 εκατ. ευρώ στα 450 εκατ. ευρώ, ενώ διαπιστώθηκε σημαντική μείωση της δαπάνης στο τελευταία τρίμηνο του 2008<br /><br /> Το 2008 όμως ο ΑΝΤ1 πούλησε το σταθμού Nova Televizia στη Βουλγαρία στη Σκανδιναβική Modern Times Group προς 620 εκατ. ευρώ. Η δε NetMed NV πουλήθηκε από τον όμιλο Naspers στη Forthnet προς 490 εκατ. ευρώ, μεταβίβαση που έφερε στα ταμεία του Mega ,που είχε το 12,5% της εταιρείας, περίπου 53-54 εκατ. ευρώ. Επίσης το 2007 με την οριστική κατάργηση (5%) του ειδικού φόρου τηλεόρασης, είχε ως ευεργετικό αποτέλεσμα για τους σταθμούς εθνικής εμβέλειας , φέρνοντας επιπλέον 80 εκατ. ευρώ στην αγορά, τα οποία αποκόπηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ο Δ. Κοντομηνάς πούλησε το 66,66% του Alpha στο RTL προς 125, εκατ. ευρώ Αυτά είναι τα επιπλέον κέρδη που διανεμήθηκαν στην αγορά <br /><br />Τώρα ας δούμε τι πληρώνουν απευθείας οι πολίτες για τα ΜΜΕ. Μετά την αύξηση του ανταποδοτικού τέλους υπέρ της ΕΡΤ, το σταθερό έσοδο για την κρατική ραδιοτηλεόραση , ανήλθε για το 2008 σε 298,9 εκατ. ευρώ και αναλογικά για το 2007 σε 291 εκατ. ευρώ. Στο χώρο του Τύπου ως το 9μηνο του 2008 η Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών εκτιμούσε πως η κρατική διαφημιστική δαπάνη έφτασε τα 54,7 εκατ. ευρώ, δηλαδή ήταν στο 16,09% της συνολικής έντυπης διαφήμισης. Οι ίδιοι οι εκδότες , στον ετήσιο απολογισμό τους, υπογράμμιζαν πως «το Κράτος αρνείται να δώσει στοιχεία για τα συνολικά ποσά που εκταμιεύει για κάθε διαφήμιση σε σύγκριση με τα ποσά που καταβλήθηκαν για τη διαφήμιση αυτή στα διαφημιστικά Μέσα, διότι όπως σημειώνουν «είμαστε βέβαιο ότι από τη σύγκριση αυτών των καταβολών θα προέκυπτε ότι το μεγαλύτερο μέρος της Κρατικής Διαφημιστικής δαπάνης εμφανίζεται να περιέρχεται στις διαφημιστικές εταιρείες. <br /><br />Και είναι οι ίδιοι οι εκδότες που επικαλούμενοι υπόμνημα της Ένωσης Διαφημιστικών Εταιρειών Ελλάδος προς τον πρώην υπουργό Τύπου , Θ. Ρουσόπουλο, υποστηρίζουν πως «υπάρχουν ενδείξεις ότι η διακίνηση του λεγόμενου <<μαύρου χρήματος> γίνεται και δια των διαφημιστικών εταιρειών». Πρόσφατα διαφημιστές και διαφημιζόμενοι σε συνέδριο τους υποστήριξαν πως τα ΜΜΕ έφεραν με τον τρόπο που παρουσίασαν το θέμα νωρίτερα την κρίση στην Ελλάδα. Όμως για μαύρο χρήμα στα ΜΜΕ μιλούν ο Στέφανος Μάνος και η «Καθημερινή» με αφορμή την παράταση για ακόμη 3 χρόνια του καθεστώτος που επιτρέπει στις επιχειρήσεις Τύπου να διαχειρίζονται το 2% επί του τζίρου τους χωρίς παραστατικά ακόμη και αν είναι ζημιογόνες. Οι απολύσεις για τους εργαζόμενους , τα κρυφά μπόνους για τους ίδιους.<br /><br />Όλα αυτά βέβαια δεν σημαίνουν πως δεν υπάρχουν επιχειρήσεις που κινδυνεύουν . Το αντίθετο . Τα κόλπα στους ισολογισμούς των επιχειρήσεων δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να φανερωθούν, αφού παρά τα τεράστια ποσά που άντλησαν οι επιχειρήσεις από το χρηματιστήριο, κινδυνεύουν σήμερα, από τις επιλογές του παρελθόντος και τον υψηλό δανεισμό. Δε, μια αλλαγή στο καθεστώς του αγγελιοσήμου που θα τους ανάγκαζε να καταβάλλουν εισφορές στους εργαζόμενους, θα ήταν ίσως και η «ταφόπλακά» τους. <br /><br />«Σωσίβιο» όμως πάντοτε για τους ισχυρούς του Τύπου είναι τόσο η είσοδος διαφόρων νεοφερμένων στο χώρο που αγοράζουν ζημιογόνες επιχειρήσεις, όσο και η πατροπαράδοτη ελληνική διαπλοκή. <br /><br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έκδοση της Συσπείρωσης <span style="font-weight:bold;">"Ανοιχτή γραμμή"</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-518475625403475093?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-39545803373837472692009-03-30T00:20:00.000-07:002009-03-30T00:21:37.645-07:00Την επαναπρόσληψη της Αγγελική Γεωργοπούλου ζητούν ομόφωνα οι εργαζόμενοι στο «Κέρδος». Ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των εργαζόμενων Tζώρτζης Ρούσσος σε επιστολή του προς τον πρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ σημειώνει επίσης πως η συνέλευση των εργαζομένων ζητάει «να υπάρξει ρητή δέσμευση της εργοδοσίας ότι δεν θα υπάρξουν νέες απολύσεις εντός της εφημερίδας» αλλά και να ληφθεί «άμεση απόφαση για κλιμακούμενες απεργιακές κινητοποιήσεις με αφετηρία την προκήρυξη 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης έως ότου επιστρέψει η απολυθείσα συνάδελφος».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-3954580337383747269?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-40762047012931171862009-03-21T00:25:00.000-07:002009-03-21T00:26:19.356-07:00Στη Δικαιοσύνη αποφάσισαν να προσφύγουν εργαζόμενοι της εταιρίας παραγωγής Fremantle στο Λος Άντζελες, για να καταγγείλουν τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας. Πρώην και νυν υπάλληλοι της εταιρίας, η οποία έχει δημιουργήσει πολλά reality show όπως το American Idol, καταθέτουν αγωγή επειδή αναγκάστηκαν να δουλεύουν έως και 20 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, χωρίς να πληρώνονται υπερωρίες και χωρίς διάλειμμα για φαγητό ή ξεκούραση. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, η εταιρία δεν τους παρείχε ασφάλιση, ενώ τους υποχρέωνε να δηλώνουν ψεύτικη ώρα προσέλευσης και αναχώρησης, ώστε να μην γίνονται αντιληπτά τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας. Όλα αυτά αποτελούν παραβίαση της νομοθεσίας απασχόλησης της Καλιφόρνια. Φυσικά, κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχείλισε και κάποιοι εργαζόμενοι αποφάσισαν να ξεσηκωθούν κατά αυτού του καθεστώτος δουλείας. Οι εκπρόσωποι της εταιρίας τηρούν σιγή ιχθύος. Και αν μιλούσαν τι θα μπορούσαν να πουν άλλωστε; (πηγή: <a href="http://media-industry.blogspot.com">media-industry.blogspot.com</a>, Βασιλική Κοτζιά)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-4076204701293117186?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-82045065998687665862009-03-19T23:53:00.000-07:002009-03-19T23:54:24.014-07:00Ο κατ’ εξοχήν κλάδος της οικονομίας στην Ελλάδα που αξιοποιεί, αυτήν την εποχή, προσχηματικά τη διεθνή κρίση για να περικόψει θέσεις εργασίας και να πάρει πίσω εργασιακά δικαιώματα, είναι οι επιχειρήσεις Τύπου και ΜΜΕ. Και εξηγούμαι: οι «βιώσιμες», με αυστηρά λογιστικά κριτήρια, επιχειρήσεις Ενημέρωσης, πολύ πριν την οικονομική ύφεση, ήταν έτσι κι αλλιώς ελάχιστες. Τα πολλά λεφτά που έριχναν στον παράλογα πληθωρικό τομέα των ΜΜΕ διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες, δεν αντιστοιχούσαν στην προσδοκία άμεσου κέρδους. Για άλλους<br /> λόγους -λίγο πολύ γνωστούς- πραγματοποιούνταν και συνεχίζουν να πραγματοποιούνται «επενδύσεις» στην Ενημέρωση και την Ψυχαγωγία, με νέους πλέον εκατομμυριούχους «παίκτες» (λ.χ Αγγελόπουλοι, Λαυρεντιάδης, Ρέστης, Μαρινάκης, Γιαννίκος, κ.ά).<br /><br /> Η μεγάλη πτώση στις πωλήσεις των ημερήσιων κυρίως εφημερίδων ή η υποχώρηση της ακροαματικότητας των κλασικών ενημερωτικών ραδιοσταθμών λ.χ, δεν είναι ένα γεγονός σημερινό που συνδέεται με την οικονομική ανέχεια των πολιτών και την πτώση της διαφήμισης που υποτίθεται ότι τα στηρίζει, αλλά αποτελεί εξέλιξη που σχετίζεται με το περιεχόμενο τους, με ευρύτερους κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες και ιδίως με την ραγδαία ανάπτυξη των ψηφιακών μέσων ενημέρωσης (Internet), την καθήλωση στην τηλεόραση όλο και περισσότερων πολιτών, την<br /> ανάπτυξη «ψυχαγωγικών» ΜΜΕ, free press κ.λπ. <br /><br />Ασφαλώς, λοιπόν, εκείνο που θα κριθεί το επόμενο διάστημα στον Τύπο και στα ΜΜΕ, όσο η οικονομική ύφεση θα αποδιοργανώνει βίαια την κοινωνία, είναι η ικανότητα και η δυνατότητα των συνδικαλιστικών οργανώσεων (δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών) να οργανώσουν ένα σχέδιο ουσιαστικής αντίστασης στις προσχηματικές απολύσεις και στην αγριότερη υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και της κοινωνικής ασφάλισης.<br /><br />Η πρόβλεψη δεν μπορεί να είναι αισιόδοξη για δύο βασικούς λόγους:<br /><br />· Οι ηγεσίες των Ενώσεων του Τύπου έχουν ήδη δοκιμαστεί τα προηγούμενα χρόνια της «ελαστικοποίησης» και της διαφθοράς στον κλάδο και έχουν αποτύχει τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα (λ.χ."συμβασιούχοι", "μπλοκάκια", αλλά και πολυθεσίες, αργομισθίες στην ΕΡΤ)<br /><br />· Η ίδια η Ενημέρωση και συνεπώς και οι άνθρωποί της χάνουν σε μεγάλο βαθμό την όποια κοινωνική αποδοχή και αξιοπιστία τούς είχε απομείνει από τις «εύκολες» εποχές της οικονομικής «ανάπτυξης» –τότε που αυξανόταν ιλιγγιωδώς το ΑΕΠ, υποχωρούσε η αξία της εργασίας, κατέρρεε το κοινωνικό κράτος, αλλά μεγάλωναν οι πάσης φύσεως «φούσκες» και οι αθέατες μπίζνες της δημοσιογραφικής αριστοκρατίας. <br /><br /> <br /><br />Δημήτρης Τρίμης, δημοσιογράφος, μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ<br />(Από τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, 18/9/2009)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8204506599868766586?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-34885277214330366812009-03-15T12:37:00.000-07:002009-03-15T12:38:17.525-07:00Η επιστολή της απολυμένης Αφροδίτης Καραμήτσου<br /><br />Αθήνα 12-3-09<br /><br /><br />Επειδή τις τελευταίες μέρες μετά την απομάκρυνση μου από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» ορισμένοι επιχειρούν να αλλοιώσουν τα γεγονότα και να αμβλύνουν τις δυσμενείς εντυπώσεις που δημιούργησε η απομάκρυνση μου ενώ μόλις είχα γυρίσει από αναρρωτική άδεια διάρκειας 30 ημερών, θεωρώ υποχρέωση μου να ξεκαθαρίσω ότι:<br /><br />-Δεν εργάζομαι σε κανέναν Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης.<br />-Είμαι άνεργη<br />-Δεν αποδέχτηκα το ενδεχόμενο επιστροφής μου στην εφημερίδα, βάσει των προτάσεων των συνδικαλιστικών μας εκπροσώπων, εξαιτίας των απαράδεκτων συνθηκών που επικρατούν σε αυτήν.<br />-Δεν είμαι «βολεμένη» στον δημόσιο ή τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.<br />-Η απομάκρυνσή μου ήταν προαποφασισμένη, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, καθώς την ημέρα που μου τέθηκε το θέμα από τη διεύθυνση της εφημερίδας είχε δοθεί παράλληλα εντολή στο λογιστήριο για την έκδοση της αποζημίωσής μου.<br />-Παρά το γεγονός ότι το θέμα επρόκειτο να ξανασυζητηθεί μετά από 10-15 ημέρες, μόλις τέσσερις ημέρες μετά την πρώτη κρούση προς εμένα, ειδοποιήθηκα ενώ βρισκόμουν στην ΓΑΔΑ για ρεπορτάζ να παραλάβω την αποζημίωσή μου με την υπόμνηση «κυρία μου για ποιον εργοδότη εργάζεστε… έχει λυθεί η συνεργασία μας!».<br />-Λίγες ώρες μετά ακυρώθηκε η κάρτα εισόδου μου στην επιχείρηση!!!!<br /><br />Επειδή ορισμένοι θεωρούν ότι ο εργαζόμενος θα πρέπει να διαλέξει μεταξύ της απώλειας της προσωπικής αξιοπρέπειας του για τη διατήρηση της θέσης εργασίας του και του «βολέματος».<br />Επειδή ορισμένοι επιχειρούν να καλλιεργήσουν μια εργασιακή «ομερτά» βάσει της οποίας πολλά θα γίνονται και τίποτα δεν θα λέγεται.<br />Επειδή η λασπολογία είναι επικίνδυνη για όλους τους εργαζόμενους στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, προκαλώ τους φορείς του σεναρίου σύμφωνα με το οποίο έχω διοριστεί και εργάζομαι σε Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης και «δεν έχω ανάγκη», να παραθέσουν επωνύμως τα σχετικά στοιχεία.<br /><br />Σε διαφορετική περίπτωση επιφυλάσσομαι για τη χρήση παντός νομίμου δικαιώματός μου.<br /><br /><br />Αφροδίτη Καραμήτσου<br />πρώην εργαζόμενη στον Ελεύθερο Τύπο<br /><br />*Η παρούσα επιστολή αναγνώστηκε χθες 12/3/2009 το απόγευμα κατά τη διάρκεια έκτακτης συνέλευσης των εργαζομένων στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος<br />ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ<br />Οι εργαζόμενοι του Ε.Τ- διοικητικοί, τεχνικοί και δημοσιογράφοι- καλούν την ιδιοκτησία και τη διοίκηση της εκδοτικής εταιρείας να αποσαφηνίσουν υπεύθυνα τα σχέδια για το παρόν και το μέλλον της εφημερίδας.<br />Επισημαίνουν ότι έχουν ήδη υποστεί μείωση των αποδοχών τους με την υλοποίηση προγράμματος εξυγίανσης, με περικοπές και περιστολή δραστηριοτήτων.<br />Προτείνουν ως διέξοδο στην οικονομική κρίση την αναπτυξιακή πορεία του Ε.Τ με στήριξη της εφημερίδας και των εργαζομένων της.<br />Απαιτούν να μη γίνει καμία απόλυση εργαζόμενου<br />Δεν διαφοροποιούν τον όρο της απόλυσης από αυτόν της απομάκρυνσης-αποχώρησης όπως έχει μεθοδευτεί μέχρι σήμερα<br />Καλούμε τα Διοικητικά Συμβούλια των τριών σωματείων του κλάδου μας να στηρίξουν δυναμικές κινητοποιήσεις με κάθε πρόσφορο τρόπο, με την προκήρυξη 24ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιών για κάθε απομάκρυνση εργαζόμενου, μέχρι αυτή να ανακληθεί.<br /><br />H επιστολή του Κωστή Γιούργου <br /><br />Αγαπητοί συνάδελφοι<br /><br />Η συναδελφική αλληλεγγύη σας, όπως συγκινητικά εκδηλώθηκε όταν, μετά τη διακοπή της έκδοσης των '7 Ημερών' της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, η εργοδοσία θέλησε να προχωρήσει σε απόλυση της συντακτικής ομάδας του κυριακάτικου ενθέτου, με υποχρεώνει σήμερα να σας ενημερώσω για την τελική έκβαση. Η απόλυση του συναδέλφου Κωστή Λιόντη τον περασμένο Οκτώβριο ακολούθησε την απόλυση, το 2006, της συναδέλφου Ελευθερίας Τράιου. Προχθές, 27 Φεβρουαρίου, κοινοποιήθηκε καταγγελία της σύμβασης και σε μένα. Αυτό που είχε ξεκινήσει ως αστραπιαία απόπειρα απαλλαγής του μισθολογίου από τους συντελεστές ενός ενθέτου που για πάνω από 15 χρόνια συνέβαλλε στο κύρος της κυριακάτικης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ολοκληρώθηκε ως επιχείρηση διάβρωσης σε αργή κίνηση.<br /><br />Μας είχε ζητηθεί, από τον συνάδελφο Λιόντη κι εμένα, να μεταφέρουμε την πείρα των '7 ΗΜΕΡΩΝ' στον Explorer, ένα παράλληλο θυγατρικό εκδοτικό εγχείρημα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Αποδέχθηκα, εφόσον ικανοποιήθηκε ο όρος ότι η μετακίνησή μου δεν θα άλλαζε τίποτα στη σχέση μου με την εφημερίδα. Η γραπτή διαβεβαίωση που μου δόθηκε, όριζε καθαρά ότι μισθολογικά, ασφαλιστικά, ιεραρχικά, κ.λπ., παρέμενα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ, και ότι μετά την ολοκλήρωση του εκδοτικού εκείνου προγράμματος, ή άλλως πώς, θα επέστρεφα, χωρίς άλλο, για να συνεχίσω στην<br /> εφημερίδα. Θα ήταν αφέλεια να ισχυριστώ ότι δεν περίμενα τι θα γινόταν, αργά ή γρήγορα. Η απόλυση δεν με εξέπληξε. Είναι βέβαια αναιτιολόγητη, αλλά αυτό προφανώς λίγο μετράει, αφού, απ' ό,τι φαίνεται, η επάρκεια και η ευσυνειδησία δεν έχουν ελπίδα στην αναμέτρησή τους με δείκτες, όπως η πτωτική τάση των κερδών, οι διακυμάνσεις στα διαφημιστικά έσοδα, οι ποικίλες συμμορφώσεις, κ.λπ. Αν νιώθει κανείς δυσάρεστα σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι γιατί αποχωρίζεται έναν τρόπο που αγάπησε και έναν τόπο κατοικημένο από συναδέλφους που<br /> του ανταπέδιδαν ειλικρινά τα αισθήματα αναγνώρισης της δουλειάς και του ήθους τους. Αρνητικά συναισθήματα μου γέννησε σίγουρα η άρνηση της εφημερίδας να μετατεθεί χρονικά η καταγγελία της σύμβασης στο τέλος Ιουνίου, κάτι που θα είχε βελτιωτική επίδραση στη συνταξιοδοτική μου κατάσταση. Δεν δέχτηκαν. Ή μάλλον, για να λέω τα πράγματα με τ' όνομά τους -δικαίωμα που μου το δίνει η παρρησία του δικού μου ονόματος- την ευθύνη της απόρριψης ανέλαβε ο κ. Χρήστος Αγραφιώτης - που, επίσης, αρνήθηκε, ψυχρά και επανειλημμένα, να επικοινωνήσει ο ίδιος μαζί μου, μολονότι είναι η δική του υπογραφή που συνοδεύει τη γραπτή διαβεβαίωση που προανέφερα.<br /><br />Και η κορωνίδα. Η γνωστοποίηση της καταγγελίας έγινε Παρασκευή απόγευμα, στο κατώφλι της τριήμερης αργίας της Καθαράς Δευτέρας. Τη συνόδευε η ρητή υπόμνηση ότι κάθε καθυστέρηση στην παραλαβή της θα είχε ως αυτόματο αποτέλεσμα να βρω την απόλυσή μου θυροκολλημένη το πρωί της Τρίτης στην πόρτα του σπιτιού μου. Παραδέχομαι ότι, στο σημείο αυτό, μειονεκτώ. Εκείνος γνωρίζει τη διεύθυνση του σπιτιού μου, εγώ αγνοώ τη δική του. Μικρό το κακό. Στα σχεδόν δώδεκα χρόνια μου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αλλά και στα υπόλοιπα είκοσι και πλέον στοεπάγγελμα, δεν είχα αυταπάτες ότι, πουλώντας τον χρόνο μου για να εισπράξω επιβίωση, το έκανα σε έναν ιδανικό κόσμο 'κοινωνικών εταίρων'. Το αντίθετο. Απατήθηκα όμως, και πρέπει να το παραδεχτώ, όταν περίμενα στοιχειώδη γενναιοφροσύνη και ευθύτητα.<br /><br />Συνάδελφοι, μέχρι προχθές συναντιόμασταν στους διαδρόμους και στα γραφεία του 4ου ορόφου και στο κυλικείο στον 5ο. Τώρα θα συναντιόμαστε μόνο στο δρόμο ίσως. Καλή αντάμωση στους δρόμους, λοιπόν.<br /><br />Συναδερφικά Κωστής Γιούργος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-3488527721433036681?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-90400021192661878152009-02-22T06:49:00.000-08:002009-02-22T06:53:31.285-08:00Αισιόδοξος για την πορεία των εφημερίδων εμφανίστηκε ο διευθύνων σύμβουλος του πρακτορείου διανομής Τύπου, "Άργος", Νίκος Μπιλίρης στο 3ο print media conference, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή: <br /><br />"Διαπίστωση πρώτη : Οι πωλήσεις των εφημερίδων τα τελευταία χρόνια είναι σταθερές. Το 2007 πουλήθηκαν συνολικά 258 εκατομ. φύλλα, όσα σχεδόν το 2002 και το 2003. Μόνη εξαίρεση αποτελεί το έτος 2008, κατά τη διάρκεια του οποίου οι πωλήσεις έπεσαν στα 242 εκατομ. φύλλα – μια χρονιά όμως που ήταν ούτως ή άλλως προβληματική σε πάρα πολλά επίπεδα. Αλλά ακόμα κι έτσι σε όλη την τελευταία 7ετία παρατηρούμε συνολική πτώση πωλήσεων εφημερίδων κατά 15 εκατομ. φύλλα ή 5%, κάτι λιγότερο δηλαδή από 1% μ.ο., κάθε χρόνο.<br /><br />Διαπίστωση δεύτερη: Τα περιοδικά στο ίδιο διάστημα παρουσιάζουν αύξηση πωλήσεων: από 78 εκατομ. τεύχη το 2002, σε 97 εκατομ. τεύχη το 2007 και μόνο το 2008 η αύξηση περιορίστηκε στα 86 εκατομ. τεύχη. Και πάλι όμως, οι πωλήσεις των περιοδικών παρουσιάζουν αύξηση 10% περίπου, μέσα στα τελευταία 7 χρόνια. <br /><br /><br />Διαπίστωση τρίτη: Με σχεδόν σταθερές πωλήσεις εφημερίδων και περιοδικών στο σύνολό τους από το 2002 μέχρι σήμερα και με ταυτόχρονη αύξηση του ποσού που δαπανά ο έλληνας για αγορά Τύπου κατά 55% μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα, δεν προκύπτει συμπέρασμα κρίσης, τουλάχιστον κυκλοφοριών και πάντως τουλάχιστον μέχρι πέρυσι.<br /> <br /><br />Το γεγονός εξάλλου ότι η ελληνική αγορά είναι από τις λίγες, στον αναπτυγμένο κόσμο, που παρουσιάζουν αυξητική αξία πωλήσεων είναι αδιάψευστος μάρτυς αυτής της δυναμικότητας του ελληνικού εκδοτικού τοπίου.<br /><br />Το 2008 ήταν μια δύσκολη χρονιά και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν γνωρίζουμε το βάθος της τρέχουσας οικονομικής κρίσης με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να συνεκτιμήσουμε τις συνέπειές της στον κλάδο μας. <br /><br />Υπάρχουν ασφαλώς επιμέρους κλάδοι του Τύπου όπου παρουσιάζονται ορισμένες διακυμάνσεις, γεγονός φυσιολογικό όταν αλλάζουν οι συνθήκες της αγοράς και κυρίως οι τάσεις του κοινού. Ωστόσο, από πουθενά δεν προκύπτει ότι οι αναγνώστες δεν εκτιμούν και δεν αγαπούν τον Τύπο, ή πολύ περισσότερο ότι τον εγκαταλείπουν. Οι αναγνώστες είναι εδώ και αξιοσημείωτη είναι, εν προκειμένω, η εφευρετικότητα και ανταγωνιστικότητα της ελληνικής εκδοτικής κοινότητας, που κατορθώνει να προσαρμόζεται άμεσα και με επιτυχία στις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις του κοινού, προσφέροντας διαρκώς νέα ελκυστικά προϊόντα. <br /><br />Όσοι παρακολουθούμε το διεθνή Τύπο, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ελληνικά περιοδικά, τα οποία συγκρινόμενα με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, δεν έχουν τίποτα σχεδόν να ζηλέψουν και σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν ακόμα υψηλότερα standard από αυτά. Ταυτόχρονα διαθέτουμε εφημερίδες οι οποίες συνδυάζουν υψηλή ποιότητα και κύρος, με υψηλή κυκλοφορία – φαινόμενο μάλλον σπάνιο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ακόμα και σήμερα άλλωστε η εφημερίδα αποτελεί το κύριο μέσο παραγωγής ειδήσεων και την κύρια πηγή της έγκυρης πληροφόρησης του κοινού.<br /><br />Το μήνυμα μπορεί να είναι ότι, ο ελληνικός Τύπος διαθέτει ισχυρά μέσα επικοινωνίας τα οποία συνιστούν διαχρονικά ένα πολύ αποδοτικό διαφημιστικό όχημα για προϊόντα και υπηρεσίες"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-9040002119266187815?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-19126834277266857102009-02-17T03:53:00.000-08:002009-02-17T03:56:27.689-08:00Από την έκδοση του ΙΟΜ ,"Ενδιάμεσα"<br /><br />Εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πολλές είναι οι απαισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, οι οποίες ενισχύονται από τα γεγονότα. Με τα έσοδα να πέφτουν και χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν την δουλειά τους, γεγονός είναι ότι το 2009 θα αποτελέσει ένα δύσκολο έτος στο οποίο τα Mέσα αγωνίζονται για το βασικό• δηλαδή να επιβιώσουν. Οι εφημερίδες περνούν τη μεγαλύτερη κρίση κυρίως στην Β.Αμερική και στην Δ.Ευρώπη και για πολλές δεν μένει άλλος δρόμος από τη χρεοκοπία. Τις προηγούμενες ημέρες στις ΗΠΑ άλλη μια εφημερίδα, η Star Tribune της Μινεάπολης, έκανε αίτηση για χρήση των προστατευτικών διατάξεων του πτωχευτικού δικαίου, αναζητώντας τρόπους να διευθετήσει τα χρέη της. <br /><br />Υπάρχουν βέβαια και οι …καλύτερες περιπτώσεις, όπου οι εταιρείες προβαίνουν μόνο σε απολύσεις ή περικοπές μισθών. Για παράδειγμα η Gannet Company, ιδιοκτήτρια 85 ημερησίων εφημερίδων στις ΗΠΑ, αφού απέλυσε περισσότερα από 1.000 άτομα το Δεκέμβρη, προτείνει τώρα στους εργαζόμενους να πάρουν μερικές εβδομάδες άδεια άνευ αποδοχών με στόχο τη μείωση των δαπανών και προκειμένου να μην χρειαστούν περαιτέρω απολύσεις. Παράλληλα, η ναυαρχίδα της εταιρείας, η USA Today, ενημέρωσε για πάγωμα μισθών όλων των εργαζομένων το 2009. Επίσης η εφημερίδα ανακοίνωσε ότι διακόπτει τη διεθνή έκδοσή της από τις 6 Φεβρουαρίου και πως αναζητά εταίρους από την Ευρώπη και την Ν.Αμερική προκειμένου για να συνεχιστεί η κατά τόπους έκδοση. Σε περίπτωση που επιτευχθεί μία τέτοια συμφωνία, η USA Today θα παρέχει τα άρθρα, τις φωτογραφίες και το λοιπό περιεχόμενο, η εκτύπωση όμως και η διαφήμιση θα γίνονται τοπικά από τους εταίρους. Περικοπές προσωπικού συζητά ακόμη και η Financial Times, η οποία ήδη στο τέλος του 2008 είχε κάνει έκκληση στους εργαζομένους για οικιοθελείς αποχωρήσεις. Παρόλο που κάποιοι προσφέρθηκαν να εγκαταλείψουν την εργασία τους ο αριθμός αυτός δεν είναι επαρκής, δεδομένου ότι πρέπει να φύγουν περίπου 80 άτομα, μεταξύ των οποίων και 20 δημοσιογράφοι. <br /><br />Αν και οι εφημερίδες είναι εκείνες που χαροπαλεύουν, η τηλεόραση –δημόσια και ιδιωτική- έχει επίσης να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα. Το παράδειγμα των δημόσιων τηλεοράσεων της Αυστρίας (ORF) και της φλαμανδικής κοινότητας του Βελγίου (VRT), που αναγκάστηκαν πρόσφατα να προβούν σε περικοπές προσωπικού για εξασφάλιση πόρων, είναι χαρακτηριστικό. Επιπλέον, σημαντικά ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, όπως συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, όπου τα μεγαλύτερα κανάλια της χώρας ζητούν βοήθεια από το κράτος.<br /><br />Κερδισμένο στη μάχη επιβίωσης των ΜΜΕ φαίνεται να είναι, επί του παρόντος, το διαδίκτυο. Οι ειδησεογραφικές σελίδες, προσφέρουν πληθώρα ειδήσεων, απόψεων και πληροφοριών και, το σημαντικότερο, είναι δωρεάν! Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό πόλο έλξης για τους πολίτες που, αντιμετωπίζοντας πλέον δυσκολίες με το καθημερινό κόστος της ζωής τους, ψάχνουν φθηνές λύσεις για την πληροφόρησή τους. Σε επιχειρηματικό επίπεδο το ίντερνετ συμφέρει γιατί, όπως είναι ευνόητο, έχει πολύ χαμηλότερο κόστος, Ωστόσο υπάρχουν βάσιμες επιφυλάξεις για την ποιότητα του περιεχομένου που προσφέρουν τα διαδικτυακά μέσα. Σε ό,τι αφορά τα παραδοσιακά μέσα, αυτά απαντούν κάνοντας περικοπές στο περιεχόμενό τους -όσο αυτό είναι δυνατόν- υιοθετώντας το «less is more». <br /><br />Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο για τα ΜΜΕ. Με πολλαπλές εξαγορές, χρεοκοπίες και μαζικές απολύσεις το τοπίο, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα χρειάζεται πάλι χαρτογράφηση. <br />Πηγές: <a href="Βαθαίνει η κρίση και στα ΜΜΕ Εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πολλές είναι οι απαισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, οι οποίες ενισχύονται από τα γεγονότα. Με τα έσοδα να πέφτουν και χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν την δουλειά τους, γεγονός είναι ότι το 2009 θα αποτελέσει ένα δύσκολο έτος στο οποίο τα Mέσα αγωνίζονται για το βασικό• δηλαδή να επιβιώσουν. Οι εφημερίδες περνούν τη μεγαλύτερη κρίση κυρίως στην Β.Αμερική και στην Δ.Ευρώπη και για πολλές δεν μένει άλλος δρόμος από τη χρεοκοπία. Τις προηγούμενες ημέρες στις ΗΠΑ άλλη μια εφημερίδα, η Star Tribune της Μινεάπολης, έκανε αίτηση για χρήση των προστατευτικών διατάξεων του πτωχευτικού δικαίου, αναζητώντας τρόπους να διευθετήσει τα χρέη της. Υπάρχουν βέβαια και οι …καλύτερες περιπτώσεις, όπου οι εταιρείες προβαίνουν μόνο σε απολύσεις ή περικοπές μισθών. Για παράδειγμα η Gannet Company, ιδιοκτήτρια 85 ημερησίων εφημερίδων στις ΗΠΑ, αφού απέλυσε περισσότερα από 1.000 άτομα το Δεκέμβρη, προτείνει τώρα στους εργαζόμενους να πάρουν μερικές εβδομάδες άδεια άνευ αποδοχών με στόχο τη μείωση των δαπανών και προκειμένου να μην χρειαστούν περαιτέρω απολύσεις. Παράλληλα, η ναυαρχίδα της εταιρείας, η USA Today, ενημέρωσε για πάγωμα μισθών όλων των εργαζομένων το 2009. Επίσης η εφημερίδα ανακοίνωσε ότι διακόπτει τη διεθνή έκδοσή της από τις 6 Φεβρουαρίου και πως αναζητά εταίρους από την Ευρώπη και την Ν.Αμερική προκειμένου για να συνεχιστεί η κατά τόπους έκδοση. Σε περίπτωση που επιτευχθεί μία τέτοια συμφωνία, η USA Today θα παρέχει τα άρθρα, τις φωτογραφίες και το λοιπό περιεχόμενο, η εκτύπωση όμως και η διαφήμιση θα γίνονται τοπικά από τους εταίρους. Περικοπές προσωπικού συζητά ακόμη και η Financial Times, η οποία ήδη στο τέλος του 2008 είχε κάνει έκκληση στους εργαζομένους για οικιοθελείς αποχωρήσεις. Παρόλο που κάποιοι προσφέρθηκαν να εγκαταλείψουν την εργασία τους ο αριθμός αυτός δεν είναι επαρκής, δεδομένου ότι πρέπει να φύγουν περίπου 80 άτομα, μεταξύ των οποίων και 20 δημοσιογράφοι. Αν και οι εφημερίδες είναι εκείνες που χαροπαλεύουν, η τηλεόραση –δημόσια και ιδιωτική- έχει επίσης να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα. Το παράδειγμα των δημόσιων τηλεοράσεων της Αυστρίας (ORF) και της φλαμανδικής κοινότητας του Βελγίου (VRT), που αναγκάστηκαν πρόσφατα να προβούν σε περικοπές προσωπικού για εξασφάλιση πόρων, είναι χαρακτηριστικό. Επιπλέον, σημαντικά ιδιωτικά τηλεοπτικά δίκτυα αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, όπως συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, όπου τα μεγαλύτερα κανάλια της χώρας ζητούν βοήθεια από το κράτος. Κερδισμένο στη μάχη επιβίωσης των ΜΜΕ φαίνεται να είναι, επί του παρόντος, το διαδίκτυο. Οι ειδησεογραφικές σελίδες, προσφέρουν πληθώρα ειδήσεων, απόψεων και πληροφοριών και, το σημαντικότερο, είναι δωρεάν! Πρόκειται για έναν πολύ ισχυρό πόλο έλξης για τους πολίτες που, αντιμετωπίζοντας πλέον δυσκολίες με το καθημερινό κόστος της ζωής τους, ψάχνουν φθηνές λύσεις για την πληροφόρησή τους. Σε επιχειρηματικό επίπεδο το ίντερνετ συμφέρει γιατί, όπως είναι ευνόητο, έχει πολύ χαμηλότερο κόστος, Ωστόσο υπάρχουν βάσιμες επιφυλάξεις για την ποιότητα του περιεχομένου που προσφέρουν τα διαδικτυακά μέσα. Σε ό,τι αφορά τα παραδοσιακά μέσα, αυτά απαντούν κάνοντας περικοπές στο περιεχόμενό τους -όσο αυτό είναι δυνατόν- υιοθετώντας το «less is more». Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το μέλλον διαγράφεται αβέβαιο για τα ΜΜΕ. Με πολλαπλές εξαγορές, χρεοκοπίες και μαζικές απολύσεις το τοπίο, όταν όλα θα έχουν τελειώσει, θα χρειάζεται πάλι χαρτογράφηση. Πηγές: www.followthemedia.com, www.ejc.com, www.iht.com">www.followthemedia.com,</a> www.ejc.com, www.iht.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1912683427726685710?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-24154059413039209132009-02-16T02:01:00.000-08:002009-02-16T02:03:46.214-08:00ΠΑΡΙΣΙ. Τον περασμένο μήνα ο γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε μια δέσμη μέτρων για τη στήριξη των ΜΜΕ τα οποία βρίσκονται από το 2000 αντιμέτωπα με μία από τις σοβαρότερες οικονομικές κρίσεις στον χώρο. Το σχέδιο «διάσωσης του Τύπου» του Νικολά Σαρκοζί περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τη δημιουργία ειδικού Ταμείου που θα τροφοδοτείται από δωρεές για την ενθάρρυνση των επενδύσεων στον Τύπο. Ο γαλλικός «Μonde», μία από τις ιστορικές εφημερίδες της Γαλλίας που έχει δει τις πωλήσεις της να κατακρημνίζονται τα τελευταία χρόνια, εκτιμά ότι το μέτρο αυτό ίσως αποτελέσει την «κότα με τα χρυσά αβγά» για τους εκδότες των εφημερίδων. Και όχι άδικα. Το θεσμικό πλαίσιο που ίσχυε ως σήμερα επέτρεπε την προσφορά δωρεών σε έντυπα, με την προϋπόθεση όμως ότι τα ποσά θα προορίζονταν για «κοινωφελείς» σκοπούς, όπως η προώθηση των εντύπων στα σχολεία. Ωστόσο το μεγαλύτερο «αγκάθι» δεν ήταν άλλο από τη συμμετοχή των χορηγών στο μετοχικό κεφάλαιο των επιχειρήσεων. Κάτι που ασφαλώς απεύχεται κάθε επιχειρηματίας.<br /><br />Το σημερινό σχέδιο προβλέπει το άνοιγμα ενός «ειδικού λογαριασμού» στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, όπου θα μπορεί κάθε ιδιώτης να καταθέτει χρήματα για την ενίσχυση του εντύπου της αρεσκείας του. Το κίνητρο ασφαλώς δεν είναι μόνο η ηθική ικανοποίηση από τη στήριξη ιστορικών εντύπων, όπως οι εμβληματικές εφημερίδες της Αριστεράς «L΄ Ηumanit » και «Lib ration», οι οποίες βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία ή την εξαγορά από εκδοτικούς ομίλους. Τα ποσά που θα καταβάλλονται στον συγκεκριμένο λογαριασμό θα εκπίπτουν κατά 66% από το φορολογητέο εισόδημα και αυτό είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό δέλεαρ.<br /><br />«Το μέτρο αυτό είναι απαραίτητο για εκείνες τις επιχειρήσεις που δεν θα ήθελαν να μεταβληθεί η σύνθεση του μετοχικού κεφαλαίου τους και τώρα θα μπορούν να καταφύγουν σε αυτού του είδους τις δωρεές» εκτιμά ο Ντενί Μπουσέ, διευθυντής της Ένωσης Ημερησίου Τύπου της Γαλλίας. Ο ίδιος άλλωστε επισημαίνει ότι οι εφημερίδες που διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με το αναγνωστικό τους κοινό- όπως για παράδειγμα μια τοπική εφημερίδα - θα μπορούν πλέον να λάβουν γενναία οικονομική ενίσχυση χάρη σε αυτό το σχέδιο. (πηγή: <a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=4&artId=247274">http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=4&artId=247274</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-2415405941303920913?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-14222462305048014512009-02-16T01:58:00.000-08:002009-02-16T02:00:30.804-08:00Η μείωση των διαφημιστικών εσόδων και η διεθνής οικονομική κρίση έχει φέρει σε<br />αδιέξοδο ακόμη και μερικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες στις ΗΠΑ. Π.χ. η<br />New York Times σχεδιάζει να πουλήσει ή να βάλει σε υποθήκη τα κεντρικά της<br />γραφεία προκειμένου να εξασφαλίσει 225 εκατ. $, ενώ υποχρεώθηκε να βάλει για<br />πρώτη φορά στην ιστορία της διαφήμιση στη 1η σελίδα. Παράλληλα αναζητεί και<br />άλλες πηγές χρηματοδότησης εν όψει ενός ιδιαίτερα δύσκολου έτους που προ-<br />βλέπεται να είναι το 2009. Ένας εκ των μεγαλυτέρων εκδοτικών οίκων των ΗΠΑ,<br />η Tribune Co, που μεταξύ άλλων εκδίδει και την εφημερίδα Los Angeles Times, ζήτησε να υπαχθεί στο άρθρο περί χρεοκοπίας, καθώς τα χρέη του υπερβαίνουν τα 13<br />δισ. $. Επίσης, η McClatchy, 3η κατά σειρά εκδοτική εταιρεία στις ΗΠΑ, επιβαρυμένη<br />από τα χρέη και την μείωση των εσόδων της, αποφάσισε να πουλήσει την πιο προσοδοφόρα εφημερίδα της, την Miami Herald. Όμως, μέχρι το τέλος του 2008 δεν υπήρχαν αξιόλογες προσφορές. Η Miami Herald διαθέτει κυκλοφορία 210.000 φύλλων και έχει κερδίσει 19 βραβεία Pulitzer.<br />Πηγές: www.guardian.co.uk, www.nytimes.com,<br />http://online.wsj.com/public/us/ αναπαραγωγή από την έκδοση του ΙΟΜ "Ενδιάμεσα")<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-1422246230504801451?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-34972097953366319582009-02-15T01:11:00.001-08:002009-02-15T01:12:27.452-08:00Η ηλεκτρονική αγγελία αναφέρει πως ζητείται "συντάκτης/τρια για το μεταφραστικό τμήμα της Σύνταξης" <a href="(www.naftemporiki.gr/careeronline/showad.asp?id=8065)">(www.naftemporiki.gr/careeronline/showad.asp?id=8065)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-3497209795336631958?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-89340600461595861772009-02-15T01:01:00.000-08:002009-02-15T01:04:02.625-08:00ΣΧΟΛΙΟ<br /><br />Υπάρχει τα τελευταία χρόνια στα ελληνικά media, για να δικαιολογηθούν οι αλλεπάλληλες αποτυχίες , υπάρχει μια βασική δικαιολογία. Για όλα φταίνε οι άλλοι και κυρίως οι εργαζόμενοι. Είναι έτσι; <br /><br />Τα media και ειδικά τα ελληνικά που διαπλέκονται μέχρι τέλους , είναι οι πιο δύσκολες επιχειρήσεις. Η πείρα δείχνει πως αν κάποιος έρθει , από άλλο οικονομικό κλάδο και προσπαθήσει να διοικήσει επιχείρηση media, θα αποτύχει αν δεν αντιληφθεί την πολυεπίπεδη λειτουργία τους. Αντιθέτως, αν έχει περάσει κάποιος από την ηλεκτροφόρα καρέκλα του διευθυντή ενός ΜΜΕ τότε μπορεί να κάνει τα πάντα. Τα περισσότερα ελληνικά media, είναι πολυπλεκόμενα, ελλειμματικά και σε σχέση αλληλεξάρτησης με την πολιτική εξουσία, η οποία και την τροφοδοτεί είτε με έργα, στους ισχυρούς εκδότες , είτε με κρατική διαφήμιση , στους μικρούς και τους μεσαίους. <br /><br />Εσχάτως, μια νέα γενιά επιχειρηματιών, εφοπλιστές και άλλοι μπήκαν στο χορό , έτοιμοι να αλώσουν τα πάντα. Θεωρούν και πιστεύουν πως η δύναμη ενός Μέσου, στηρίζεται κυρίως στην ισχύ των επιχειρηματιών τους, αλλά όπως λένε και τα Μαθηματικά κάτι τέτοιο είναι ικανή συνθήκη αλλά όχι και αναγκαία. Έτσι λοιπόν προβαίνουν κατά καιρούς σε πληθώρα άσκοπων προσλήψεων , συγκέντρωσης των υποτιθέμενων ισχυρότερων ονομάτων, επενδύουν σε πολυτελή κτίρια, σε δημόσιες σχέσεις σε συμβούλους από το εσωτερικό και το εξωτερικό και ξεχνούν το βασικό. <br /><br />Πως, για την παραγωγή των ειδήσεων του βασικού προϊόντος που πουλάνε τα Μέσα Ενημέρωσης τους, χρειάζονται και άνθρωποι να το παράγουν και να το εμπορεύονται. Αν δεν εξασφαλίσεις το μέλλον τους, αν δεν τους διαμορφώσεις ένα πλαίσιο ελεύθερης λειτουργίας, τότε εξαρχής έχεις επενδύσει στην αποτυχία σου. Οι πλέον πετυχημένες εφημερίδες της χώρας , με ευτυχισμένους εργαζόμενους και επιχειρηματίες με κερδοφόρους ισολογισμούς και πολιτική ισχύ, είναι εκείνες που επένδυσαν στους ανθρώπους τους. Ανά διετία ή τριετία στα ελληνικά media, υπάρχει και ένας «κομήτης». Περνάει ανεβάζει το κόστος λειτουργίας στα ύψη, πληρώνει ένα συρφετό ακριβοπληρωμένων λαμόγιων και ύστερα αναρωτιέται γιατί έχασε τα λεφτά του. <br /><span style="font-style:italic;"><br />(δημοσιεύτηκε στη "SportDay" στις 22.12.2007) </span><br /><br />Βασίλης Κουφόπουλος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-8934060046159586177?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-40540129718122570542009-02-11T06:08:00.000-08:002009-02-11T06:09:40.112-08:00<em>Με τη Βασλικη Κοτζιά</em><br /><br />Εξήντα πέντε εργαζόμενοι βλέπουν την πόρτα της εξόδου στη News International. Ο όμιλος που εκδίδει τις εφημερίδες Times και Sunday Times, The Sun και News of the World, ανακοίνωσε την περικοπή στο πλαίσιο αναδιάρθρωσης. Οι περισσότερες απολύσεις – 20 τον αριθμό – θα γίνουν στους Sunday Times ενώ σε καθεμία από τις Times, The Sun, και News of the World θα χάσουν τη δουλειά τους 15 δημοσιογράφοι. Αλώβητο βγαίνει το προσωπικό της free London Paper. Η διεύθυνση του ομίλου προειδοποιεί και για άλλες απολύσεις σε διοικητικό επίπεδο. <br /><br /><br />Απολύσεις και στην Harper Collins. Ο εκδοτικός οίκος που ανήκει στη News Corp ανήγγειλε σχέδιο δραστικών περικοπών, στο οποίο περιλαμβάνεται και η κατάργηση θέσεων εργασίας. Και να σκεφθεί κανείς ότι πριν από δύο ημέρες η News Corp υπερηφανευόταν για τον μικρό αντίκτυπο που έχει μέχρι στιγμή η κρίση στις επιχειρήσεις της….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-4054012971812257054?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-44950068874173049112009-02-09T23:21:00.000-08:002009-02-09T23:22:38.828-08:00αποσπάσματα από την ανακοίνωση της Συσπείρωσης<br /><br />"Το πρόγραμμα απολύσεων του κ. Σπίννερ δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο "εθελούσια έξοδο". Λένε ψέματα οι ιδιοκτήτες του Ομίλου, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε ανόητους. Εθελούσια έξοδος είναι η προ της συνταξιοδότησης επιδοτούμενη αποχώρηση του εργαζόμενου, με όλα τα χρήματα και τα δικαιώματά του –οικονομικά και ασφαλιστικά.<br />Δηλαδή, ο κ. Σπίννερ για να μπορεί να ονομάζει το σχέδιο του "εθελούσια αποχώρηση" πρέπει να εντοπίσει εργαζόμενους οι οποίοι σε συνεννόηση με το σωματείο τους και τον ασφαλιστικό τους οργανισμό θα του φέρουν το λογαριασμό που η επιχείρηση οφείλει να πληρώσει: Δηλαδή, να πληρώσει όλους τους μισθούς της αποζημίωσης απόλυσης, συν όλους τους μισθούς (με τις προβλεπόμενες από τις συλλογικές συμβάσεις αυξήσεις) που θα έπαιρνε ο εργαζόμενος έως την συνταξιοδότησή του, συν όλες τις ασφαλιστικές του εισφορές που πρέπει να πληρωθούν<br />στα Ταμεία, και εφόσον βέβαια τα Ταμεία και ο νόμος το επιτρέπουν και το αποδέχονται.<br />Ας το κάνει αυτό ο κ. Σπίννερ και βλέπουμε...<br /><br />-Σύμφωνα με το νόμο και την πρόσφατη νομολογία η επιχείρηση Alpha παρανομεί προχωρώντας με το γνωστό εκβιαστικό και αδιαφανή τρόπο σε τέτοιου είδους απολύσεις, διότι:<br /><br />α) δεν έχει προηγηθεί η προβλεπόμενη από το νόμο διαβούλευση με όλα τα σωματεία των εργαζομένων και<br /><br />β) όποιον υποχρεώσει να φύγει με τον ένα ή τον άλλο εκβιασμό και πέντε ευρώ παραπάνω, αυτός ο απολυμένος μπορεί να προσφύγει στα δικαστήρια και να κερδίσει την επιστροφή του στη δουλειά και πολλά λεφτά, επειδή ο ανάλογος, μεθοδευμένος παρόμοια, εκβιασμός, σαν κι αυτόν που επιδιώκει ο κ. Σπίννερ, έχει ήδη κριθεί από τα δικαστήρια ως ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ."<br /><br /><br /><br />**Ανακλήθηκαν οι 3 απολύσεις συντακτών στο ΔΟΛ. Άμεση ήταν η επέμβαση του προέδρου της ΕΣΠΗΤ, Γιάννη Πλαχούρη και του ΠΟΕΣΥ , Βασίλη Μουλόπουλου<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Απολύσεις και στο Bloomberg </span><br /><br /><br />Με τη Βασιλική Κοτζιά <br /><br />Δεν έχουν τέλος οι απολύσεις στα βρετανικά Μέσα. Το δίκτυο οικονομικής ενημέρωσης Bloomberg ανακοίνωσε τη μείωση του προσωπικού του σχεδόν κατά το ήμισυ στα γραφεία του στο Λονδίνο. Από τους 220 εργαζόμενους θα απολυθούν περίπου 90. Η κίνηση έρχεται μετά την κατάργηση 100 θέσεων εργασίας στην έδρα του δικτύου στην Αμερική. Οι περικοπές έχουν άμεσο αντίκτυπο στη διάρθρωση του Bloomberg στην Ευρώπη, καθώς θα μπει λουκέτο στο γαλλικό, το ισπανικό, το γερμανικό, το ισπανικό και το αγγλικό κανάλι του Bloomberg. Όλα αυτά θα αντικατασταθούν από ένα ενιαίο, αγγλόφωνο Ευρωπαϊκό κανάλι, το οποίο βεβαίως θα απασχολεί τους μισούς υπαλλήλους. Οι υπάλληλοι προς αποχώρηση θα λάβουν πακέτο αποζημίωσης, ενώ όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα για τις θέσεις εργασίας στο νέο κανάλι. <br /><br /><br />Εβδομάδα απολύσεων και στον όμιλο της News International. Την προσεχή Τετάρτη η διεύθυνση αναμένεται να ανακοινώσει περικοπές προσωπικού στις εφημερίδες, Times, Sunday Times, The Sun και News of the World. Όπως αναφέρει ο Guardian, ο αριθμός των απολύσεων κυμαίνεται από 100 έως 200, δηλαδή το 10% του συνολικού προσωπικού του ομίλου. Οι περισσότερες απολύσεις θα γίνουν στους Times, ενώ λιγότερο θα θιγούν οι εργαζόμενοι στην πιο κερδοφόρα Sun. <br /><br /><br />Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, η ελπίδα για τον έντυπο ημερήσιο Τύπο φαίνεται να έρχεται από τη Γερμανία. Από πρόσφατη έρευνα προέκυψε ότι οι νέοι στη Γερμανία εξακολουθούν, σε μεγάλο ποσοστό, να προτιμούν τις εφημερίδες για την ενημέρωσή τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Γερμανών Εκδοτών, το 47% των νέων ηλικίας 14 έως 19 ετών διαβάζουν συστηματικά εφημερίδες, παρά τη διάδοση του Internet. Οι νέοι δηλώνουν ότι τους είναι πιο εύκολο να διαβάζουν τις ειδήσεις σε έντυπη μορφή, παρά στην οθόνη του υπολογιστή. Η αγάπη των Γερμανών για τον έντυπο Τύπο οφείλεται και στην παιδεία τους, καθώς υπάρχει…σχετικό μάθημα στα σχολεία. Πάντως, το ποσοστό έχει πέσει αισθητά σε σχέση με παλαιότερα, αν και παραμένει πολύ πιο υψηλό από το αντίστοιχο άλλων χωρών. Σημειωτέον ότι στη γειτονική Γαλλία, ο Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί προσφέρει στους νέους ετήσια δωράν συνδρομή στην εφημερίδα της αρεσκείας τους, προκειμένου να ενισχύσει την αναγνωσιμότητα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-4495006887417304911?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4625637383499594183.post-71020078390639468622009-02-09T02:02:00.000-08:002009-02-09T02:06:24.106-08:00Όχι μία, ούτε 2 αλλά 12 εβδομαδιαίες εφημερίδες προγραμματίζει να κλείσει, <br />λόγω της κρίσης, ο όμιλος Suntimes Media Group του Σικάγο. Παράλληλα, ζήτησε από τις ενώσεις των εργαζομένων να δεχτούν μείωση μισθού ως μέρος των <br />μέτρων για περιορισμό των απωλειών που προκύπτουν από την πτώση της <br />διαφήμισης. Η συγκεκριμένη εταιρεία υπέστη μείωση εσόδων κατά 168 εκατ. $ <br />το τελευταίο 4μηνο του 2008, ενώ το κλείσιμο εντύπων, η μείωση μισθών και <br />οι απολύσεις θα την βοηθήσουν να περικόψει τα έξοδά της κατά 50 εκατ. $, σύμφωνα με τη διεύθυνσή της. Να σημειωθεί ότι η εν λόγω εταιρεία –που αποτελεί <br />ενδεικτική περίπτωση για το τι συμβαίνει στο χώρο των αμερικανικών ΜΜΕ και όχι <br />μόνο- έχει ήδη προβεί και σε άλλες απολύσεις και έχει κλείσει και άλλα έντυπά της <br />κατά το 2008. Η οικονομική κρίση, βεβαίως, δεν πλήττει μόνο τις αμερικάνικές εφη-μερίδες, αλλά και τις ευρωπαϊκές. Π.χ. στην Ολλανδία καταγράφηκε σημαντική πτώση <br />όλων των εντύπων στο τελευταίο 4μηνο του 2008. Μόνον η μεγαλύτερη εφημερίδα <br />της χώρας, Dee Telegraph, αύξησε την κυκλοφορία της κατά 10.000 φύλλα, σε <br />βάρος άλλων εντύπων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την άποψη ότι σε περιόδους <br />κρίσεων οι καταναλωτές στρέφονται σε όσο γίνεται πιο γνωστά και διαδεδομένα <br />ΜΜΕ. <br />(Πηγή: <a href="http://www.ejc.com">www.ejc.com</a>/ περιοδικό "ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ"-ΙΟΜ ,<span style="font-style:italic;"<a href="http://www.iom.gr">>www.iom.gr</a></span>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4625637383499594183-7102007839063946862?l=apolyseisstamedia.blogspot.com' alt='' /></div>ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΦΟΠΟΥΛΟΣhttp://www.blogger.com/profile/11059567594843051337noreply@blogger.com0